Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα

Πολιτισμός

Η Πρεσβεία του Αζερμπαϊτζάν στην Ελλάδα, γιορτάζοντας την επέτειο των 100 χρόνων ίδρυσης της διπλωματικής υπηρεσίας της χώρας της, θα προβάλλει την Τετάρτη, 19 Ιουνίου 2019 και ώρα 20.30, στον θερινό κινηματογράφο Cine Paris, Κυδαθηναίων 22 Πλάκα, την αισθηματική κινηματογραφική ταινία «Ali and Nino». Διαβάστε Περισσότερα

Γεννήθηκε, μεγάλωσε και τέλειωσε το σχολείο στο Ναύπλιο. Δίνοντας Πανελλήνιες πέρασε στην Κλασική Φιλολογία του Πανεπιστημίου Πατρών, όπου έζησε και σπούδασε για τέσσερα χρόνια εκεί. Στα 22 της, αφού πήρε το πτυχίο της, ήρθε στην Αθήνα με σκοπό να πάει σε μία Δραματική Σχολή. Ξεκίνησε στη Δραματική του Πειραϊκού Συνδέσμου και συνέχισε στην Αθηναϊκή Σκηνή Κάλβου-Καλαμπόκη όπου και τελείωσε. Παράλληλα  παρακολούθησε το Μεταπτυχιακό του Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ. Εκτός από τις σπουδές της ασχολείται και  με το τραγούδι, κυρίως ρεμπέτικο, λαϊκό του 1950- 60 και έντεχνο, με μελοποιημένη ποίηση, καθώς και με τη συγγραφή ποιημάτων και θεατρικών έργων που θέλει μελλοντικά να εξελίξει. Την εποχή αυτή πρωταγωνιστεί στο «Μελάχρα» του Παντελή Χορν, σε σκηνοθεσία Σοφίας Φιλιππίδου στο θέατρο «Σταθμός» έως 28/5. Μαζί μας η ταλαντούχα Δήμητρα Δερζέκου.

Δήμητρα, την περίοδο αυτή πρωταγωνιστείτε στη «Μελάχρα» του Παντελή Χορν, που σκηνοθέτησε η Σοφία Φιλιππίδου. Θέλετε να μας μιλήσετε για το έργο και το ρόλο σας;

«Η “Μελάχρα” είναι ένα καταπληκτικό έργο που συνδυάζει διάφορα είδη θεάτρου. Δράμα, Κωμωδία και Λαϊκή Τραγωδία. Υπάρχουν πάρα πολλοί τρόποι να το ανεβάσει κανείς και η κυρία Φιλιππίδου έκανε έναν μαγικό συνδυασμό όλων αυτών για να το αναδείξει. Η “Μελάχρα” εκτυλίσσεται σε αγροτικό περιβάλλον, αφορά Τσιγγάνους, περιπλανώμενους θεατρίνους, μάγια και ενστικτώδη ερωτισμό. Η Μελάχρα –εγώ- είναι Τσιγγάνα, ένα κορίτσι δυναμικό, χαρισματικό και ορφανό που η μάνα της ήταν ξακουστή μάντισσα και η Μελάχρα έχει το ίδιο χάρισμα…».

Είστε από τις πιο νεαρές υποσχόμενες ηθοποιούς, πώς αισθάνεστε;

«Καταρχήν, πολύ χαρούμενη που η κυρία Φιλιππίδου μού έδωσε την ευκαιρία να παίξω έναν τέτοιο ωραίο ρόλο. Έμαθα πάρα πολλά από την εμπειρία και τις γνώσεις της. Σα νέα ηθοποιός έχω αγωνία και πάθος να καταφέρω να εκπληρώσω τα όνειρά μου, αλλά πρωτίστως να παραμείνω στο χώρο και να εργάζομαι συνέχεια, γιατί, δυστυχώς, είμαστε πολλοί ηθοποιοί και σε μία πάρα πολύ δύσκολη εποχή».

Ως νέα κοπέλα, το σήμερα σας φοβίζει στη χώρα μας;

«Με φοβίζει το ότι έχουμε υποταχθεί. Οι περισσότεροι νέοι ή έφυγαν ή όσοι έμειναν είναι με σκυμμένο το κεφάλι. Είναι όμως λογικό. Κλείνει ένας ιστορικός κύκλος, αυτός της Μεταπολίτευσης και όλοι οι ιστορικοί κύκλοι κλείνουν με παρακμή. Δεν με φοβίζει μόνο η κατάσταση στην Ελλάδα, αλλά και η παγκόσμια. Όλος ο πλανήτης βρίσκεται σε σύγχυση αξιών, ταυτοτήτων κ.λπ. Όλα προχωρούν με γρήγορους ρυθμούς και η ανθρωπότητα δεν έχει έρθει ξανά αντιμέτωπη με τέτοια ραγδαία τεχνολογική εξέλιξη, αλλά δεν έχουμε ζήσει ξανά και την παγκοσμιοποίηση. Με ένα κλικ μπορείς να δεις οποιοδήποτε μέρος της Γης και να μάθεις τι συμβαίνει. Αυτό είναι ωραίο, αλλά αν φτάσει σε σημείο να μην ελέγχουμε την τεχνολογία και να γίνουμε ρομπότ, για μένα θα είναι εφιάλτης. Εκείνο που με στενοχωρεί, όμως, περισσότερο είναι η αποξένωση των ανθρώπων».

Το μέλλον σας το προγραμματίζετε εδώ ή θα δοκιμάσετε και στο εξωτερικό;

«Λατρεύω την Ελλάδα. Όλες οι σπουδές και τα ενδιαφέροντά μου είναι γύρω από τον ελληνικό πολιτισμό. Σίγουρα έχω περισσότερα να κάνω εδώ απ΄ ό,τι έξω. Θα πήγαινα μόνο αν είχα κάτι συγκεκριμένο, ένα φιλμ π.χ.».

Κάνετε και μία ταινία;

«Πέρα από διάφορα γυρίσματα και μικρές συμμετοχές σε ταινίες ή τηλεοπτικά επεισόδια, η βασική μου εμπειρία στον κινηματογράφο είναι η ταινία που ετοιμάζει ο Μιχάλης Καφαντάρης και ονομάζεται “Ποιος είναι επιτέλους αυτός ο Τέλης Στεφανής”. Η ταινία γυρίζεται εδώ και τέσσερα χρόνια περίπου και είναι no budget. Είναι σπονδυλωτή με 5 ιστορίες, που η μία οδηγεί στην άλλη. Ξεκινούν από τη δεκαετία του 1930 και φτάνουν μέχρι το παρασκήνιο του ελληνικού κινηματογράφου το 1960. Εγώ υποδύομαι μία νεαρή Μικρασιάτισσα προσφυγοπούλα που τραγουδάει με τους Σμυρνιούς μουσικούς και ερωτεύεται ένα ρεμπέτη (ο οποίος είναι η περσόνα του Ανέστη Δελιά, του ρεμπέτη που πέθανε εθισμένος στην ηρωίνη, στην οποία τον ώθησε η γνωστή πόρνη Σκουλαρικού), και πικραμένη από την αγάπη της αλλάζει εντελώς χαρακτήρα. Το έργο είναι μία εκπληκτική εμπειρία, γιατί πέραν του ότι φωτίζει αληθινά ιστορικά γεγονότα, είναι μία υπερπαραγωγή χωρίς χρήματα. Ο Μιχάλης Καφαντάρης έχει βρει δωρεάν αυθεντικές ιστορικές τοποθεσίες, όπλα, οχήματα του 1940, γειτονιές και καφενεία του 1930, σπίτια, ελικόπτερο, άμαξες και στην ταινία συμμετέχουν πάνω από 200 άτομα. Είναι σπουδαίος ο Καφαντάρης. Όταν βγει η ταινία θα το καταλάβουν όλοι».

Τι σημαίνει για εσάς η τέχνη σας;

«Η Τέχνη φωτίζει τις αλήθειες που προσπερνάμε στην καθημερινότητά μας ή που φοβόμαστε να συνειδητοποιήσουμε. Η πραγματική Τέχνη είναι αυτό που δίνει τροφή για σκέψη και αλλαγή».

Με τι γνώμονα προχωράτε στη ζωή;

«Νομίζω με γνώμονα την καρδιά μου. Πηγαίνω προς τα εκεί που θέλω, ακόμα κι αν φαίνομαι παράλογη. Έχω κάποιες σταθερές αξίες και πιστεύω και ανθρώπους που με κρατούν όταν πέφτω».

Η Δήμητρα πώς είναι ως νέο κορίτσι; Δοκιμάζει ακόμη, ή προχωρά με σιγουριά;

«Η μόνη μου σιγουριά είναι ότι ξέρω τί θέλω να κάνω, αλλά δεν είμαι σίγουρη ότι θα τα καταφέρω, γιατί είναι όλα δύσκολα. Είναι ένας συνεχής αγώνας σε δύσκολες συνθήκες. Αλλά με τον αγώνα κάτι καταφέρνει κανείς πάντα».

Είναι πτυχιούχος κοινωνική λειτουργός του Πανεπιστημίου Κρήτης και αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών μόλις το 2016. Η Υποκριτική προέκυψε ως μια ανάγκη εξέλιξης. Αντί για μεταπτυχιακό στην Ανθρωπολογία, φάνταζε ισοδύναμο, το να ασχοληθεί με το Θέατρο. Και οι ρόλοι της φτάνουν μέχρι και την Επίδαυρο. Το ταλέντο της σε συνεπαίρνει, και ο μεστός, φιλοσοφημένος λόγος της σε μαγεύει, στην καθημερινότητα εννοώ. Τη σεζόν που πέρασε συγκλόνισε με την ερμηνεία της στο Σύγχρονο Θέατρο, στο έργο του Ντάνκαν ΜακΜίλαν «Με λένε Έμμα», σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη με την Ομάδα Νάμα, και τίποτα δεν σταματά εδώ. Όλοι μιλούν για τη σημερινή καλεσμένη μας με το λαμπρό μέλλον, το εκφραστικό υπέροχο πρόσωπο, που μου θυμίζει την Κριστίν Σκοτ Τόμας, τη χαρισματική Μαίρη Μηνά.

Όσοι είδαν τη φετινή σας παράσταση «Με λένε Έμμα» λένε ότι είστε η αποκάλυψη του χειμώνα. Εσείς τι έχετε να πείτε, κυρία Μηνά;

«Φυσικά, μου δίνει χαρά και δύναμη που ο κόσμος αγάπησε αυτό το έργο. Που, ανεξάρτητα από το ειδικό θέμα του εθισμού, οι περισσότεροι βρήκαν κάποια σημεία ταύτισης με τις ιστορίες και τον αγώνα αυτών των χαρακτήρων. Είμαι βαθιά ευγνώμων για όλη αυτή την εμπειρία».

Είναι πολύ δύσκολος ρόλος αυτός της Έμμας. Δεν πονά το μυαλό μόνον, αλλά και το σώμα. Δεν έχει ψυχικό κόστος;

«Φυσικά και έχει! Πώς αλλιώς, όμως, θα γινόταν; Αν δεν ρισκάρεις, αν δεν εκτεθείς, αν δεν “κινδυνεύσεις”; Έχει ένα “ή τώρα ή ποτέ” αυτός ο ρόλος, απαιτεί μια βουτιά, ή, καλύτερα, μια ελεύθερη πτώση σε κάτι άγνωστο, πέρα από τις ευκολίες».

Φαντάζομαι ότι μετά το τέλος της παράστασης χρειάζεστε κάποιο χρόνο για να αποφορτιστείτε. Φαίνεται ότι το ζείτε…

«Η αλήθεια είναι ότι όλη η ενέργεια που παράγεται κατά τη διάρκεια της παράστασης, αυτo-εκπληρώνεται. Υπάρχει ένα είδος κάθαρσης στη διαδρομή αυτού του ρόλου, μια σταδιακή απελευθέρωση. Οπότε, βγαίνοντας,δεν αισθάνομαι κάποιου είδους συσσώρευση. Μόνο γλυκιά εξάντληση».

Πώς προετοιμαστήκατε για να υποδυθείτε την ιδιαίτερη αυτή κοπέλα;

«Αρχικά κάναμε την απαραίτητη έρευνα σε σχέση με τις ουσίες, την επίδρασή τους στο σώμα και στον ψυχισμό, τα συμπτώματα, τη διαδικασία απεξάρτησης, και γενικά μια έρευνα για όλο αυτό το φαινόμενο και τις προεκτάσεις του. Στη συνέχεια, μας επισκέφθηκαν πρώην χρήστες και μας διηγήθηκαν, με πολύ μεγάλη γενναιοδωρία, την προσωπική τους ιστορία. Τέλος, επισκεφθήκαμε ανοιχτές ομάδες των Ν.Α. (Ναρκομανείς Ανώνυμοι). Έπειτα ξεκίνησαν οι δοκιμές. Όλες αυτές οι πληροφορίες έπρεπε με κάποιο τρόπο να σωματοποιηθούν, να διαποτίσουν το κείμενο και τις σχέσεις. Ήταν μια μακρά και επίπονη διαδικασία, που πέρασε από πολλά στάδια μέχρι το τελικό αποτέλεσμα».

Τελικά πιστεύετε ότι μπορεί κάποιος να απεξαρτηθεί;

«Οφείλω να το πιστεύω. Είναι δύσκολο πολύ, αλλά όχι ανέφικτο. Η δύναμη του ανθρώπου είναι τεράστια. Ακόμη κι αυτός που έχει ισοπεδωθεί από τη ζωή μπορεί να σηκωθεί ξανά όρθιος αν του φερθείς με σεβασμό και ισοτιμία, αν τον κοιτάξεις με ένα βλέμμα που εμπνέει κουράγιο αντί για ντροπή».

Σαν ηθοποιό πού θα εντάσσατε τον εαυτό σας; Πού πιστεύετε ότι αποδίδετε καλύτερα; «

Δεν είμαι αρκετά δοκιμασμένη ώστε να έχω χτίσει αυτό το κριτήριο. Και ίσως να μην συμβεί και ποτέ. Σίγουρα όμως μαθαίνω πως η δουλειά του ηθοποιού είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την έννοια της προσαρμοστικότητας. Πρέπει να εναρμονίζεσαι με τις συνθήκες και να υπηρετείς τις ανάγκες της εκάστοτε παράστασης. Αυτό πάντα ενέχει δυσκολίες, γιατί καλείσαι να μετατοπιστείς, να βρεθείς, ενδεχομένως, σε εσωτερικές περιοχές που σου προκαλούν φόβο ή δυσκολία, και το εγωιστικό σου κομμάτι θέλει να κρυφτεί ή να προστατευτεί από την έκθεση. Αν όμως το κλίμα συνεύρεσης είναι ασφαλές και εμπνευσμένο, τότε μπορείς να παρακάμψεις τις αναστολές και να συναντηθείς τόσο με τον εαυτό σου όσο και με τους άλλους. Προσωπικά με απελευθερώνει αυτό το αίσθημα συνωμοσίας μεταξύ μιας ομάδας που βρίσκεται σε μια κοινή -ιερή- λειτουργία».

Ο κάθε ρόλος σας, σας επηρεάζει ή σφραγίζετε το… βιβλίο μόλις τελειώσει;

«Φυσικά και με επηρεάζει, και πάντα θα τον κουβαλάω. Όχι μόνο το ρόλο αλλά όλη τη διαδικασία, και κυρίως τους ανθρώπους. Κάθε δουλειά από την πρώτη κιόλας μέρα της πρόβας, μέχρι και την τελευταία παράσταση είναι ένα ολόκληρο βίωμα, μια τεράστια εμπειρία. Σε διαμορφώνει, μεγαλώνεις μαζί, χτίζονται σχέσεις “συγγένειας”. Οπότε, για να απαντήσω στο ερώτημα, όχι, το βιβλίο δεν σφραγίζεται, απλά ξεκινά το επόμενο κεφάλαιο».

Τη Μαίρη πώς θα τη χαρακτηρίζατε και ποιο είναι το μότο της για να προχωρά;

«Διανύω μια εποχή που αντιλαμβάνομαι για πρώτη φορά το μέγεθος της ευθραυστότητάς μου. Πάντα θεωρούσα τον εαυτό μου πολύ δυνατό, και πλέον συνειδητοποιώ πως αυτή η δύναμη κρύβει και μια τεράστια ευαισθησία, έναν μεγάλο υπαρξιακό φόβο. Προσπαθώ, λοιπόν, να αγκαλιάσω αυτόν το φόβο και να τον απενοχοποιήσω. Είμαι σε μια διαδικασία αυτο-εξημέρωσης».

Κάτι για το άμεσο μέλλον;

«Το καλοκαίρι θα βρίσκομαι στις “Χοηφόρες” του Αισχύλου, σε σκηνοθεσία Λίλλυς Μελεμέ. Επίσης, ανυπομονώ να δω τον Μάιο, στο Fast Forward Festival, την ταινία/project “The Audience” του Αργεντίνου σκηνοθέτη Mariano Pensotti, στην οποία συμμετείχα. Ενώ του χρόνου θα είμαι στο “Ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι”, του Τ. Ουίλιαμς σε σκηνοθεσία Γιώργου Παπαγεωργίου, στο “Θέατρο του Νέου Κόσμου”».

 

Γεννημένος στο Πεταλίδι της Καλαμάτας στις 20/1/1957, επαληθεύει τη φήμη του γοητευτικού, ερωτεύσιμου, περήφανου και πολύ ταλαντούχου Αιγόκερου. Φοίτησε στο θρυλικό Α΄ Γυμνάσιο Αρρένων της Πλάκας (χαμός στις παρελάσεις!), αποφοίτησε από το Ζ’ Γυμνάσιο Παγκρατίου, σπούδασε κιθάρα στο Ωδείο, στη Δραματική του Εθνικού και στην Κρατική Σχολή Χορού. Ήταν επαγγελματίας μουσικός 4 χρόνια, και από το 1980 έως σήμερα…υπηρετεί με επιτυχία σαν ηθοποιός και σκηνοθέτης τον Kινηματογράφο, το Θέατρο, την Τηλεόραση. Το 1988 κυκλοφόρησε το δίσκο του «Ιδιωτική Συλλογή», ηχογραφημένου στην Ιταλία. Διδάσκει Υποκριτική στη Σχολή της Μαίρης Βογιατζή-Τράγκα, και συμπρωταγωνιστεί στο «Τάβλι» του Δημήτρη Κεχαΐδη στο θέατρο «Faust», με τον Πέρη Μιχαηλίδη που το σκηνοθετεί. Με χαρά μας φιλοξενούμε τον Φίλιππο Σοφιανό. Διαβάστε Περισσότερα

Γεννήθηκε στην Αθήνα, έζησε στο Ιράκ μέχρι 14 ετών, σπούδασε Δημοσιογραφία και Ψυχολογία, και στις Βρυξέλλες Επικοινωνία και Μarketing. Είναι μέλος της Ένωσης Συγγραφέων και Λογοτεχνών Ευρώπης, που την έχει τιμήσει πολλές φορές για το ποιητικό της έργο. Ανήσυχη από πολύ νεαρή ηλικία ασχολήθηκε με τη συγγραφή. Λάτρης του αστυνομικού μυθιστορήματος δεν άργησε να καταπιαστεί με αυτό το είδος και να μας παρουσιάσει το βιβλίο που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Διάπλαση «Φόνος με ενδεχόμενο Βλακείας», που ήδη έχει αγαπηθεί. Από τις Εκδόσεις Διάπλαση κυκλοφόρησαν τα βιβλία της «Ο τρομερός Βέιν στον Αστερισμό του Κύκνου» (2009, ανέβηκε και στο θέατρο) και «Βέιν ο τρομερός» (μουσικό παραμύθι, 2011). Η Μάρα Χωματίδη είναι μια πολύπλευρη προσωπικότητα που αποτυπώνεται και στο συγγραφικό της έργο και θα τη γνωρίσουμε σήμερα. Διαβάστε Περισσότερα

Η Πρεσβεία της Μάλτας στην Αθήνα διοργανώνει δύο ειδικές πολιτιστικές εκδηλώσεις με πρωτοβουλία του Τμήματος Πολιτιστικής Διπλωματίας του Υπουργείου Εξωτερικών και Προώθησης του Εμπορίου της Μάλτας, σε συνεργασία με το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού της Ελλάδας. Διαβάστε Περισσότερα

Γεννήθηκε στην Αθήνα, τέλειωσε τη Δραματική Σχολή του Πειραϊκού Συνδέσμου και σύντομα μετά την αποφοίτησή του βρήκε αρκετές δουλειές. Έχει παίξει σε τηλεοπτικά σίριαλ, στο θέατρο σε κωμικούς αλλά και δραματικούς ρόλους, μέχρι και σε αρχαία θέατρα, κι έχει ξεχωρίσει για το ταλέντο του και την ειλικρίνεια με την οποία αποδίδει τους ρόλους του. Το φετινό χειμώνα πρωταγωνίστησε σε δύο πολύ επιτυχημένα έργα στο θέατρο «Αλκμήνη». Το «Κακά τα ψέματα», που τέλειωσε προ ημερών, και το συγκλονιστικό «Οι 12 ένορκοι», που συνεχίζεται έως 2 Ιουνίου και θα παιχτεί στις 29 & 30 Απριλίου στη Σύρο, στο θέατρο «Απόλλων», στις 2 Μαΐου στο Γρυπάρειο Πολιτιστικό Κέντρο, στη Μύκονο, και 3 & 4 Μαΐου στο ΕΠΑΛ, στην Πάρο. Και… θα συνεχίσει και για 6η χρονιά . Μαζί μας έχουμε τον Τάσο Γιαννόπουλο. Διαβάστε Περισσότερα

Είναι Αθηναία, γεννημένη στις 3 Ιουλίου, αριστούχος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου, έχει κάνει σπουδές στη Μουσική (πιάνο, τραγούδι, ενορχήστρωση, σύνθεση για θέατρο και κινηματογράφο), φοίτησε στο Τμήμα Κινηματογράφου της Σχολής Καλών Τεχνών του ΑΠΘ, επαγγελματικά έως σήμερα, από το 1992 έχει συμμετάσχει σε πάνω από 60 παραστάσεις ως ηθοποιός, σκηνοθέτιδα, συνθέτιδα. Ανάμεσα στους επιτυχημένους ρόλους της αυτοί της «Λωξάντρας» και της «Μαντάμ Σουσούς». Φέτος για δεύτερη χρονιά υποδύεται συγκλονιστικά την «Κυρά της Ρω» στο «Θησείο Ένα Θέατρο για τις Τέχνες», έως 21 Απριλίου, σε σκηνοθεσία Κατερίνας Μπερδέκα, σκηνικά – κοστούμι Γιώργου Γαβαλά, φωτισμούς Λευτέρη Παυλόπουλου, και παραγωγή Μαριάνθης Μπαϊρακτάρη – Πάνου Σβολάκη. Ταυτόχρονα πρωταγωνιστεί δίπλα στον Γιώργο Κιμούλη στο «Το Παγκάκι», του Αλεξάντερ Γκέλμαν, στο θέατρο «Τόπος Αλλού», έως τις 2 Ιουνίου. Κοντά μας έχουμε τη χαρισματική Φωτεινή Μπαξεβάνη. Διαβάστε Περισσότερα

Γεννήθηκε στην Αθήνα, από μικρός άκουγε όλα τα είδη Μουσικής, η μητέρα του τον παρότρυνε να μάθει αρμόνιο, για να συνεχίσει με πιάνο, ενώ ο πατέρας του ήταν συλλέκτης βινυλίου. Όμως, η ενασχόλησή του με το πεντάγραμμο δεν τον απέτρεψε από το να πάρει το πτυχίο του από τη Νομική Αθηνών. Είναι λάτρης των κόμικ, ιδίως των γιαπωνέζικων, ενώ σχεδιάζει και ο ίδιος. Η δισκογραφική του δραστηριότητα ξεκινά το 2015 αντίστροφα. Πρώτα γίνεται γνωστός στο εξωτερικό και μετά στην Ελλάδα. Νέος, μαχητής, ονειροπόλος, ταλαντούχος και ραγδαία ανερχόμενος ο σημερινός καλεσμένος μας και δημιουργός ηλεκτρονικής μουσικής Τάσος Πέτσας. Διαβάστε Περισσότερα

Είναι γεννημένος για το Θέατρο και είναι από τους καλύτερους θεατρανθρώπους στην κυριολεξία. Οι γονείς του αγαπούσαν την Τέχνη. Στην ηλικία των 7 ετών σε μια έκθεση έγραψε ότι όταν μεγαλώσει θέλει να γίνει ηθοποιός. Υπηρετεί με λατρεία και πίστη το λειτούργημά του και σέβεται το κοινό του. Ο πρώτος του ρόλος ήταν στους «Πέρσες» του Αισχύλου. Στο pocket θέατρό του «Studio Κυψέλης» με την ομάδα του «Θεατρίνων Θεατές» παρουσιάζει ό,τι πιο αξιόλογο από το ελληνικό και διεθνές ρεπερτόριο. Απόφοιτος Συντήρησης Αρχαιοτήτων και Αριστούχος της Δραματικής Σχολής, σκηνοθετεί, μεταφράζει, παίζει και διαβάζει πολύ. Μετά το ιστορικό «Η απολογία του Κολοκοτρώνη» ετοιμάζει την ανανεωμένη εκδοχή της «Κάρεν Στόουν» και προγραμματίζει το καλοκαίρι και τον επόμενο δημιουργικό χειμώνα. Είναι ανικανοποίητος, τελειομανής, επιλεκτικός. Κοντά μας ο ξεχωριστός Γιώργος Λιβανός. Διαβάστε Περισσότερα

Η βιογραφία του Κ. Μήτση

Social life με την Τίνα