Ο Νίκος Αλέφαντος που γνώρισα ήταν άνθρωπος πηγαίος. Ειλικρινής, αυθεντικός, ψυχούλα αληθινή. Ποτέ δε θα σου έλεγε κάτι για να σε ξεγελάσει. Αυθεντικός χαρακτήρας της πρώτης γραμμής, μπροστάρης του πεζοδρομίου και του συναισθήματος. Με αυθορμητισμό και άμεσες τοποθετήσεις για όλα. Με ατάκες ξεκαρδιστικές, χωρίς κανένα φίλτρο, ούτε στρογγύλεμα.  

Το ξέρουν όλοι ότι πήγαινε και άραζε στους καναπέδες του Πανελληνίου Γυμναστικού Συλλόγου και όταν είχε επισκέψεις καθόταν στο καφενεδάκι, στη σκιά, για να αναλύσει τον τρόπο παιχνιδιού της κάθε ομάδας. Να κρίνει τον προπονητή του Παναθηναϊκού, της ΑΕΚ και του ΠΑΟΚ, να χαρακτηρίσει ποδοσφαιριστές και να αποτυπώσει με τον ιδιαίτερο λόγο του τις καθοριστικές στιγμές στο γήπεδο. Είχα ξεκαρδιστεί όταν μου έκανε τις διάσημες αναλύσεις του με τα κεφτεδάκια και τα κομματάκια τυρί που είχαμε στο τραπέζι, προκειμένου να εξηγήσει πώς οι παίκτες αναπτύσσονταν. Το κεφτεδάκι έχει μείνει στην ιστορία, καθώς το είχαν δει πάρα πολλοί να… παίζει μπάλα. Εκείνο που θυμάμαι, πάντως, ήταν η ετυμολογία και η ευστροφία του όταν ήθελε να θίξει κάποιον, με το… γάντι.  

Είχε φέρει έναν μεσοεπιθετικό ο Παναθηναϊκός, τον Ολλανδό Βόουτερ με το πολύ χαρακτηριστικό μαλλί. Τον ρώτησα τη γνώμη του και μου απάντησε το καταπληκτικό: «Ο Βόουτερ; Δηλητηριώδη φίδια!». «Δηλαδή;», κατέθεσα την απορία μου. «Έχει η περιοχή του αντιπάλου. Δηλητηριώδη φίδια! Γι’ αυτό δεν την πατάει ποτέ..». Απίθανος…  

Κάποια στιγμή λοιπόν, αποφασίσαμε με την Άννα Καραμανλή και το επιτελείο της εκπομπής «Αθλητική Κυριακή» που παρουσιάζαμε στη δημόσια τηλεόραση, να τον καλέσουμε στο studio. Μέχρι τότε, κανείς εκ των προκατόχων μας δεν είχε τολμήσει να το κάνει, για να μην απαξιώσει, υποτίθεται, την ιστορία της εκπομπής και προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά στο κύρος της. Εμείς, από την άλλη, θεωρήσαμε ότι ο Νίκος Αλέφαντος ήταν αντιπροσωπευτικό δείγμα του ελληνικού ποδοσφαίρου, και γι’ αυτό ήταν υποχρέωσή μας να τον φιλοξενήσουμε, όπως και κάναμε. Εντάξει, δεν θα κρύψω πως είχαμε στην άκρη του μυαλού μας και την τηλεθέαση, που πάντοτε επιδιώκει μία εκπομπή, ιδίως όταν παρουσιάζει μία τόσο αναγνωρίσιμη φιγούρα. Τελικά, όμως, την πατήσαμε! Διότι ο Νίκος Αλέφαντος ήρθε στην ΕΡΤ πρώτη φορά στην καριέρα του και, ούτε λίγο ούτε πολύ, μαζεύτηκε, ψάρωσε! Έβαλε στον εαυτό του όρια και μας πήγε από την αρχή στη λογική του «σας ευχαριστώ που με καλέσατε σε μία τόσο σπουδαία εκπομπή», «είναι τιμή μου που βρίσκομαι εδώ», «είστε σπουδαίοι δημοσιογράφοι, κύριε Κατσαρέ, κυρία Καραμανλή», μιλούσε σε χαμηλό τόνο, ήταν απολύτως ήρεμος και ευγενικός με όλους και όλα! Μείναμε με την ελπίδα να τινάξει την τηλεοπτική μπάνκα στον αέρα, τον ευχαριστήθηκα όμως. Έστελνε ευχαριστήρια μηνύματα με sms πολύ καιρό μετά, σχολίαζε τις επόμενες εκπομπές μας πάντοτε με καλοπροαίρετη διάθεση και δήλωνε διαθέσιμος για νέο ουζάκι στον Πανελλήνιο (με τα κεφτεδάκια κ.λπ.). Ήταν άνθρωπος υπερήφανος. Γι’ αυτό, όταν ο γιατρός διέγνωσε, πρόσφατα, την κατάστασή του δεν ήθελε να πάει στο νοσοκομείο για το τέλος του. Να μείνει σπίτι με τους δικούς του ανθρώπους επέλεξε, και έτσι έκανε.  

Κάποτε σχολιάζαμε οι συνάδελφοι που ξέραμε τον τρόπο ζωής του, ότι θα ζήσει μέχρι τα 100. Είχε όργανα γυμναστικής στο σπίτι του, στο κέντρο της Αθήνας, και περπατούσε πολλά χιλιόμετρα. Έφευγε από το Κολωνάκι για να φτάσει στου Ζωγράφου και την Πανεπιστημιούπολη! Δεν καταλάβαινε τίποτα. Ακούραστος και αποφασιστικός. Όπως και στη δουλειά του, όταν μιλούσε με τους συνεργάτες και τους παίκτες του.  

Το… ελάττωμά του ήταν ότι δεν έκανε ποτέ καμία έκπτωση για να κρατήσει ισορροπία. Τα έλεγε όλα μπροστά σε όλους, δεν άφηνε αμφιβολίες και δεν ήταν διπλωμάτης. Κατά συνέπεια, τα αποδυτήριά του ήταν «πόλεμος», είτε λόγω πλάκας, αφού οι παίκτες σε κάποιες περιπτώσεις τον έπαιρναν «στο ψιλό», είτε επειδή θεωρούσαν ότι υπάρχουν ευνοούμενοι και ριγμένοι. Δεν τον ενδιέφερε να είναι καλός με όλους, γι’ αυτό όταν καταλάβαινε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά στο γήπεδο, έβγαζε τον ποδοσφαιριστή με αλλαγή σε χρόνο-μηδέν! Το έχει κάνει μέχρι και σε τελικό Κυπέλλου. Ήξερε μπάλα, δεν είχε όμως τον τρόπο να επικοινωνήσει τη γνώση του.  

Ο Νίκος Αλέφαντος έγραψε ιστορία όχι μόνο λόγω ποδοσφαίρου, αλλά και γιατί δεν έμοιαζε με κανέναν. Ήταν μία κατηγορία μόνος του…