Στη Βηρυτό οι άνθρωποι ζουν μια τραγωδία η έκταση της οποίας δεν έχει ακόμη φανεί. Ο κατάλογος των νεκρών διαρκώς αυξάνεται, οι τραυματίες έχουν ξεπεράσει τους 5.000, ενώ απροσδιόριστος είναι ακόμη ο αριθμός των αγνοουμένων, πολλοί από τους οποίους έχουν… εξαϋλωθεί και μπορεί να μην βρεθούν ποτέ! Εκατοντάδες χιλιάδες είναι οι άστεγοι, έως και 15 δισ. δολάρια οι οικονομικές απώλειες.

Το αρχικό σοκ από τις εκρήξεις μετατράπηκε σε θρήνο και οργή και πολλοί Λιβανέζοι έχουν βγει στους δρόμους ζητώντας κάθαρση. Την ίδια ώρα, συγγενείς των αγνοουμένων συγκεντρώνονται κοντά στο λιμάνι και άλλα σημεία αναζητώντας πληροφορίες για τους δικούς τους ανθρώπους, εν μέσω της αυξανόμενης λαϊκής αποδοκιμασίας προς τις Αρχές, που επέτρεψαν να παραμείνει αποθηκευμένη για χρόνια η τεράστια ποσότητα εκρηκτικών υλών σε αποθήκη στο λιμάνι κάτω από επικίνδυνες συνθήκες. Παρά τις διαβεβαιώσεις των Αρχών ότι οι υπεύθυνοι της καταστροφής θα τιμωρηθούν, οι πολίτες έχουν στραφεί κατά των κυβερνήσεων. Η έκρηξη έβγαλε με τον πλέον σαφή τρόπο στο φως τη διαφθορά, την παραμέληση και την κακοδιαχείριση, με αποτέλεσμα υψηλό χρέος και φτώχεια για τους πολίτες. Το λιμάνι της Βηρυτού θεωρείται από τους πιο διεφθαρμένους Οργανισμούς στη χώρα, όπου διάφοροι πολιτικοί και οργανώσεις, συμπεριλαμβανομένης και της Χεζμπολάχ, θέλουν να κυριαρχήσουν. «Θα βρουν κάποιο αποδιοπομπαίο τράγο για να του ρίξουν την ευθύνη», δήλωσε ο Ραμπί Αζάρ, ένας 33χρονος οικοδόμος που ανέλαβε μαζί με άλλους τις εργασίες αποκατάστασης. «Αυτή η έκρηξη ήταν η τελική σφαίρα που σκότωσε τη χώρα».

Σίγουρα η Βηρυτός περνάει τις χειρότερες ημέρες της, που ούτε ακόμη και στον εμφύλιο πόλεμο είχε περάσει. «Η Βηρυτός, όπως την ξέρουμε, τελείωσε και οι άνθρωποι δε θα μπορέσουν να ξαναχτίσουν τις ζωές τους», δήλωσε μια κάτοικος, που μιλά για «κόλαση». «Πώς θα επιζήσουν οι άνθρωποι; Τι θα κάνουν;», αναρωτιέται. Εκτός της τραγωδίας, ο λαός της Βηρυτού έχει ξεσηκωθεί και για το χειρισμό της πανδημίας, με την ανεργία να έχει ανέλθει στα ύψη. Έτσι, ο Εμανουέλ Μακρόν, που έσπευσε στη Βηρυτό μετά την τραγωδία, έτυχε υποδοχής «Μεσσία», με κόσμο να του ζητά να τους σώσει και να πέσει η κυβέρνηση.

Σοκαριστικές περιγραφές

Η Δώρα Κυριακοπούλου είναι μία από τους Έλληνες τραυματίες της φονικής έκρηξης που ισοπέδωσε τη Βηρυτό και άλλαξε την Ιστορία του Λιβάνου. Το ωστικό κύμα από την έκρηξη των 2.750 τόνων νιτρικής αμμωνίας ισοπέδωσε τα πάντα στο πέρασμά του, ενώ τα τζάμια σαν λεπίδες καρφωθήκαν στο σώμα της. Το σπίτι της βρίσκεται δύο χιλιόμετρα μακριά από το σημείο της έκρηξης. Πλέον, μοιάζει βομβαρδισμένο, ενώ η ίδια περιγράφει τραγικές σκηνές.           

«Με την πρώτη έκρηξη που ακούστηκε πήγα στο παράθυρο, νόμιζα ότι έγινε σεισμός», περιγράφει η κ. Κυριακοπούλου. «Ήταν πάρα πολύ περίεργος αυτός ο κρότος. Έγινε η δεύτερη έκρηξη και εκτοξεύτηκα από το σαλόνι στην είσοδο του σπιτιού πέφτοντας στα τζάμια».

Οι στιγμές που ακολουθήσαν ήταν εφιαλτικές. Τα τραύματα από τα τζάμια ήταν βαθιά και το πάτωμα γέμισε με αίματα.

Μέσα σε πανικό μεταφέρθηκε σε διάφορα νοσοκομεία της πόλης, τα οποία δέχονταν τον έναν τραυματία μετά τον άλλο.

Οι ελλείψεις ήταν τεράστιες, καθώς δεν είχαν ούτε τα βασικά για τις πρώτες βοήθειες. 

«Λιποθύμησα δυο-τρεις φορές, γιατί έχασα πάρα πολύ αίμα. Η τζαμαρία μού μπήκε στο πόδι, στα χέρια, στους αγκώνες, παντού. Με πήγαν στο νοσοκομείο. Φάρμακα δεν είχανε. Δεν είχαν ούτε να μου κάνουν ράμματα στις πληγές που ήταν μεγάλες και ανοιχτές. Μου έδωσαν ορό. Δεν μπορώ να σας περιγράψω τους ανθρώπους τους πληγωμένους. Δεν έχω δει τόσο αίμα στη ζωή μου. 17 χρόνια πόλεμο δεν τα έχω δει, δεν τα έχω ζήσει αυτά. Ούτε σε έργο».

Σοκ προκαλούν οι περιγραφές και άλλων ομογενών που ζουν στη Βηρυτό.

«Ποτέ μέσα στον εμφύλιο πόλεμο δεν έχω δει κάτι τέτοιο. Έγιναν δύο εκρήξεις που άλλαξαν το πρόσωπο του Λιβάνου τελείως. Όχι μόνο σε κτίρια και ανθρώπους, αλλά και την Ιστορία του Λιβάνου. Ο Λίβανος τώρα για να σηκωθεί χρειάζεται τουλάχιστον 10 με 15 χρόνια», δηλώνει ο Ρίτσαρντ Κχούρι. «Η ελληνική κοινότητα που βρίσκεται στη Βηρυτό είναι ακόμα σοκαρισμένη. Ο ένας έχασε το μάτι του, ο άλλος τραυματίστηκε. Όσοι επέζησαν και έζησαν αυτήν την τραγωδία, λένε “δεν καθόμαστε πια”. Σας παρακαλώ, βοηθήστε μας. Εγώ έβγαλα την αδελφή μου από τα συντρίμμια. Τραυματίστηκε στο χέρι. Τη γλίτωσε πολύ φθηνά, ευτυχώς».

Η Άννα Αρμάου κατάφερε να βγει ζωντανή από τα χαλάσματα, κινδυνεύει να χάσει, όμως, το ένα της μάτι. «Έχω 80% χάσει το μάτι μου από τα γυαλιά. Πετούσαν οι πέτρες, όλες οι πόρτες, τα ξύλα. Έχασα πολύ αίμα. Μου έκαναν τρεις εγχειρήσεις. Μία κάτω από τη μασχάλη και δύο στα χέρια μου. Τα τζάμια που σπάγανε, αυτά με καταστρέψανε», περιγράφει η κ. Αρμάου.     

Σε χειρουργικές επεμβάσεις υποβάλλεται και η Όλγα Φεγγάλη, το σώμα της οποίας ήταν γεμάτο θραύσματα, ενώ η αδερφή της ακόμη βρίσκεται στο νοσοκομείο σε κρίσιμη κατάσταση. «Στο σπίτι όλα είναι διαλυμένα, οι πόρτες, τα παράθυρα, τα έπιπλα, τα πάντα. Έχουμε πολλά προβλήματα, πάρα πολλά προβλήματα. Εδώ και δύο ημέρες έχω υποβληθεί σε εγχείρηση αλλά δεν μπόρεσα να μείνω στο νοσοκομείο, καθώς τα νοσοκομεία είναι ασφυκτικά γεμάτα», περιγράφει η Ελληνίδα τραυματίας.