«Ένα από τα πράγματα που διέλυσε η τρέχουσα πραγματικότητα είναι ότι είμαστε σε αυτό όλοι μαζί. Αυτό ήταν το μήνυμα των κυβερνήσεων, όχι η πραγματικότητα».

Έχει ο καιρός γυρίσματα… Κάποτε οι διασημότητες, ταλαντούχοι ηθοποιοί, επίδοξες πρωταγωνίστριες και έξυπνοι influencers, κέρδιζαν εύκολα το χειροκρότημα του κοινού με τα λόγια και τις πράξεις τους. Η έλευση του κορωνοϊού από όλες σχεδόν τις χώρες του κόσμου όμως, έφερε εκείνους στο ίδιο επίπεδο με τους θαυμαστές τους απέναντι σε έναν αόρατο εχθρό, με πρώτο θύμα, όπως αποδείχτηκε, τη συμπάθεια μεταξύ τους. Είναι, άραγε, το τέλος της εποχής των διασημοτήτων;

Αργά ή γρήγορα, όταν οι ιστορικοί κληθούν να καταγράψουν τις σημερινές εξελίξεις, θα μιλούν για όσα έγιναν πριν από τον Covid-19 και όσα ακολούθησαν της πανδημίας του. Σε παράλληλο τέμπο και όσοι ασχολούνται με τα θέματα της ποπ κουλτούρας θα χωρίζουν τη σχέση των διασημοτήτων με τους θαυμαστές τους στην καλή περίοδο, πριν από το βίντεο «Imagine» της Γκαλ Γκαντότ, και στην κάκιστη που ακολούθησε, της επανάληψης του θρυλικού τραγουδιού του Τζον Λένον από τους διάσημους φίλους της Wonder Woman. Αυτός είναι ο πυρήνας άρθρου του BBC, που επί της ουσίας αναπαράγει ένα κείμενο των «New York Times» από εκείνες τις μέρες του πρώτου κύματος του κορωνοϊού με τίτλο «Η Κουλτούρα των Διασημοτήτων Καίγεται». Σε αυτό εξηγείται ότι η Ισραηλινή Γκαντότ μπορεί να είναι εξαιρετική στο ρόλο της αθάνατης Αμαζόνας πολεμίστριας αλλά υπολείπεται σε ενσυναίσθηση, αφού δεν κατάλαβε ότι στις φονικές μέρες του κορωνοϊού κανείς δεν ήθελε να βλέπει ωραίους και πλούσιους διάσημους να τραγουδούν, συνήθως στα υπερπολυτελή μπάνια τους, ένα τραγούδι αγάπης.

Όπως εξηγεί ο Κρις Ρότζεκ, ειδικός στην Κοινωνιολογία του Πολιτισμού από το Πανεπιστήμιο City του Λονδίνου, «ένα από τα πράγματα που διέλυσε η τρέχουσα πραγματικότητα είναι ότι είμαστε σε αυτό όλοι μαζί. Αυτό ήταν το μήνυμα των κυβερνήσεων: ότι πλούσιοι και φτωχοί είμαστε ίσοι απέναντι στον κίνδυνο. Λοιπόν, δεν είμαστε… Κοιτάς τις διασημότητες στα σπίτια τους, στους πολλούς τοίχους ολόγυρά τους, στην πολυτέλεια μέσα στην οποία ζουν, οπότε αισθάνεσαι ότι σε κοροϊδεύουν όταν σου λένε ότι νιώθουν τον πόνο σου».

Αλλά δεν ήταν μόνο τέτοιες άστοχες κινήσεις που προκάλεσαν το ρήγμα σε αυτή τη σχέση αγάπης και θαυμασμού που κρατούσε για πολλές δεκαετίες. Εξαιτίας του κορωνοϊού τα σινεμά ανέβαλαν τις προβολές τους και τα θέατρα κατέβασαν την αυλαία, ενώ όλες οι μεγάλες κινηματογραφικές προβολές πήραν μετάθεση για δεύτερο, άγνωστο, χρόνο. Κάπως έτσι η επαφή χάθηκε, η καθημερινότητα των λίγων και εκλεκτών δεν ενέπνεε το ενδιαφέρον των πολλών και αναστατωμένων μπροστά στο άγνωστο της επόμενης μέρας, με αποτέλεσμα ήρωες πρώτης γραμμής να γίνουν οι επιδημιολόγοι, οι γιατροί και οι νοσηλευτές, που πάλεψαν με το θεριό και το έβαλαν (περίπου) στη γωνία.

Το δίχως άλλο, οι διασημότητες που συνεισέφεραν στον παγκόσμιο αγώνα όχι μόνο με χρήματα, αλλά και διαβάζοντας παραμύθια στα παιδιά, όπως η Ντόλι Πάρτον και η Μισέλ Πφάιφερ ή δημιουργώντας νέα κωμικά σκετσάκια για όσους ήταν μόνοι σαν τη Σάρα Κούπερ κέρδισαν το στοίχημα της παραμονής τους στην καρδιά των θαυμαστών τους. Οι υπόλοιποι, οι λεγόμενοι celetoids, σε ελεύθερη μετάφραση οι διασημότητες της πλάκας, αφού πρόκειται για μία ξένη λέξη που προέρχεται από την ένωση των λέξεων celebrities και tabloid, δηλαδή οι Καρντάσιανς και οι όμοιές τους, πέρασαν στα αζήτητα της κοινής γνώμης, που δεν είναι διατεθειμένη, πια, να αφιερώνει χρόνο σε όποιον δεν της δίνει κάτι σε αντάλλαγμα. Κατανόηση στα προβλήματά της, βοήθεια στις ανάγκες της και γέλιο, άφθονο γέλιο, για να ξεπερνιούνται και οι πιο δύσκολες καταστάσεις.