Όπως θα συνέβαινε κατά τη διάρκεια οποιασδήποτε άλλης συνηθισμένης ημέρας, έτσι ακριβώς εκείνο το καλοκαιρινό και ζεστό πρωινό του Ιούλη του 1954, βρίσκει χιλιάδες ανθρώπους να περιφέρονται στο πολύβουο Διεθνές Αεροδρόμιο «Χανέντα» του Τόκιο.

Στο απρόσωπο πλήθος από τουρίστες, επιχειρηματίες, και στρατιωτικό προσωπικό, ένας ταξιδιώτης φαίνεται να ξεχωρίζει: ένας ψηλός, μελαχρινός, καυκάσιος άντρας με πλούσια γενειάδα, ο οποίος δείχνει λίγο παράταιρος από τους υπόλοιπους.

Αρκετά καλοντυμένος, φορώντας ένα σκούρο επαγγελματικό κοστούμι, ξεχωρίζει με ένα απροσδιόριστο αλλά προφανή τρόπο, δίνοντας την εντύπωση ότι είναι αποκομμένος από τους υπόλοιπους γύρω του.

Στέκεται υπομονετικά στη γραμμή, ανάμεσα σε πλήθος κουρασμένων επιβατών που μόλις έχουν αποβιβαστεί και περιμένουν πειθήνια να περάσουν την ασφάλεια του αεροδρομίου, ώστε να σφραγίσουν τα διαβατήριά τους, και να πάρουν την άδεια από τις Αρχές για να κυκλοφορήσουν ελεύθερα στη χώρα.

Κατά τον έλεγχο του διαβατηρίου του αποδεικνύεται ότι ο καλοντυμένος άνδρας έχει ήδη επισκεφθεί την Ιαπωνία για επαγγελματικούς λόγους τρεις φορές μέσα στη χρονιά, και ότι η μητρική του γλώσσα είναι η γαλλική.

Μετά από μία σύντομη συνομιλία μαζί του, οι υπεύθυνοι της ασφαλείας του αεροδρομίου ανακαλύπτουν, ότι ο ταξιδιώτης μιλάει και άλλες γλώσσες, συμπεριλαμβανομένης και της ιαπωνικής, ενώ έχει πάνω του νομίσματα πολλών χωρών.

Ωστόσο, κανένα από αυτά τα γεγονότα δεν είναι αρκετά αξιοπερίεργο ώστε να κινήσει το ενδιαφέρον των τοπικών Αρχών.

Παρόλα αυτά, η γενικότερη πολιτική ατμόσφαιρα που επικρατεί στην Ιαπωνία είναι τεταμένη, εμποτισμένη από ισχυρές δόσεις καχυποψίας, ειδικότερα προς επισκέπτες που στα μάτια των ντόπιων κατοίκων ομοιάζουν με τους «καυκάσιους δαίμονες», οι οποίοι βομβάρδισαν τη χώρα τους ανελέητα λίγα χρόνια πριν, προκαλώντας τον θάνατο σε εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες τους.

Εν τω μεταξύ, ο «Ψυχρός Πόλεμος» που έχει ήδη ξεσπάσει μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και της Σοβιετικής Ένωσης, καθώς και ο κίνδυνος μίας μελλοντικής πυρηνικής αναμέτρησης ανάμεσα στις δύο υπερδυνάμεις, έχει αρχίσει να στοιχειώνει τα μυαλά των κατοίκων όλου του πλανήτη, ειδικότερα αυτών της Ιαπωνίας που έχουν βιώσει την καταστροφή που μπορεί να προκαλέσει ένας πυρηνικός όλεθρος.

Ακόμη, όμως, και υπό την απειλή μίας πυρηνικής λαίλαπας, τίποτα δεν φαίνεται να ενοχοποιεί τον περίεργο αυτόν επισκέπτη, εκτός ενός μοναδικού γεγονότος.

Ότι η χώρα καταγωγής του, το όνομα της οποίας είναι Ταουρέντ, είναι ασφαλώς άγνωστη στο προσωπικό του αεροδρομίου.

Το διαβατήριό του φαίνεται αυθεντικό και έχει σφραγιστεί από πολλά αεροδρόμια ανά τον κόσμο.

Όλα φαίνονται πολύ φυσιολογικά, εκτός από μία μικρή λεπτομέρεια: δεν υπήρξε ποτέ μέχρι και σήμερα, καμία χώρα με το όνομα Ταουρέντ, όσον αφορά, τουλάχιστον, στην επιφάνεια της Γης.

Απαντώντας ήρεμα και με σαφήνεια σε πολλά ερωτήματα που του θέτει η ασφάλεια του αεροδρομίου, ο άνδρας από το «Ταουρέντ» εξηγεί ότι αυτό ήταν για αυτόν ένα ακόμη επαγγελματικό ταξίδι ρουτίνας στη χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου.

Σε μία προσπάθεια να εξακριβώσουν αν είχαν να κάνουν με έναν απλό απατεώνα του κοινού Ποινικού Δικαίου, οι Αρχές ζητούν από τον περίεργο ταξιδιώτη να τους ακολουθήσει σε ένα ιδιωτικό δωμάτιο, το οποίο και γίνεται χωρίς αντίσταση.

Εν συνεχεία, του παρουσιάζουν έναν χάρτη και του ζητούν να τους δείξει πού ακριβώς βρίσκεται η χώρα του.

Αυτός χωρίς δισταγμό, υποδεικνύει αυτόματα το Πριγκιπάτο της Ανδόρας, ενώ δείχνει έκπληκτος και θυμωμένος όταν συνειδητοποίει ότι η χώρα προέλευσής του δεν εμφανίζεται πουθενά στο χάρτη.

Ο ίδιος ισχυρίζεται ότι δεν έχει ακούσει ποτέ τη χώρα της Ανδόρας, και δεν μπορεί να καταλάβει γιατί η πατρίδα του δεν βρίσκεται στον χάρτη, όταν, σύμφωνα με τον ίδιο πάντα, έχει να επιδείξει μία ιστορία και έναν πολιτισμό, τουλάχιστον χιλίων χρόνων.

Η εξαφάνιση και οι θεωρίες

Έπειτα από ώρες ανάκρισης, ο κατάκοπος και συγχυσμένος άντρας μεταφέρθηκε σε ένα κοντινό ξενοδοχείο για να περάσει τη νύχτα, έτσι ώστε η πρωτοφανής περίπτωσή του να ερευνηθεί με ενδελέχεια.

Για να εξασφαλιστεί, λοιπόν, η διαλεύκανση του μυστηρίου και ότι ο επισκέπτης από το Ταουρέντ δεν θα το σκάσει, δύο φύλακες τοποθετούνται έξω από το δωμάτιό του.

Φοβούμενοι ότι έχουν συλλάβει κάποιον μυστικό πράκτορα ή, ακόμα χειροτέρα, κάποιον επικίνδυνο τρομοκράτη, οι ιαπωνικές Αρχές επιστρέφουν το επόμενο πρωινό στο ξενοδοχείο, όπου και τους περιμένει η μεγαλύτερη έκπληξη.

Όταν οι αστυνομικοί μπαίνουν στο δωμάτιό του διαπιστώνουν έκπληκτοι ότι ο άνδρας έχει εξαφανιστεί, αν και δεν υπάρχουν εμφανή σημάδια διαφυγής μιας και το δωμάτιο βρίσκεται σε υψηλό όροφο και δεν έχει μπαλκόνι.

Ακόμη πιο αξιοπερίεργη κάνει την εξαφάνισή του το γεγονός ότι όλα τα προσωπικά του έγγραφα, συμπεριλαμβανομένου και του διαβατηρίου του, έχουν επίσης χαθεί από το δωμάτιο ασφαλείας του αεροδρομίου.

Το μεγαλύτερο μυστήριο, φυσικά, που περιβάλλει την υπόθεση είναι το γεγονός ότι δεν υπάρχουν επίσημα έγγραφα επαλήθευσης της ιστορίας, ούτε όμως και έγκυρες πηγές που να καταρρίπτουν το περιστατικό, ως απάτη.

Οι ιαπωνικές Αρχές ποτέ δεν παραδέχθηκαν δημοσίως το συμβάν, ούτε όμως το διέψευσαν, ενώ υπήρξαν κάποιες τοπικές εφημερίδες, που ανέφεραν για το μυστήριο του ανθρώπου από το Ταουρέντ.

Το πιθανότερο είναι ότι δεν θα μάθουμε ποτέ τι πραγματικά συνέβη εκείνη την ημέρα στο Διεθνές Αεροδρόμιο «Χανέντα» του Τόκιο, ή αν όντως συνέβη, αλλά νωρίτερα, μέσα στο 2016, μία ομάδα επιστημόνων από την Οξφόρδη εξέφρασε την πιθανότητα ότι θεωρητικά θα μπορούσε να υπάρχει ένα «Σύμπαν-καθρέφτης» όπου ο χρόνος κινείται προς τα πίσω.

Αυτή η θεωρία, αν και απέχει αρκετά από οτιδήποτε ευρέως επιστημονικά αποδεκτό σύμφωνα με τα τωρινά δεδομένα, δεν παύει να βασίζεται στην κλασική Φυσική.