Η Φωτεινή Μπαξεβάνη γεννήθηκε στις 3 Ιουλίου στην Καλλιθέα, και είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Έχει συμμετάσχει σε πολλές τηλεοπτικές σειρές, ταινίες και αξιόλογες θεατρικές παραστάσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Το 2009 έκανε το ντεμπούτο της σαν σκηνοθέτις στην Αμερική, με το μυθιστόρημα του Γιάννη Σκαραγκά «Ρrime Νumbers», που ανέβηκε στη Νέα Υόρκη από το Κέντρο Ελληνικού Πολιτισμού. Μαζί με τον σαξοφωνίστα Δημήτρη Τσάκα ίδρυσαν τη δισκογραφική εταιρεία FAOS Music, η οποία ασχολείται με την κυκλοφορία κομματιών που συνοδεύουν κυρίως θεατρικές παραστάσεις. 

Φέτος το καλοκαίρι, θα περιοδεύσει με την sold out παράσταση «Το παγκάκι» με τον Γιώργο Κιμούλη, αλλά και με τη μεγάλη προσωπική της επιτυχία «Η Κυρά της Ρω» σε σκηνοθεσία του Σταύρου Λίτινα, και τα δύο παραγωγές του Θανάση Κάτσικα.  

Κυρία Μπαξεβάνη, τα είχαμε ξαναπεί όταν ερμηνεύσατε συγκλονιστικά τον τόσο δύσκολο ρόλο της «Κυράς της Ρω», που νομίζω θα μείνει στην ιστορία του Θεάτρου. Τώρα συναντιόμαστε με την ευκαιρία της περιοδείας που θα κάνει «Το παγκάκι», με τον Γιώργο Κιμούλη, και ήταν sold out όταν παίχτηκε προ διετίας. Μιλήστε μας για το ρόλο σας στο έργο, και την υπόθεση.  

«Πρώτα απ’ όλα, θέλω να δηλώσω τη μεγάλη μου χαρά που βρίσκομαι επί σκηνής, για πρώτη φορά, μαζί με τον σπουδαίο Γιώργο Κιμούλη! Ο ρόλος μου είναι μία γυναίκα η οποία διεκδικεί, έστω και σε βάρος της, μία δεύτερη ευκαιρία στον έρωτα. Ξέρει από την αρχή με ποιον έχει να κάνει και προσφέρει τον εαυτό της στη μία ελάχιστη πιθανότητά να διαψευστεί, και αυτό είναι που αγαπάω σ’ αυτό το ρόλο. Είναι μια κωμικοτραγική ιστορία δύο μοναχικών ανθρώπων που συναντιούνται τυχαία σ’ ένα παγκάκι. Στην προσπάθειά τους να είναι μαζί, χτίζουν τη σχέση τους σε απελπισμένα ψέματα».   

Πού θα περιοδεύσετε; 

«Ελπίζω σε όλη την Ελλάδα, και είναι αυτό που αγαπώ στις καλοκαιρινές περιοδείες».   

Το κοινό εκτός Αθηνών είναι πιο θερμό, πιο εκδηλωτικό; 

«Έχω ζήσει τις αντιδράσεις του κοινού εντός και εκτός Ελλάδας. Ανεξάρτητα από το αν μιλάμε για την Αθήνα, την επαρχία, την Ομογένεια ή για ένα διεθνές κοινό, αυτό που με συγκινεί πάντα είναι η ανάγκη του κοινού να πιστέψει την ιστορία που πας να του πεις. Και εκεί είναι ο δικός μου βαθμός ευθύνης. Αισθάνομαι πάντα “γυμνή”, γιατί νιώθω ότι έχω το χρέος να τους πω μια ιστορία από την αρχή. Είναι σα να τους περιγράφω την ανθρώπινη ψυχή από τα πιο σκοτεινά της βάθη».   

Πώς χαρακτηρίζετε στην εποχή μας τις ανθρώπινες σχέσεις; Υπάρχουν άδολες, χωρίς συμφέροντα; 

«Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι όσο δύσκολες ήτανε πάντα. Θέλω να πιστεύω για τον εαυτό μου, επειδή είμαι άνθρωπος που δίνομαι με όλη μου την καρδιά, ότι είμαι ελαττωματική, με άποψη».   

Όλοι τρέχουν για τα οικονομικά οφέλη, τον υλικό πλούτο, αναγκαίο «κακό» της εποχής  για επιβίωση. Αυτό έχει, τελικά, πρωταρχική σημασία; Και τα συναισθήματα σε δεύτερο πλάνο; 

«Το ζηλεύω, αλλά αυτό που με έχει κρατήσει υγιή και χαρούμενη όλα αυτά τα χρόνια, είναι το εντελώς αντίθετο».   

Περάσαμε μία μεγάλη οικονομική κρίση και μία καινούργια ήρθε να προστεθεί με τον κορωνοϊό. Και  το δικό σας επάγγελμα επλήγη όπως και όλα, στάθηκε δίπλα σας το κράτος; 

«Από την εμπειρία μου με την περιοδεία της “Κυράς της Ρω” στις ΗΠΑ και την Αυστραλία με πληγώνει πολύ η διαφορά που βλέπω ότι έχει το ελληνικό κράτος απέναντι στους καλλιτέχνες και αυτό που έζησα εγώ με συναδέλφους στο εξωτερικό. Θέλω, όμως, να πιστεύω ότι κάποια στιγμή και στην Ελλάδα θα αντιληφθούμε το βάρος της συνεισφοράς που έχει ο Πολιτισμός και η προτεραιότητα που αξίζει».   

Λίγες ημέρες μετά την άρση των μέτρων για την πανδημία, πολλοί ξεσαλώνουν σε πάρτι. Είμαστε, τελικά, επιπόλαιος λαός;  

«Είμαστε εντυπωσιακός λαός στο βαθμό της υπευθυνότητας που επιδείξαμε, και αυτό το συγκρίνω με όσα είδαμε να συμβαίνουν σε άλλες χώρες. Αντιλαμβάνομαι το αδιέξοδο των ανθρώπων που έζησαν έναν αναγκαίο εγκλεισμό. Δεν σας κρύβω, όμως, ότι αισθάνομαι περήφανη για τον τρόπο που προστατέψαμε ο ένας τον άλλον στην Ελλάδα».   

Με την πολιτική θα θέλατε να ασχοληθείτε; 

«Ασχολούμαι. Κάνω θέατρο».   

Ποιο προσόν πρέπει να έχει ένας ηθοποιός για να «κρατήσει» σε χρόνο; 

«Την υποχρέωση να ωριμάζει μαζί με την τέχνη του».   

Πιστεύετε ότι  με το ταλέντο προχωράς και κλείνεις δουλειές, ή με γνωριμίες; 

«Ποτέ δεν έκανα κάτι μεγάλο από τις γνωριμίες μου. Όλοι είμαστε ευχάριστοι στις παρέες μας, οι μεγάλες στιγμές στην τέχνη μας αντέχουν και εκτός από αυτές. Πιστεύω πως με την ανάγκη σου προχωράς στην Τέχνη».   

Τι απεχθάνεται και τι εκτιμά σε έναν άνθρωπο η Φωτεινή; 

«Απεχθάνομαι αυτούς που πιστεύουν ότι είναι κάτι μεγαλύτερο από αυτό που είναι. Εκτιμώ τους ταπεινά μεγάλους».   

Το μότο σας για να ξεπερνάτε τις δυσκολίες; 

«Ποτέ δεν ξέρεις ποιος θα σε μεταμορφώσει με την πίστη του».   

Μια ευχή σας για το μέλλον; 

«Να προστατεύουμε ο ένας τον άλλον».