Ο Μάκης Παπαδημητρίου, από τους πιο σημαντικούς και πολυβραβευμένους ηθοποιούς της γενιάς του, γεννήθηκε στην Κυψέλη, μεγάλωσε στην Ηλιούπολη και επέστρεψε στην Κυψέλη. 

Μπήκε πρώτος στη Δραματική του Εθνικού και αποφοίτησε με άριστα. Ειλικρινής, αυθεντικός, με αστείρευτο ταλέντο, προσεγγίζει με σχολαστικότητα και ευφυΐα τα πάντα, γι’ αυτό και κάθε ρόλο του τον αποδίδει τέλεια και αληθινά.

Στον γιο του θέλει να περάσει το μήνυμα «να είναι ελεύθερος». Από τους καθηγητές του κράτησε τη φράση της ηθοποιού Τιτίκας Νικηφοράκη «Να είσαι ελεύθερος, να μην πιστεύεις σε αυθεντίες και να αυτοσχεδιάζεις για να βρεις… όχι για να αυνανίζεσαι επειδή μπορείς να αυτοσχεδιάζεις». 

Ο αρθρογράφος του «Guardian» Richard Bradshaw, έγραψε για τα Όσκαρ 2018: « Θα έπρεπε να προταθεί για Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου ο Μάκης Παπαδημητρίου για την ερμηνεία του στο Suntan». Χορηγός επικοινωνίας της «Μήδειας» η «Βραδυνή της Κυριακής». 

Κύριε Παπαδημητρίου, μικρός ήσασταν καλός μαθητής; Θέατρο πηγαίνατε; 

«Ήμουν πολύ καλός μαθητής, και λόγω αυτού είχα ευνοϊκότερη μεταχείριση από κάποιους καθηγητές και στις απουσίες και στη φασαρία. Θυμάμαι χαρακτηριστικά επί σειρά μαθημάτων να κάνω φασαρία, αλλά να βγάζουν έξω το διπλανό μου. Και φυσικά το εκμεταλλευόμουν… Θέατρο δεν έβλεπα καθόλου, ούτε οι γονείς μου, εκτός από τις μαθητικές παραστάσεις».  

Πώς μπλέχτηκε η Φυσική, που σπουδάζατε, με την Υποκριτική και γιατί επικράτησε η τελευταία; 

«Η αλήθεια είναι ότι η Υποκριτική μπλέχτηκε με τη Φυσική. Σπούδαζα Φυσική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, και μέσω μιας φίλης γνώρισα και, τελικά, συμμετείχα σε μια ερασιτεχνική θεατρική ομάδα. Έπειτα, έδωσα εξετάσεις και πέρασα στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, και κάπως τα πράγματα πήραν το δρόμο τους και έγινα ηθοποιός και όχι φυσικός. Προσπαθώ, πάντως, να είμαι φυσικός ηθοποιός… με διαφορετική έννοια από τη συνηθισμένη…». 

Πολυβραβευμένος ηθοποιός και σκηνοθέτης, ποια είναι η μαγεία τους για εσάς; 

«Δε νομίζω ότι πρόκειται για μαγεία ή ιδιαιτερότητα. Η μαγεία έρχεται από τις σχέσεις που δημιουργούνται κατά τη διάρκεια –και όχι μόνο– της διαδικασίας. Ίσως επειδή είμαι μέσα σε αυτήν να μην βλέπω –ή να βλέπω πολύ πεζά– κάτι που βλέπει κάποιος απ’ έξω. Αλλά δεν είμαι από αυτούς που θεωρούν ότι κάνουν κάτι σημαντικό ή ιδιαίτερο. Μου αρέσει αυτό που κάνω, και κάποιες φορές τυχαίνει να αρέσει και στον κόσμο». 

Έχετε συμμετάσχει σε πολλά θεατρικά, σε πολλά σίριαλ, σε κινηματογραφικές ταινίες, έχετε μεταφράσει έργα, έχετε κάνει διαφημιστικά. Επιτυχημένος παντού! Θέατρο, τηλεόραση ή κινηματογράφος σάς ελκύει περισσότερο; 

«Ο κινηματογράφος. Η ιδιαίτερη διαδικασία, η αποσπασματική σύνθεση, ο αυστηρά –τουλάχιστον αυστηρότερα από το θέατρο– διακριτός ρόλος των συντελεστών και η γοητεία της “άγνοιας” για το αποτέλεσμα, βάζουν για μένα, το σινεμά ένα σκαλί πιο πάνω από το θέατρο». 

Τώρα βρίσκεστε σε περιοδεία, έως 21/9, με τη «Μήδεια» του ΜποστΜιλήστε μας γι αυτό. 

«Πρόκειται για ένα πολύ χιουμοριστικό έργο του Μποστ σε δεκαπεντασύλλαβο –το καλύτερό του για μένα– που έτυχε πολύ καλής μεταχείρισης από τον Νικορέστη Χανιωτάκη. Εγώ υποδύομαι τη Μήδεια και το μόνο που έχω να δηλώσω είναι: “Λέγω να σφάξω τα παιδιά, να φύγουν απ’ τη μέση… να κάμω ένα έγκλημα ώστε να τον πονέσει”». 

Με τι αποφορτίζεστε; 

«Με τους φίλους μου, το γιο μου, τα μηχανάκια και τους υπολογιστές». 

Και με τον κύβο του Ρούμπικ, που είστε άπιαστος;  

«Ο συνάδελφος και φίλος Δημήτρης Πασσάς είναι πιο γρήγορος. Εγώ λύνω με μέσο όρο 15 δευτερόλεπτα, ενώ εκείνος με 13 περίπου». 

Σας αρέσει η ταχύτητα, έχετε και μοτοσυκλέτα. Την προτιμάτε από το αυτοκίνητο; Και έχετε δημοσιογραφήσει και σε σχετικό περιοδικό. 

«Ναι, μου αρέσει πολύ. Το 1998, για λίγο, ήμουν στη συντακτική ομάδα του περιοδικού “Μότο” και κρατάω ακόμα επαφή μαζί τους. Δεν υπάρχει θέμα προτίμησης. Μηχανή!» 

Τι σας ενοχλεί στη συμπεριφορά των ανθρώπων; 

«Ότι όσοι δεν οδηγούν μηχανή, οδηγούν πολύ απρόσεκτα»… 

Με ποιο μότο ξεπερνάτε τις δυσκολίες; 

«Αν βάλετε τον τόνο στη λήγουσα… “μοτό να είναι κι ό,τι να ‘ναι”». 

Πάντα αγάπη για την Κυψέλη, την Πατησίων, τη Φωκίωνος Νέγρη, το Πεδίον του Άρεως; Ακόμη και τώρα, που η ασφάλεια των κατοίκων είναι εύθραυστη εκεί;  

«Δε νομίζω ότι είναι εύθραυστη. Αυτό που νιώθουμε, πρέπει κάθε φορά να μπορούμε να διακρίνουμε πώς προκύπτει, διαφορετικά συνεχώς θα κοιτάμε το δέντρο και όχι το δάσος». 

Πιστεύετε ότι με τους αγαπημένους μας που χάσαμε, ίσως συναντηθούμε σε ένα παράλληλο Σύμπαν;  

«Σίγουρα. Εν αγνοία μας όμως. Ανοίγετε μεγάλο κεφάλαιο. Η αντίληψη της πραγματικότητας περιορίζεται από την ικανότητα ή μάλλον τον περιορισμό των αισθήσεών μας. Υπάρχουν πολλές θεωρίες για παράλληλα Σύμπαντα, αλλά θα παραμείνουν θεωρίες, γιατί αδυνατούμε να τις αντιληφθούμε στην πραγματικότητά μας. Υπάρχουν μέσα στη φαντασία και στα μαθηματικά μας, και αυτό είναι αρκούντως γοητευτικό και επαρκές. Δε χρειαζόμαστε την αιωνιότητα, χρειαζόμαστε την αποδοχή της φθαρτότητάς μας». 

Εκλεχτήκατε μέλος του Δ.Σ. του ΣΕΗ. Τι αλλαγές θα προτείνετε; 

«Δεν είναι αλλαγές δικές μου, είναι θέσεις της Δημοκρατικής Ενότητας Ηθοποιών, της παράταξης που είμαι μέλος. Θα είναι δύσκολα τα πράγματα, λόγω και των συνθηκών, αλλά σε γενικές γραμμές θέλουμε ο κλάδος να μπορεί να διεκδικήσει με αποφασιστικότητα και μαχητικότητα τα εργασιακά του δικαιώματα».  

Κάτι καινούργιο για το χειμώνα; 

«Ακόμα τα πράγματα είναι ρευστά, έχω συμφωνήσει για μια παράσταση στο θέατρο του Νέου Κόσμου, “Lehman Brothers” είναι ο τίτλος και παίζουν οι Αργύρης Ξάφης και Μιχάλης Οικονόμου, ενώ τη σκηνοθεσία θα κάνει ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος».