Της Εσμεράλδας Αγαπητού

Ο Πάρις Σκαρτσολιάς είναι απόφοιτος της σχολής του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν , που αισθάνεται  σαν οικογένειά του και θεωρεί ευλογημένος  για όσα του δίδαξε. Επίσης είναι μουσικός και μουσικός παραγωγός. Το ξεκίνημα της επαγγελματικής του ζωής έγινε το 2003 με το σίριαλ των Χάρη Ρώμα και Άννας Χατζησοφιά  «Το καφέ της χαράς» που πιτσιρικάς ακόμη,  υποδυόταν τον «Μανωλάκη» . Το 2015 συμμετείχε  στο έργο των Ρέππα – Παπαθανασίου  «Άντρες έτοιμοι για όλα» ενώ πέρασε και από το σήριαλ «Ταμάμ».  Το 2016 έδωσε εξετάσεις και πέτυχε στο Θέατρο Τέχνης . Το 2016 συμμετείχε στους  «Αχαρνείς» του Αριστοφάνη, το 2018 στο υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης στην παράσταση « Ερόικα»  του Κοσμά Πολίτη , και σε πολλά άλλα στη συνέχεια. Φέτος συμμετέχει και πάλι στο «Το καφέ της χαράς». 

Πάρι,  από μικρός- μικρός ηθοποιός; Ποια η εμπειρία σας; 

«Με την υποκριτική γνωρίστηκα στα 12μου. Είχα πάει στο  θέατρο να δω μια παράσταση κι εκεί με είδε ο Χάρης Ρώμας  και μου πρότεινε να κάνω το γιο του στο «Το καφέ της Χαράς» . Πέρασα από δοκιμαστικό και ξεκίνησα. Τότε το έβλεπα σαν παιχνίδι, αλλά κατάλαβα και τις δυσκολίες του επαγγέλματος.  Οι ηθοποιοί με είχαν σαν παιδί τους και αυτή αφετηρία μου μού έχει αφήσει μια γλυκιά γεύση  που κρατώ έως σήμερα, παρ’ όλες τις αντιξοότητες του επαγγέλματος».   

-Θεωρείτε  απαραίτητη την αποφοίτηση από  δραματική σχολή για να ασχοληθείς με τον χώρο;  

«Αν θέλεις  απλά να ασχοληθείς με τον χώρο, δεν είναι απαραίτητη. Αν όμως θέλεις να το κάνεις επάγγελμα,  να παράγεις έργο   και να δοκιμάσεις τις δυνάμεις σου ,  οι σπουδές είναι η μόνη επιλογή. Το ταλέντο φτάνει μέχρι ένα σημείο, μετά, ξεκινάει η γνώση και η γνώση σφυρηλατείται μέσα από σπουδή ».  

-«Το καφέ της Χαράς», είναι μια σειρά που αγαπήθηκε .  Όταν μάθατε ότι θα επιστρέψει, ποιες ήταν οι πρώτες σας  σκέψεις;   

«Η επιστροφή του «Καφέ», με βρήκε πάνω στην αποφοίτηση μου από την σχολή κι ενθουσιάστηκα. Αισθάνομαι πολύ ευγνώμων για  την ευκαιρία που μου έδωσαν ο Χάρης Ρώμας και η Άννα Χατζησοφιά. Μου εμπιστεύτηκαν έναν αρκετά μεγάλο ρόλο και πάντα στέκονται δίπλα μου  .  Όταν διάβασα  το σενάριο, κατάλαβα  ότι δεν πρόκειται να μιμηθεί την παλιά επιτυχία, αλλά κράτησε τους βασικούς πυλώνες της και  δημιούργησε έναν καινούργιο κόσμο σχέσεων που έδινε μια νέα  δροσιά. Κάτι που φυσικά οφείλεται στο μοναδικό ταλέντο του Χάρη και της Άννας».  

– Υπήρξαν πρόσωπα  στον χώρο, που θεωρείτε ότι έπαιξαν σημαντικό ρόλο και  θέλετε να  ευχαριστήσετε ;  

«Θεωρώ ότι στην πορεία  μας, οι συναντήσεις  με κάποιους ανθρώπους είναι εμπνευσμένες. Από την στιγμή που θα συμβούν, δεν θα ξαναείσαι ποτέ ο ίδιος, με την καλή έννοια φυσικά. Είχα την ευλογία να έχω τέτοιες συναντήσεις, όπως με τον Χάρη Ρώμα, τον άνθρωπο που του χρωστάω σε πολύ μεγάλο βαθμό την ζωή μου επαγγελματικά και που σηματοδοτεί κάθε αρχή μου σαν φύλακας άγγελος. Την Κεράσια Σαμαρά, τον Πιέρο Ανδρακάκο, τον Ρέπα , τον Κωστή Καπελώνη, τον Θοδωρή Αντωνιάδη, τους: Περικλή Μουστάκη, Κάτια Γέρου ,  Ανδρέα Μανωλικάκη».  

-Τι σας ελκύει περισσότερο σε αυτό το επάγγελμα; 

«Ηθοποιός γίνεσαι για να αφυπνίσεις συνειδήσεις, να αναμετρηθείς με τις παθογένειες σου , να πλησιάσεις όσο πιο κοντά μπορείς τις ψυχές που καλείσαι να καθρεφτίσεις. Μέσα από αυτή την διαδικασία, ανακαλύπτεις καλύτερα την φύση του ηθοποιού και αυτή με την σειρά της σου αποκαλύπτει καλύτερα την φύση του ανθρώπου. Η μεταφυσική διαδικασία πάνω στην σκηνή, που ο μισός σου εγκέφαλος πάσχει και ο άλλος μισός παίρνει μια απόσταση σαν παρατηρητής, σε κάνει να ανακαλύπτεις το θαύμα που γεννιέται από το τίποτα, κάθε βράδυ».  

-Μελλοντικά σχέδια; 

« Θα ήθελα να μάθω όσα περισσότερα  μπορώ  και να έχω την ευλογία να κάνω οικογένεια, γιατί θεωρώ ότι είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή στην ζωή. Θέλω να αναμετρηθώ με τα μεγάλα έργα , αλλά ο βασικός μου στόχος είναι πολύ πιο βαθύς. Θα τον καταθέσω με μια ιστορία από την σχολή, όπου εκεί μου  αποκαλύφθηκε. Μια μέρα η δασκάλα μας ή Κάτια Γέρου μας έδειξε  ένα  νεογέννητο  και μας έβαλε  να παρατηρήσουμε τα ορθάνοιχτα ματάκια του και τον τρόπο που κοιτούσε τον κόσμο, με ένα συγκλονιστικό ενδιαφέρον, και μας είπε:  “έτσι πρέπει να είναι τα ματάκια σας σε αυτή την δουλειά και πάνω και κάτω από την σκηνή”. Οπότε στόχος μου είναι να καταφέρνω μετά από κάθε παράσταση οι θεατές να έχουν αυτά τα ανοιχτά ματάκια και να νιώθω ότι πίσω από αυτά έχει δημιουργηθεί κάτι. Αυτό θεωρώ ότι είναι και ένα από τα νοήματα της υποκριτικής» 

-Πείτε μας πως βιώνετε την πανδημία ;  

« Όπως όλοι. Είναι μια πρωτοφανής κατάσταση, που μας έδωσε και την ευκαιρία όμως να ασχοληθούμε δημιουργικά , όσο καθίσαμε στο σπίτι. Θα περάσει όμως, που θα πάει και προσεύχομαι να γίνει με το λιγότερο δυνατό κόστος. Και όπως λέει ο Σαββόπουλος, «πάντα να ανταμώνουμε και να ξεφαντώνουμε βρε»»! 

-Πιστεύετε ότι με όλη αυτή την ταλαιπωρία θα αλλάξει προτεραιότητες η ανθρωπότητα;  

«Θα το ευχόμουνα. Θα ήθελα να καταλάβουμε ότι πρέπει να είμαστε ενωμένοι. Αυτά που μας  χωρίζουν είναι λιγότερα από αυτά που μας ενώνουν» ….