Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα

Ελισάβετ Μουτάφη: Πάντα μιλάει η καρδιά μου, αλλά η λογική θέτει τις ισορροπίες

Η σημερινή καλεσμένη μας μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη, είναι ανιψιά του γνωστού designer Μάκη Τσέλιου και απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης Κάρολου Κουν. Έχει παίξει σε τηλεόραση, κινηματογράφο και θέατρο, με την ίδια επιτυχία. Γυναίκα χαμηλών τόνων, αλλά σίγουρα η εκρηκτική της εμφάνισή -και ιδιαίτερα το πρόσωπό της- σου κόβει την ανάσα, γιατί είναι από τις ομορφότερες ηθοποιούς μας. Φυσικά και διαθέτει πηγαίο ταλέντο στην υποκριτική, αλλά κανείς δεν μπορεί να γλιτώσει από τη σαγήνη των πράσινων, γατίσιων ματιών της. Είτε μακιγιαρισμένη είτε άβαφη είναι κού-κλα. Φέτος μάς εντυπωσιάζει για μια ακόμη φορά τόσο με τη σκηνική της παρουσία ως φαμ φατάλ όσο και με την υποκριτική της τέχνη στο θρίλερ των Παπαναστασίου – Ρέππα «Το Παιχνίδι του δολοφόνου», που παίζεται στο θέατρο «Ήβη» κάθε Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο & Κυριακή, με ένα θαυμάσιο καστ. Μαζί μας η εντυπωσιακή Ελισάβετ Μουτάφη.

Ποιος σας παρακίνησε να σπουδάσετε Υποκριτική, ή το… μικρόβιο το είχατε από μικρούλα;

«Η ιστορία αρχίζει από πολύ μικρή ηλικία σε παραστάσεις κατ’ οίκον, με κοινό τους γονείς και τους συγγενείς. Τα πράγματα σοβάρεψαν στο Γυμνάσιο, όταν άρχισα να διαβάζω αρχαία τραγωδία. Τότε συνειδητοποίησα τα ‘‘θέλω’’ μου και μου δημιουργήθηκε η ανάγκη να σπουδάσω».

Είστε μια πολύ εντυπωσιακή γυναίκα, δεν φοβηθήκατε το χώρο στο ξεκίνημά σας;

«Για να φοβηθείς κάτι πρέπει να το αντιληφθείς. Δεν είχα ποτέ αυτή την εικόνα για τον εαυτό μου, γιατί ποτέ δεν έκανα τίποτε το ιδιαίτερο γι’ αυτή. Αν ισχύουν τα καλά σας λόγια, πείτε ότι έχω άγνοια κινδύνου, αλλά όχι, δεν φοβήθηκα ποτέ».

«Παρά την κρίση η αγάπη του κόσμου για την Tέχνη δεν μειώθηκε, έγινε η διέξοδός του»

Ο πρώτος σας ρόλος και τα πρώτα συναισθήματα μπροστά σε κοινό;

«Το 1997, ως τελειόφοιτη της Σχολής του Θεάτρου Τέχνης, στην Επίδαυρο. Μαγική στιγμή, που θα τη θυμάμαι σε όλη μου τη ζωή. Κατάμεστο το θέατρο της Επιδαύρου και εγώ μικρή μπροστά σε κάτι τόσο μεγάλο. Δέος ονομάζεται το συναίσθημα αυτής της στιγμής».

Και ο ρόλος που καθόρισε την πορεία σας;

«Δεν μπορώ να σας πω ότι υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος ρόλος που με καθόρισε. Όλοι οι ρόλοι μου έχουν κομμάτια από εμένα, και εγώ έχω κομμάτια από αυτούς. Είναι ξεχωριστοί και με διαμορφώνουν καθημερινά ως άνθρωπο και ως επαγγελματία».

Τηλεόραση, θέατρο, κινηματογράφος, ποιο το πιο αγαπημένο σας;

«Σημασία έχει τι κάνεις σε αυτά. Το καθένα έχει τη γοητεία του για εντελώς διαφορετικούς λόγους, αλλά με μία κοινή αρχή: να αγαπάς αυτό που παίζεις, να ευχαριστεί εσένα και το κοινό».

Η σχέση σας με τον χρόνο;

«Στην καθημερινότητα είναι στενή και απόλυτη. Γενικά, όμως, δεν με αγχώνει, δεν με καθορίζει και σε πολλές περιπτώσεις μού είναι αδιάφορος. Θεωρώ ότι όταν ασχολείσαι πολύ με το χρόνο χάνεις την ποιότητα της ζωής και των στιγμών σου».

Όταν είστε ερωτευμένη αποδίδετε καλύτερα ένα ρόλο;

«Νομίζω ότι αυτό συμβαίνει σε όλους. Όταν είσαι καλά αποδίδεις καλύτερα στη δουλειά σου και σε όλους τους τομείς της ζωής σου. Συμβαίνει και σε μένα. Όταν είσαι ερωτευμένος ή η ζωή σου κυλά όμορφα, αντιμετωπίζεις τα πάντα διαφορετικά».

Σε καιρό κρίσης έχουμε πιο ποιοτικές παραστάσεις;

«Παρά τις δυσκολίες θεωρώ ότι γίνονται ποιοτικές δουλειές. Παρά την κρίση η αγάπη του κόσμου για την Τέχνη δεν μειώθηκε, έγινε η διέξοδός του. Τα δεδομένα έχουν αλλάξει και τα πάντα έχουν στριμωχτεί, αλλά μέσα από αυτή την πίεση αναδεικνύονται αξιοθαύμαστες προσπάθειες».

Η εμφάνισή σας κυμαίνεται ανάλογα με την ψυχολογία σας;

«Δεν τα συνδέω πάντα αυτά. Τις περισσότερες φορές προτιμώ το μαύρο χρώμα στα ρούχα μου, αλλά αυτό δεν έχει να κάνει με τη διάθεσή μου».

Όσο μεγαλώνετε, ωριμάζετε ή μέσα σας παραμένετε παιδί;

«Δεν θα έλεγα ότι ωριμάζω. Όσο περνούν τα χρόνια συλλέγεις εμπειρίες που μαθαίνεις να τις αξιοποιείς. Με βάση αυτές μπορεί να αναθεωρείς ή και να βλέπεις τα πράγματα διαφορετικά. Αυτό κάνω, αξιοποιώ την εμπειρία του παρελθόντος, για την πορεία προς τα εμπρός».

Τις αισθηματικές σας επιλογές τις κρίνετε πιο αυστηρά τώρα;

«Όχι, κάθε άνθρωπος που βρίσκεται στη ζωή μας, είτε αισθηματικά είτε φιλικά, είναι διαφορετικός. Αλλιώς τον αντιμετωπίζεις και αλλιώς σε αντιμετωπίζει. Δεν νομίζω ότι τα συναισθήματα μπαίνουν σε καλούπια, τουλάχιστον τα δικά μου».

Είστε προληπτική; Τι δεν αποχωρίζεστε ποτέ;

«Καθόλου, το θεωρώ αστείο. Ανθρώπους δεν θέλω να αποχωρίζομαι, δεν συνδέομαι με πράγματα, αλλά οι σχέσεις μου με τους δικούς μου ανθρώπους είναι πολύ δυνατές και θέλω να είναι πάντα έτσι».

Αισιόδοξη ή απαισιόδοξη;

«Μόνο αισιόδοξη και σε όλα. Το μόνο που καταφέρνει κάποιος με την απαισιοδοξία είναι να είναι διαρκώς δυστυχισμένος. Σου τρώει ενέργεια και στιγμές από τη ζωή σου, την οποία όταν είσαι αισιόδοξος τις απολαμβάνεις».

Τι σας αγχώνει, τι σας θυμώνει;

«Με αγχώνει η δουλειά μου, αλλά πάντα δημιουργικά για κάθε παράσταση, για κάθε επόμενο βήμα. Με θυμώνει όλο αυτό που ζούμε στη χώρα. Η αδικία, ο φανατισμός μας σε όλα όσα συζητούνται δημόσια, και η έλλειψη του μέτρου».

Καθημερινή συνήθεια και μικρή… πολυτέλεια;

«Μία από τις αγαπημένες καθημερινές συνήθειες, και παράλληλα μικρή πολυτέλεια, λόγω χρόνου, είναι η βόλτα με τη Λούνα. Το σκυλί μου, που μου χαρίζει την ευκαιρία να τη φροντίζω, να μοιράζομαι αγάπη και να με ηρεμεί».

Με την καρδιά ή τη λογική πορεύεστε;

«Δεν πορεύομαι με τίποτε ως δεδομένο. Πάντα μιλάει η καρδιά μου, αλλά η λογική θέτει τις ισορροπίες».

Αγαπημένο σας ρητό;

«Μόνο οι γενναίοι αγαπούν, οι άλλοι απλώς ξεγελούν τα όνειρα (Άκης Δήμου)».

Μιλήστε μας για το έργο που παίζετε τώρα. και το ρόλο σας…

«Η ιστορία εξελίσσεται σε μία βίλα της Κηφισιάς το 1959, ύστερεα από έναν φόνο. Εγώ υποδύομαι την Κλαίρη. Είναι η αδελφή του θύματος. Ένα από τα πολλά πρόσωπα της ιστορίας, με πολύ έντονο παρελθόν και προσωπικότητα που είναι και αυτή ύποπτη, όπως και οι υπόλοιποι επτά ήρωες. Δεν μπορώ να σας πω περισσότερα, γιατί έχει σημασία η κάθε λεπτομέρεια του έργου, αλλά μπορώ να σας πω ότι έχει αρκετά στοιχεία εκείνης της εποχής και ότι ο κάθε ρόλος είναι αριστοτεχνικά προσαρμοσμένος για ένα έργο που κάθε δευτερόλεπτό του αλλάζει τα δεδομένα. Είναι σημαντικό ότι από την πρώτη μέχρι την τελευταία σκηνή κυριαρχεί η αγωνία και η ένταση. Εκεί που ο θεατής πιστεύει ότι ανακάλυψε το δολοφόνο, διαψεύδεται…».

Ο δολοφόνος, τελικά, πότε ανακαλύπτεται;

«Στο τελευταίο δευτερόλεπτο του έργου…».

 

 

Αγάπη της η Σαντορίνη

«Η Ελισάβετ ζει σε ένα πανέμορφο και με πολύ γούστο και φινέτσα διακοσμημένο ρετιρέ της Πατησίων, γιατί θέλει να έχει εύκολη πρόσβαση σε… όλα. Στην οικογένειά της, ακόμη και ο θείος της Μάκης Τσέλιος, όλοι μαγειρεύουν υπέροχα, αλλά και η Ελισάβετ έχει βάλει στο καθημερινό της πρόγραμμα τη μαγειρική, έστω και αν αυτή είναι μια σαλάτα. Τα καλοκαίρια τα περνά στο σπίτι της στην αγαπημένη της Σαντορίνη. Εκεί ηρεμεί από την κούραση και το στρες της δουλειάς της. Για εκείνη, λέει, η Σαντορίνη είναι τα 3 Α: απέραντο, ανάσα και η αυλίτσα της!».

Social life με την Τίνα

Η βιογραφία του Κ. Μήτση