Ελλάδα

Πολιτική

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Εκκλησία

Υγεία

Αυτοκίνητο

Το άρθρο της ημέρας

Άρθρογραφία

Συνεντεύξεις

Social Life με την Τίνα

Φίλιππος Σοφιανός: «Η δική µας δουλειά είναι «ακατοχύρωτη»»

Γεννημένος στο Πεταλίδι της Καλαμάτας στις 20/1/1957, επαληθεύει τη φήμη του γοητευτικού, ερωτεύσιμου, περήφανου και πολύ ταλαντούχου Αιγόκερου. Φοίτησε στο θρυλικό Α΄ Γυμνάσιο Αρρένων της Πλάκας (χαμός στις παρελάσεις!), αποφοίτησε από το Ζ’ Γυμνάσιο Παγκρατίου, σπούδασε κιθάρα στο Ωδείο, στη Δραματική του Εθνικού και στην Κρατική Σχολή Χορού. Ήταν επαγγελματίας μουσικός 4 χρόνια, και από το 1980 έως σήμερα…υπηρετεί με επιτυχία σαν ηθοποιός και σκηνοθέτης τον Kινηματογράφο, το Θέατρο, την Τηλεόραση. Το 1988 κυκλοφόρησε το δίσκο του «Ιδιωτική Συλλογή», ηχογραφημένου στην Ιταλία. Διδάσκει Υποκριτική στη Σχολή της Μαίρης Βογιατζή-Τράγκα, και συμπρωταγωνιστεί στο «Τάβλι» του Δημήτρη Κεχαΐδη στο θέατρο «Faust», με τον Πέρη Μιχαηλίδη που το σκηνοθετεί. Με χαρά μας φιλοξενούμε τον Φίλιππο Σοφιανό.

Σας καλωσορίζουμε, κύριε Σοφιανέ. Πείτε μας, το… φλερτ σας με την Υποκριτική πότε άρχισε; «Καλώς σας βρίσκω, λοιπόν… Άρχισε νωρίς, από την ηλικία των 18, όταν τελειώνοντας το σχολείο μπήκα στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Προϋπήρχε η σχέση με τη Μουσική ωστόσο, από τα μαθητικά χρόνια ακόμα».

Ο κόσμος σάς αγάπησε  με τους ρόλους σας εδώ. Γιατί αποφασίσατε να φύγετε και να εγκατασταθείτε στην Κύπρο; Έρωτας ήταν η αιτία ή η κρίση στη χώρα μας; «Έρωτας, αλλά και μια γενικότερη εσωτερική μου ανάγκη για αλλαγή. Ήθελα να δω τι υπάρχει καλλιτεχνικά αλλά και στην καθημερινότητα μιας άλλης χώρας».

Εμφανισιακά εξακολουθείτε να είστε ο «ζεν πρεμιέ» που πρωτογνωρίσαμε. Εσωτερικά τι έχει αλλάξει από τις εμπειρίες και την πατρότητα; «Πολλά! Τα τρία μου παιδιά με κάνουν να βλέπω τα πάντα διαφορετικά. Ζω καθημερινά εμπειρίες που είναι τελείως διαφορετικές από όσες έχω συλλέξει από τη δουλειά μου»

Τα δύο σας μεγάλα παιδιά σας κάνουν κριτική; «Και τα τρία παιδιά μού κάνουν κριτική, το καθένα με τον δικό του τρόπο, και την παίρνω πολύ σοβαρά υπ’ όψιν μου».

Εσείς, ένας τόσο αξιόλογος καλλιτέχνης και γοητευτικός άνδρας, δεν σκεφτήκατε να δοκιμάσετε την τύχη σας στο εξωτερικό; «Ήταν τόσο γεμάτο το πρόγραμμα από δουλειές στην Ελλάδα, που προφανώς δεν με έκανε να το σκεφτώ σοβαρά».

Είστε υπέρ του να μπαίνουν άσχετοι με το επάγγελμα σε τηλεόραση, ή θέατρο, ή κινηματογράφο; Πρέπει δηλαδή να έχουν σπουδάσει; Διδάσκεται το ταλέντο ή είναι έμφυτο; «Είμαι κατά στο να μπαίνουν άσχετοι σε κάθε επαγγελματικό χώρο. Δυστυχώς μπαίνουν σε χώρους όπως η δική μας δουλειά που είναι πια… “ακατοχύρωτη”. Η σπουδή είναι σαφώς απαραίτητη, γιατί σπουδή σημαίνει γνώση, κι ό,τι κάνεις με γνώση είναι δύσκολο (κατά κανόνα) να το κάνεις χάλια. Το ταλέντο είναι έμφυτο έως ένα βαθμό, αλλά αν δεν υπάρχει γνώση και σκληρή, μεθοδική δουλειά, από μόνο του δεν είναι χρήσιμο».

Τελικά, η δουλειά των ηθοποιών στην εποχή μας είναι ηθοποιός- ηθοποιός ή ηθοποιός- πολυεργαλείο; Να παίζει, να σκηνοθετεί, να γράφει, να είναι ενδυματολόγος, φωτιστής, και σκηνογράφος… «Τα πολυεργαλεία είναι λίγο της μόδας όντως. Πολλές φορές από ανάγκη, κι άλλες από έλλειψη μέτρου, και κάποιες (ελάχιστες) από πραγματική ικανότητα. Και πάλι θα πω ότι η βάση όλων είναι η γνώση. Αν είσαι ένας ηθοποιός που έχεις στιβαρή εκπαίδευση, τότε θα πας -εν καιρώ- ένα βήμα παρακάτω και θα σκηνοθετήσεις. Μπορεί να έχεις τη γνώση και της θεατρικής γραφής, και να γράψεις ένα ωραίο έργο, και να είσαι γνώστης και των εικαστικών, και να κάνεις και μια αρμόζουσα σκηνογραφία. Πάντως, πάνω από ένα καρπούζι δεν χωράει σε κάθε μασχάλη, κι όταν χωρέσει, σημαίνει ότι έχεις μια μακρά θητεία εκπαίδευσης για το πώς να το κάνεις χωρίς απώλειες».

Το υπουργείο Πολιτισμού βοηθά τον κλάδο σας; Εάν σας πρότειναν τη θέση θα δεχόσασταν; «Τη θέση του υπουργού; Μη χειρότερα… Για να γίνεις υπουργός πρέπει να εμπλακείς με την πολιτική, να χωθείς πολύ μέσα σε μια “κομματίλα” (όποιου κόμματος), που καθόλου δεν μου ταιριάζει. Λέτε να μου προτείνουν υπουργοποίηση ενώ θα είμαι … εξωκοινοβουλευτικός; Εεε, αν συμβεί αυτό, θα σας απαντήσω τότε! Τώρα, αν βοηθάει το υπουργείο; Όχι όσο θα όφειλε, νομίζω».

Γιατί νομίζετε ότι «βγάζουμε τα μάτια μας» μόνοι μας και δεν νοιαζόμαστε για την πρόοδο των επιστημών, των τεχνών, των συνανθρώπων μας, της χώρας μας γενικά. Τι φταίει; «Γιατί είναι εύκολο… Τα υπόλοιπα απαιτούν κόπο και υπομονή. Αυτό φταίει. Ότι δεν μας αρέσει η βάσανος».

Σαν άνθρωπος πώς είναι ο Φίλιππος, με τι μότο προχωρά; «Τι άνθρωπος; Ξέρω ‘γω; Κανονικός υποθέτω… Όσο για το μότο: “Ότι είναι να γίνει, θα γίνει”… Και το λέω χωρίς διάθεση μοιρολατρίας».

Κύριε Σοφιανέ, μιλήστε μας για το έργο που πρωταγωνιστείτε «Το τάβλι», και οι κριτικές είπαν ότι έχετε και θαυμάσια χημεία με τον Πέρη Μιχαηλίδη. «Δύο μεσήλικες, αντιπροσωπευτικοί τύποι της νεοελληνικής μεταπολεμικής πραγματικότητας προσπαθούν να σκαρώσουν ένα “σχέδιο” που θα τους βγάλει από το οικονομικό αδιέξοδο και θα τους δώσει τα φόντα για μια καλύτερη ζωή. Η συζήτηση διαδραματίζεται στη διάρκεια μιας παρτίδας τάβλι με ξεκαρδιστικούς διαλόγους».

Εσείς παίζεται τάβλι; Κι αν ναι, έχετε τσακωθεί πάνω στην παρτίδα; «Μα, αν δεν “τσακωθείς” στο τάβλι, δεν έχει γούστο».

Και… εξάρες, ας πούμε και στη ζωή, φέρατε; «Εξάρες ναι… πολλές φορές!».

Η βιογραφία του Κ. Μήτση

Social life με την Τίνα