Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα

«Η Ελλάδα που αγαπήσαμε – Η Ελλάδα που αγαπάμε (1965-2015)» της Λίας Μεγάλου- Σεφεριάδη

 

Μια περιπλάνηση είναι το 18ο βιβλίο Λίας Μεγάλου- Σεφεριάδη. Μια περιπλάνηση διαφορετική. Γιατί δεν είναι απλά η αποτύπωση ενός ταξιδιού σε όλη την Ελλάδα, από τον Έβρο έως την Κρήτη κι απ’ τη Μολυβδοσκέπαστη έως το Καστελόριζο.

Σε αυτό το βιβλίο η συγγραφέας παίρνει τα ξεχωριστά νήματα της ομορφιάς του τοπίου, της ιστορίας , του μύθου και της γλώσσας και τα τυλίγει σε ένα ομοιογενές κουβάρι που είναι η χώρα μας. Με ιδιαίτερη ευαισθησία και αγάπη ζωγραφίζει την Ελλάδα που αγαπήσαμε και αγαπάμε με μια ματιά από το 1965 μέχρι το 2015 με τα χρώματα της φύσης χωρίς να παραγκωνίζει αυτό που συνθέτει την ελληνική γη. Την αδιάρρηκτη σχέση της με την ιστορία. Την πολυδιάστατη διασύνδεσή της με τους μύθους που ανάθρεψε. Πίσω από τα τοπωνύμια ανακαλύπτει την αδιάλειπτη και εξελικτική πορεία της γλώσσας. « Η λέξη νησί προέρχεται από το ρήμα νέω που σημαίνει πλέω. Στις γνωστές ευρωπαϊκές γλώσσες ετυμολογικά σημαίνει κάτι απομονωμένο. Ψηλαφώντας τις ρίζες των λέξεων, ψηλαφούμε τις δικές μας ρίζες. Όχι πως τάχα ρέει αμιγές το αρχαίο αίμα στις φλέβες μας, αλλά και μόνον που μιλούμε την ίδια γλώσσα, αντικρίζουμε τα ίδια μάρμαρα και μας λούζει το ίδιο φως, που αρμενίζουμε στις ίδιες θάλασσες, μας ευφραίνει ο ίδιος οίνος και περπατούμε στους ίδιους ελαιώνες φτάνει» γράφει χαρακτηριστικά στη «μικρή συναισθηματική εισαγωγή».

Η συγγραφέας της περιγράφοντας τα ταξίδια και τους τόπους στους οποίους περιηγείται, μέσα από στιγμιότυπα της καθημερινής ζωής και συναντήσεις με αξιομνημόνευτους ανθρώπους, συνδέει τις στιγμές που βιώνει μ’ εκείνες του παρελθόντος, μεταφέροντας έτσι στον αναγνώστη τη θαυμαστή συνέχεια αυτού του τόπου από το αρχαίο παρελθόν μέχρι σήμερα. Μια συνέχεια που συχνά λανθάνει σε λεπτομέρειες : σ’ ένα τοπωνύμιο, σ’ ένα έθιμο, σε μια έκφραση ντοπιολαλιάς.

Στο βιβλίο αναδεικνύεται η ψυχή του κάθε τόπου και μαζί της η ομορφιά που σώζει. Στο κεφάλαιο ΝΑΞΟΣ η συγγραφέας γράφει «(…)Στο κτήμα υπάρχει ένα καφενεδάκι, όπου πωλούνται διάφορα ενθύμια. Αγόρασα ένα κολιέ από σπόρους του φυτού κορώνα, το οποίο έχω περί πολλού και ιδού γιατί. Όταν ο Θησέας εγκατέλειψε την Αριάδνη στη Νάξο, εκείνη μη αντέχοντας την προδοσία, έπεσε στη θάλασσα κι επνίγη. Κατά μία άλλη όμως εκδοχή τη βρήκε ο Διόνυσος περιπλανώμενη στη νησίδα Παλάτια, την ερωτεύτηκε, τη στεφάνωσε με το φυτό κορώνα και ενώθηκε μαζί της. Σε ποιο άλλο μέρος του πλανήτη μπορεί μια κοινή θνητή του εικοστού πρώτου αιώνα μ.Χ. να συνδεθεί τόσο φυσικά μ’ ένα μυθικό πρόσωπο της προϊστορίας;(…)». Ενώ σε ένα άλλο στο «ΛΗΜΝΟΣ» αποτυπώνεται η διασύνδεση των διαφορετικών ιστορικών στιγμών του τόπου:

«(…)Στέκομαι με σεβασμό μπροστά στα ιερά και στα όσια αιώνων, που φυγαδεύτηκαν το ’22 με καΐκια από την Ίμβρο και την Τένεδο : επιτύμβιες στήλες, ένας μικρός μαρμάρινος βωμός… ΄Ιμβρος και Τένεδος – δύο ελληνικά, πλην αφελληνισμένα πια, νησιά. Οι Τούρκοι, όταν δεν αρπάζουν, υφαρπάζουν… Την ίδια εποχή τα «Κειμήλια προσφύγων» εμπλούτιζαν το Βυζαντινό Μουσείο της Αθήνας. Στον νου μου αντηχούν τα λόγια του Μακρυγιάννη προς τους στρατιώτες του: «Αυτά, και δέκα χιλιάδες τάλαρα να σας δώσουνε, να μην το καταδεχτείτε να βγουν από την πατρίδα μας. Γι’ αυτά πολεμήσαμε».

Το κείμενο πλαισιώνεται από 83 ασπρόμαυρες και έγχρωμες φωτογραφίες-ντοκουμέντα της φιλελληνίδας αρχαιολόγου Stella Lubsen Admiraal, ενώ το εξώφυλλο κοσμεί πίνακας του Νίκου Σεφεριάδη.

Εκδόσεις Κέδρος

Συντάκτης

Η βιογραφία του Κ. Μήτση

Social life με την Τίνα