Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα

Μαίρη Μηνά: «Οι ρόλοι είναι µια ανεξάντλητη εµµονή»

Είναι πτυχιούχος κοινωνική λειτουργός του Πανεπιστημίου Κρήτης και αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών μόλις το 2016. Η Υποκριτική προέκυψε ως μια ανάγκη εξέλιξης. Αντί για μεταπτυχιακό στην Ανθρωπολογία, φάνταζε ισοδύναμο, το να ασχοληθεί με το Θέατρο. Και οι ρόλοι της φτάνουν μέχρι και την Επίδαυρο. Το ταλέντο της σε συνεπαίρνει, και ο μεστός, φιλοσοφημένος λόγος της σε μαγεύει, στην καθημερινότητα εννοώ. Τη σεζόν που πέρασε συγκλόνισε με την ερμηνεία της στο Σύγχρονο Θέατρο, στο έργο του Ντάνκαν ΜακΜίλαν «Με λένε Έμμα», σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη με την Ομάδα Νάμα, και τίποτα δεν σταματά εδώ. Όλοι μιλούν για τη σημερινή καλεσμένη μας με το λαμπρό μέλλον, το εκφραστικό υπέροχο πρόσωπο, που μου θυμίζει την Κριστίν Σκοτ Τόμας, τη χαρισματική Μαίρη Μηνά.

Όσοι είδαν τη φετινή σας παράσταση «Με λένε Έμμα» λένε ότι είστε η αποκάλυψη του χειμώνα. Εσείς τι έχετε να πείτε, κυρία Μηνά;

«Φυσικά, μου δίνει χαρά και δύναμη που ο κόσμος αγάπησε αυτό το έργο. Που, ανεξάρτητα από το ειδικό θέμα του εθισμού, οι περισσότεροι βρήκαν κάποια σημεία ταύτισης με τις ιστορίες και τον αγώνα αυτών των χαρακτήρων. Είμαι βαθιά ευγνώμων για όλη αυτή την εμπειρία».

Είναι πολύ δύσκολος ρόλος αυτός της Έμμας. Δεν πονά το μυαλό μόνον, αλλά και το σώμα. Δεν έχει ψυχικό κόστος;

«Φυσικά και έχει! Πώς αλλιώς, όμως, θα γινόταν; Αν δεν ρισκάρεις, αν δεν εκτεθείς, αν δεν “κινδυνεύσεις”; Έχει ένα “ή τώρα ή ποτέ” αυτός ο ρόλος, απαιτεί μια βουτιά, ή, καλύτερα, μια ελεύθερη πτώση σε κάτι άγνωστο, πέρα από τις ευκολίες».

Φαντάζομαι ότι μετά το τέλος της παράστασης χρειάζεστε κάποιο χρόνο για να αποφορτιστείτε. Φαίνεται ότι το ζείτε…

«Η αλήθεια είναι ότι όλη η ενέργεια που παράγεται κατά τη διάρκεια της παράστασης, αυτo-εκπληρώνεται. Υπάρχει ένα είδος κάθαρσης στη διαδρομή αυτού του ρόλου, μια σταδιακή απελευθέρωση. Οπότε, βγαίνοντας,δεν αισθάνομαι κάποιου είδους συσσώρευση. Μόνο γλυκιά εξάντληση».

Πώς προετοιμαστήκατε για να υποδυθείτε την ιδιαίτερη αυτή κοπέλα;

«Αρχικά κάναμε την απαραίτητη έρευνα σε σχέση με τις ουσίες, την επίδρασή τους στο σώμα και στον ψυχισμό, τα συμπτώματα, τη διαδικασία απεξάρτησης, και γενικά μια έρευνα για όλο αυτό το φαινόμενο και τις προεκτάσεις του. Στη συνέχεια, μας επισκέφθηκαν πρώην χρήστες και μας διηγήθηκαν, με πολύ μεγάλη γενναιοδωρία, την προσωπική τους ιστορία. Τέλος, επισκεφθήκαμε ανοιχτές ομάδες των Ν.Α. (Ναρκομανείς Ανώνυμοι). Έπειτα ξεκίνησαν οι δοκιμές. Όλες αυτές οι πληροφορίες έπρεπε με κάποιο τρόπο να σωματοποιηθούν, να διαποτίσουν το κείμενο και τις σχέσεις. Ήταν μια μακρά και επίπονη διαδικασία, που πέρασε από πολλά στάδια μέχρι το τελικό αποτέλεσμα».

Τελικά πιστεύετε ότι μπορεί κάποιος να απεξαρτηθεί;

«Οφείλω να το πιστεύω. Είναι δύσκολο πολύ, αλλά όχι ανέφικτο. Η δύναμη του ανθρώπου είναι τεράστια. Ακόμη κι αυτός που έχει ισοπεδωθεί από τη ζωή μπορεί να σηκωθεί ξανά όρθιος αν του φερθείς με σεβασμό και ισοτιμία, αν τον κοιτάξεις με ένα βλέμμα που εμπνέει κουράγιο αντί για ντροπή».

Σαν ηθοποιό πού θα εντάσσατε τον εαυτό σας; Πού πιστεύετε ότι αποδίδετε καλύτερα; «

Δεν είμαι αρκετά δοκιμασμένη ώστε να έχω χτίσει αυτό το κριτήριο. Και ίσως να μην συμβεί και ποτέ. Σίγουρα όμως μαθαίνω πως η δουλειά του ηθοποιού είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την έννοια της προσαρμοστικότητας. Πρέπει να εναρμονίζεσαι με τις συνθήκες και να υπηρετείς τις ανάγκες της εκάστοτε παράστασης. Αυτό πάντα ενέχει δυσκολίες, γιατί καλείσαι να μετατοπιστείς, να βρεθείς, ενδεχομένως, σε εσωτερικές περιοχές που σου προκαλούν φόβο ή δυσκολία, και το εγωιστικό σου κομμάτι θέλει να κρυφτεί ή να προστατευτεί από την έκθεση. Αν όμως το κλίμα συνεύρεσης είναι ασφαλές και εμπνευσμένο, τότε μπορείς να παρακάμψεις τις αναστολές και να συναντηθείς τόσο με τον εαυτό σου όσο και με τους άλλους. Προσωπικά με απελευθερώνει αυτό το αίσθημα συνωμοσίας μεταξύ μιας ομάδας που βρίσκεται σε μια κοινή -ιερή- λειτουργία».

Ο κάθε ρόλος σας, σας επηρεάζει ή σφραγίζετε το… βιβλίο μόλις τελειώσει;

«Φυσικά και με επηρεάζει, και πάντα θα τον κουβαλάω. Όχι μόνο το ρόλο αλλά όλη τη διαδικασία, και κυρίως τους ανθρώπους. Κάθε δουλειά από την πρώτη κιόλας μέρα της πρόβας, μέχρι και την τελευταία παράσταση είναι ένα ολόκληρο βίωμα, μια τεράστια εμπειρία. Σε διαμορφώνει, μεγαλώνεις μαζί, χτίζονται σχέσεις “συγγένειας”. Οπότε, για να απαντήσω στο ερώτημα, όχι, το βιβλίο δεν σφραγίζεται, απλά ξεκινά το επόμενο κεφάλαιο».

Τη Μαίρη πώς θα τη χαρακτηρίζατε και ποιο είναι το μότο της για να προχωρά;

«Διανύω μια εποχή που αντιλαμβάνομαι για πρώτη φορά το μέγεθος της ευθραυστότητάς μου. Πάντα θεωρούσα τον εαυτό μου πολύ δυνατό, και πλέον συνειδητοποιώ πως αυτή η δύναμη κρύβει και μια τεράστια ευαισθησία, έναν μεγάλο υπαρξιακό φόβο. Προσπαθώ, λοιπόν, να αγκαλιάσω αυτόν το φόβο και να τον απενοχοποιήσω. Είμαι σε μια διαδικασία αυτο-εξημέρωσης».

Κάτι για το άμεσο μέλλον;

«Το καλοκαίρι θα βρίσκομαι στις “Χοηφόρες” του Αισχύλου, σε σκηνοθεσία Λίλλυς Μελεμέ. Επίσης, ανυπομονώ να δω τον Μάιο, στο Fast Forward Festival, την ταινία/project “The Audience” του Αργεντίνου σκηνοθέτη Mariano Pensotti, στην οποία συμμετείχα. Ενώ του χρόνου θα είμαι στο “Ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι”, του Τ. Ουίλιαμς σε σκηνοθεσία Γιώργου Παπαγεωργίου, στο “Θέατρο του Νέου Κόσμου”».

 

Η βιογραφία του Κ. Μήτση

Social life με την Τίνα