Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα



Η Τουρκία δεν μπλοφάρει – του Κοσμά Χρηστίδη

Διαβάζοντας την επικαιρότητα, άρθρο πρώην πρωθυπουργού («Καθημερινή» 9-6-2019), επίσκεψη υποναυάρχου διοικητή 6ου Στόλου στο ΓΕΝ, ανακάλεσα στη μνήμη μου παρόμοιες περιπτώσεις και συζητήσεις που αφορούν τα θέματα της Ανατολικής μεσογείου. Όταν ένας τέως πρωθυπουργός αρθρογραφεί και υποστηρίζει ένα θέμα θα πρέπει να το μελετούμε προσεκτικά για να καταλάβουμε ότι διαφωνούμε. Να θυμηθούμε τα λόγια του στη Βουλή των Ελλήνων στις 31 Ιανουαρίου 1996, «Παρατηρήθηκε έλλειψη δυνάμεων…», υπονοώντας προφανώς, όπως εκ των υστέρων απεδείχθη, «ψυχικών» δυνάμεων της πολιτικής ηγεσίας. Επίσης, «Τα Ίμια ήταν και θα παραμείνουν ελληνικά», προφανώς λεκτικά, καθότι αντιλαμβανόμαστε την λεκτική, τουλάχιστον, τουρκοποίησή τους. Διαφωνούμε, λοιπόν, με την «σχολή» της παρουσιαζόμενης, στο άρθρο, πολλών ετών εφαρμοζόμενης πολιτικής σκέψης, η οποία καλλιεργείται συστηματικά από το 1995, εμφορείται από το φοβικό σύνδρομο (έναντι της Τουρκίας), έχει πάρει διαζύγιο από τον πολιτικό ορθολογισμό και, δυστυχώς, επηρεάζει την ορθοκρισία των ηγετών σε κρίσιμες καταστάσεις. Δεν είναι τυχαία η επίκληση κάθε φορά της στρατηγικής ψυχραιμία εάν θυμηθούμε τα λόγια του Θουκυδίδη για αυτές τις καταστάσεις: «Το δε σώφρον του ανάνδρου πρόσχημα», δηλαδή, η σύνεση είναι το πρόσχημα του άνανδρου. Το έτος 2012, και πριν την επίσημη επίσκεψή μου στις ΗΠΑ, έγινε «στοχευμένη» επίσκεψη στο ΓΕΝ του τότε διοικητή του 6ου Στόλου, όπου αναλύσαμε την κατάσταση και ανταλλάξαμε απόψεις στα θέματα της Ανατ. Μεσογείου, καθώς και του συμπλέγματος της Μεγίστης ή Νοτίων Σποράδων, όπως τα ονομάζουμε στη ναυτική γλώσσα. Σήμερα, όλοι αποδέχονται ότι ο Ερντογάν είναι στριμωγμένος, τόσο γεωπολιτικά όσο και διπλωματικά, αλλά κυρίως οικονομικά, που μεταφράζεται ότι η ένταση στην ευρύτερη περιοχή του ελληνικού ενδιαφέροντος θα οξυνθεί, ένα όμως είναι σίγουρο, ότι η Τουρκία δεν «μπλοφάρει». Ο άριστος ηγέτης πρέπει να προνοεί και ο χειρισμός μίας κρίσης είναι πολιτική ευθύνη, η οποία δεν μεταβιβάζεται, καθόσον ο ελληνικός λαός επιλέγει και εξουσιοδοτεί την πολιτική του ηγεσία να διαχειρίζεται τα θέματα της πατρίδας του. Δεν θα προσπαθήσω να δικαιολογήσω ότι δεν αιφνιδιάστηκα, ο αιφνιδιασμένος, ούτε για τον χρόνο ούτε για το περιεχόμενο του άρθρου. Δεν μπορώ, όμως, να σιωπήσω στην πολιτική «Αναγνωρίζουμε τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου, αλλά εν γνώσει μας δεν επιδιώξαμε την εφαρμογή τους…». Η Άγκυρα εκμεταλλεύτηκε την τότε αλλαγή κυβέρνησης, όπως τώρα τους υδρογονάνθρακες, αφού αποτελεί πάγια τουρκική τακτική να αξιοποιεί τον κατάλληλο χρόνο της πάγιας στρατηγικής της. Εάν δεν με απατά η μνήμη μου, μετά το 1996 οι συζητήσεις στα θέματα που αφορούσαν τις ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδος -Κύπρου – Αιγύπτου δεν διεξάγονταν, επακριβώς, στη λογική της μέσης γραμμής, όπως έχει καταγραφεί και στον κυπριακό Τύπο της εποχής. Επίσης, η απόφαση του Ελσίνκι αναγνώρισε ότι υπάρχει εκκρεμής συνοριακή διαφορά μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας (το συνειδητοποιήσαμε και το κατανοούμε με την πάροδο του χρόνου). Επομένως, η συνειδητή πολιτική μη χρηματοδότησης των Ενόπλων Δυνάμεων την τελευταία 15ετία, σε συνδυασμό με την απαξίωση της αμυντικής βιομηχανίας, με οδηγεί στο συμπέρασμα, μήπως τελικά όλα είναι συμφωνηθέντα; Μήπως (από τους «Ιππής» του Αριστοφάνη), «Χέσαιτο γαρ ει μαχαίσετο», δηλαδή, «Έτσι και μαχότανε σίγουρα θα χεζότανε», δεν είναι η πρέπουσα προτροπή για τη νέα πολιτική ηγεσία; Η Τουρκία δεν μπλοφάρει.

Ο Κοσμάς Χρηστίδης είναι ναύαρχος (εα), επίτιμος αρχηγός ΓΕΝ

Η βιογραφία του Κ. Μήτση

Social life με την Τίνα