Ο Παύλος Κουρτίδης, ποντιακής καταγωγής, ηθοποιός, σκηνοθέτης και χορογράφος, γεννήθηκε στις 10 Οκτωβρίου του 1975 στο Βούπερταλ της Γερμανίας και μεγάλωσε εκεί και στη Θεσσαλονίκη.

Από μικρός άρχισε μαθήματα Υποκριτικής και Χορού και σπούδασε στο Λονδίνο στα «Arts Educational London Schools» & «Theater of change». Το 1994 μετακόμισε στην Αθήνα. Το 2005 ίδρυσε το Χοροθέατρο «Pavlos Kourtidis» και το 2009 το «Θέατρο ΠΚ».

Μιλά αγγλικά & γερμανικά, και εξασκείται σε πολεμικές τέχνες. Εκπαιδεύει επαγγελματίες ηθοποιούς & χορευτές στην κίνηση και στην έκφραση. Έχει συμμετάσχει σε θεατρικά, ταινίες κινηματογράφου με τελευταίες την «Ευτυχία» και το «Man of God» της Popovits, σε σίριαλ, με πρόσφατο τις « Άγριες Μέλισσες». Από το Νοέμβριο θα πρωταγωνιστήσει με τη Δήμητρα Παπαδήμα στα «Ρούχα» στο «ΠΚ».

Κύριε Κουρτίδη, πότε και πώς άρχισε η αγάπη σας για το χορό και την ηθοποιία;

« Ξεκίνησαν όλα από μικρή ηλικία όταν στα 14 μου συμμετείχα με τη θεατρική ομάδα του σχολείου μου στην παράσταση “Βεγγέρα”. Το κείμενο στην καθαρεύουσα και ο ρόλος μεγάλος, οπότε κολύμπησα κατευθείαν στα βαθιά. Από εκεί και μετά, αγάπησα το θέατρο και ο χορός μπήκε και αυτός στη ζωή μου από την εφηβεία».

Γεννηθήκατε στη Γερμανία, σπουδάσατε στην Αγγλία, γιατί συνεχίσατε στην Ελλάδα; Δεν θα ήταν πιο εύκολο να επιλέξετε τη Γερμανία ή την Αγγλία;

«Μετά τις σπουδές μου αποφάσισα να γυρίσω στην Ελλάδα, ένιωθα πως αυτό είναι η σωστή επιλογή, αλλά ως ένας ονειροπόλος καλλιτέχνης νιώθω πάντα έτοιμος να πάω όπου χρειαστεί για την επόμενη πρόκληση».

Μιλήστε μας για το θέατρο «ΠΚ». Δεν συμβιβαζόσαστε με αυτά που σας πρότειναν και θέλατε ένα δικό σας χώρο για να ανεβάζετε παραστάσεις που σας εκφράζουν; 

«Το να έχω ένα δικό μου θεατρικό σπίτι ήταν ένα όνειρο για να μπορώ να στεγάζω τις παραστάσεις μου, και, φυσικά, και άλλων δημιουργών. Δεν ήταν θέμα συμβιβασμού ή όχι, άλλωστε έχω κάνει παραστάσεις και σε άλλα θέατρα, και θα συνεχίσω να το κάνω».

Κάνετε μια πολύ αξιόλογη και ξεχωριστή προσπάθεια στο «ΠΚ», συνδυάζοντας Χορό με Ηθοποιία. Πιστεύετε ότι και τα δύο μαζί προσφέρουν στο θεατή περισσότερα;

«Ναι, το πιστεύω. Χωρίς να θέλω να πω ότι μία αμιγώς θεατρική ή χορευτική παράσταση δεν έχει να δώσει πράγματα. Απλά, για μένα δημιουργείται μία πιο ολοκληρωμένη εικόνα. Πολλές φορές το σώμα μπορεί να πει πράγματα που λόγος δεν μπορεί, και το αντίθετο φυσικά».

Θέλετε να μας μιλήσετε και για το «Γενοκτονία» που ανεβάσατε;

«Μία παράσταση ωδή στη ζωή. Ήταν ένα πολύ τολμηρό εγχείρημα να μιλήσεις για μία γενοκτονία. Ξεκινώντας από την Ποντιακή Γενοκτονία, αλλά ταυτόχρονα μιλώντας για όλες τις γενοκτονίες του κόσμου. Νομίζω πετύχαμε το στόχο μας, να δει ο θεατής το δράμα που έζησαν αυτοί οι λαοί». 

Συμμετέχετε στο πολύ αξιόλογο «Τhe Man of God», που θα βγει στους κινηματογράφους το Δεκέμβριο, με Σερβετάλη, Μίκι Ρουρκ κ.ά. Μιλήστε μας για την υπόθεση, πώς σας έγινε η πρόταση και ποιος ο ρόλος σας;

«Η ταινία μιλάει για τη ζωή του Αγίου Νεκταρίου σε σενάριο και σκηνοθεσία της Yelena Popovic. Εμένα μου έκαναν την πρόταση από την παραγωγή, και μετά τη συνάντησή μου με τη σκηνοθέτιδα ανέλαβα το ρόλο του “Raggedyman”, που είναι ένας άνθρωπος σε πολύ δεινή θέση και η σανίδα σωτηρίας του είναι ο Άγιος Νεκτάριος».

Πιστεύετε στα θαύματα;

«Πιστεύω στα “επί γης” θαύματα, η γέννηση είναι ένα θαύμα, η ίδια η ζωή είναι ένα θαύμα, ό,τι άλλο προκύψει είναι μέσα από την ανάγκη μας να μπορούμε να έχουμε ελπίδα ή, αν θέλεις, ελπίδες».

Παθιασμένος με το Χορό ή την Ηθοποιία;

«Παθιασμένος με οτιδήποτε μπορεί να αγγίξει την ψύχη μου. Το ένα βοηθά το άλλο, τουλάχιστον για μένα».

Παθιασμένος γενικά με ό,τι κάνετε… Πώς είναι ο Παύλος ως άνθρωπος; Τι εκτιμά, τι απεχθάνεται, τι φοβάται;

«Ο Παύλος είναι ένας εύκολος άνθρωπος που έχει μάθει να είναι και του λιμανιού και του σαλονιού. Εκτιμώ την πρόθεση, απεχθάνομαι το φασισμό και φοβάμαι τα φίδια, εννοώ τους ανθρώπους-φίδια». 

Το μότο σας για τις δυσκολίες της ζωής; Αισιόδοξος;

«I walk the walk and Ι talk the talk, και πάντα με χαμόγελο»…

Εποικοδομητικός ο χρόνος του lockdown για εσάς; Δημιουργήσατε κάτι νέο;

«Εκτός από μπόλικο διάβασμα, “δημιούργησα” αρκετές εκκρεμότητες που ήταν μια “ευγενική χορηγία” από την ελληνική κυβέρνηση και το υπουργείο Πολιτισμού. Το θέατρο πέρασε και περνάει του Χριστού τα πάθη. Δεν έχω λόγια να εκφράσω την κατάφορη αδικία που μας επιβλήθηκε. Παρόλα αυτά, ελπίζω και πιστεύω πως ο κόσμος, το θεατρόφιλο κοινό δηλαδή, θα στηρίξει για μία ακόμα φορά το ελληνικό ιδιωτικό θέατρο με την προσέλευσή του στις παραστάσεις της σεζόν που ξεκινά». 

Τα συναισθήματά σας όταν «χτίζετε» μια παράσταση;

«Ανάμικτα, πολλά, αλλά πάντα στον στόχο τους».

Από το Νοέμβριο συμπρωταγωνιστείτε με την Δήμητρα Παπαδήμα στο «Τα Ρούχα», στο «ΠΚ». Περί τίνος πρόκειται και τι θα πάρει ο θεατής φεύγοντας; 

«Μαζί με την εξαιρετική Δήμητρα θα κολυμπήσουμε παρέα σε “βαθιά νερά”. Μια παράσταση επίκαιρη, πιστεύω ο θεατής θέλοντας και μη θα ταυτιστεί. “Τα ρούχα” είναι η ίδια η σχέση, η ζωή, οι τριβές, τα πάντα»…