Η Νίνα Διακοβασίλη γεννήθηκε στην Αθήνα, μεγάλωσε μέσα σε μία αγαπημένη οικογένεια και τέλειωσε το Γυμνάσιο Θηλέων Καλλιθέας. Είναι μία δραστήρια και ενδιαφέρουσα γυναίκα, παντρεμένη και μητέρα ενός αγοριού.

Στην ηλικία που ο νεαρός γιος «άνοιξε τα φτερά του» για ν’ ακολουθήσει τη στρατιωτική του καριέρα, θέλησε όλη την ψυχική της δύναμη και ενέργεια να τη διοχετεύσει στο κρυφό πάθος της ζωής της, τη Ζωγραφική.

Ολοκλήρωσε τις σπουδές της στην «ABC École de Paris» (έδρα Αθήνας) και ακολουθεί έως σήμερα μια επιτυχημένη πορεία στην Τέχνη, αποσπώντας και βραβεία.

Την ευγένεια της ψυχής της τη χάρισε και στα κοινωνικά όταν εξελέγη πρόεδρος της Unesco Τεχνών, Λόγου και Επιστημών Ελλάδος, ενώ, παράλληλα, παίζει ερασιτεχνικά σε παραστάσεις, με πρώτο ρόλο της Εκάβης στις «Τρωάδες».

Κυρία Διακοβασίλη, είστε πρόεδρος στον Όμιλο για την UNESCO Τεχνών, Λόγου και Επιστημών Ελλάδος, αλλά και γνωστή ζωγράφος με πολλές Εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Να μιλήσουμε για τη Ζωγραφική πρώτα. Από μικρή είχατε κλήση σ’ αυτή την τέχνη; 

«Πάντα γοητευόμουν από τη Ζωγραφική. Από την Γ’ Δημοτικού που άρχισα να συνειδητοποιώ την ομορφιά της Φύσης γύρω μου, μόνιμος σύντροφος ήταν τα μπλοκ και οι μπογιές μου». 

Ποιους μεγάλους ζωγράφους θαυμάζετε;

«Όλους τους κλασικούς αναγεννησιακούς. Ειδικά τον Λεονάρντο ντα Βίντσι και τον μέντορα της ψυχής μου, τον Μικελάντζελο. Δεν απορρίπτω τη σύγχρονη Τέχνη αλλά με εμπνέει το κλασικό. Πιστεύω ότι είναι και το δυσκολότερο είδος ζωγραφικής, γιατί χρειάζεται ιδιαίτερη δεξιοτεχνία, υπομονή και χρόνο». 

Αγαπημένο σας θέμα; Τι απεικονίζουν οι πίνακές σας;

«Αγάπησα τον άνθρωπο, μου αρέσει να αποτυπώνω καθημερινές σκηνές και να αναδεικνύω τα σώματα σε κίνηση, παλμό και έκφραση. Να ζωντανεύω τους μυς, και μέσα από το βλέμμα τους να αναδεικνύω τη “θεότητα”» της ψυχής τους».

Τα συναισθήματά σας όταν τελειώνετε έναν πίνακα; Είναι σα να μεγαλώσατε ένα παιδί και να βγαίνει μόνο του, πια, στην κοινωνία;

«Είναι μοναδικό το συναίσθημα που σε κατακλύζει όταν ολοκληρώνεις ένα έργο. Νιώθεις ευλογημένος από τον Θεό για το χάρισμα που σου έδωσε. Ίσως ναι λοιπόν, όπως όταν γεννάς ένα παιδί νιώθεις ευλογημένη που το παραδίδεις ολοκληρωμένο άνθρωπο στην κοινωνία». 

Ενδιαφέρεται το κοινό για την Τέχνη; Αγοράζει στους δύσκολους καιρούς που βιώνουμε;

«Δεν είναι εμπόριο η Τέχνη, και χωρίς αυτή δεν υπάρχει ζωή. Ναι, ενδιαφέρεται γιατί ομορφαίνει τη ζωή του. Ως ζωγράφος ακολούθησα της μητέρας μου τη συμβουλή: “Έλαβες χάρη του Θεού, θα τη χαρίζεις”. Η ευτυχία μου σήμερα είναι όταν βλέπω έργα μου στην Πολεμική Αεροπορία, σε ιατρεία, οικείες, Δήμους κ.ά. και καμαρώνω». 

Πόσο εύκολο είναι για έναν νέο καλλιτέχνη να εκθέσει τη δουλειά του; Οι αίθουσες Τέχνης, οι γκαλερί, είναι ακριβές;

«Πάντα υπάρχουν λύσεις με ανεκτό κόστος. Εκτός από τις γκαλερί, οι Δήμοι διαθέτουν εκθεσιακούς χώρους και στέκονται στο πλευρό των καλλιτεχνών, ανάλογα τον προγραμματισμό τους». 

Ασχολείστε, όμως, ενεργά και με τα κοινωνικά. Θέλετε να μας μιλήσετε για το έργο του Ομίλου UNESCO που είστε πρόεδρος;

«Τώρα αγγίξατε την ευαίσθητη χορδή μου. Το χθες δεν θα μπορούσε να υπάρχει στο σήμερα, αν δεν υπήρχαν ο Πολιτισμός, η Τέχνη, η Λογοτεχνία η Επιστήμη. Αυτά υπηρετούμε μέσα από τον Όμιλο για την UNESCO Τ.Λ.Ε.Ε., με δύναμη ψυχής. Επιθυμία μας είναι να γίνουμε φάροι που θα φωτίζουν τους νέους μας, για να τους δίνουμε τη δυνατότητα να προβάλλουν τις ιδιαίτερες ικανότητές τους επιβραβεύοντας το ταλέντο τους μέσα από διαγωνισμούς λογοτεχνικούς, μουσικούς κ.ά. Να επιμορφώνουμε με επιστημονικές εκδηλώσεις το κοινό που μας παρακολουθεί. Να προωθήσουμε την ιδέα της δημιουργίας στα μικρά παιδιά με τις Εκθέσεις μας. Να προσφέρουμε στην κοινωνία, με δράσεις που στηρίζουν κοινωνικούς φορείς. Θέλουμε να χτίζουμε ένα καλύτερο κοινωνικό αύριο, αγγίζοντας συνειδήσεις». 

Πιστεύετε ότι η πανδημία θα μας αλλάξει ως ανθρώπους; Θα μας έχει διδάξει ότι πρέπει πολλά να αναθεωρήσουμε;

«Πιστεύω ναι! Μας δόθηκε η ευκαιρία να ξεκουράσουμε τον ψυχικό μας κόσμο, να σκεφτούμε πόσο άπληστοι είχαμε γίνει για την ύλη, πόσο εγωιστές στη διαχείριση της Φύσης, αφού η Γη “ανάσανε” από την κινητική μας τρέλα και να νιώσουμε πόσο μας είχε λείψει η ματιά προς τον ουρανό, προς τον Θεό». 

Στο διάστημα του «περιορισμού» δημιουργήσατε έργα που θα σας οδηγήσουν, ίσως, σε μία νέα Έκθεση;

«Παραδόξως, η διάθεση για ζωγραφική σταμάτησε… σα να τελείωσαν οι μπαταρίες ενός ρολογιού, αφού χάθηκαν τα ερεθίσματα από την επαφή με τη Φύση. Τη θέση της πήραν το γράψιμο, η ποίηση, το διάβασμα, ο χρόνος να δεις μια ταινία, να επικοινωνήσεις με φίλους. Εκεί απόλαυσα την ομορφιά του “ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ”». 

Είστε σύζυγος, μητέρα, επιτυχημένη ζωγράφος και με προσφορά στην κοινωνία. Από τη μέχρι τώρα πορεία σας στη ζωή είστε ικανοποιημένη;

«Νιώθω ευλογημένη από τον Θεό σε κάθε τομέα της ζωής μου και τον δοξάζω διαρκώς γι’ αυτό! Και το περίσσιο της χαράς, της ύπαρξής μου προσπαθώ να το “μοιράζω” στους ανθρώπους γύρω μου, χωρίς να περιμένω ανταμοιβή, απλά γιατί έτσι νιώθω ευτυχισμένη». 

Με τι μότο προχωράτε;

«Η πίστη στον Θεό είναι η δύναμη στη ζωή σου για να προχωράς».