Η πανέμορφη, γλυκιά, ευγενής , ταλαντούχα και προσηνής  Ελεάνα Καυκαλά , που σε κατακτά με το καλημέρα – πόσο μάλλον στην σκηνή- είχε την τύχη να μεγαλώσει σε ένα σπίτι όπου οι γονείς της αγαπούσαν τα βιβλία και τον κινηματογράφο. Από δύο ετών συνόδευε τη σινεφίλ  μητέρα της  σε όλα τα κινηματογραφικά έργα. Έχει σπουδάσει Αρχιτεκτονική και είναι απόφοιτος  της Δραματικής Σχολής  του Ωδείου Αθηνών. Έχει πρωταγωνιστήσει σε πολλές αξιόλογες θεατρικές παραστάσεις με τελευταία, πριν την πανδημία, το «Περηφάνια και Προκατάληψη» της Τζέην  Ώστεν, βιβλίο  το οποίο και είχε μελετήσει  όταν επρόκειτο  να δώσει εξετάσεις αγγλικών. Θέλει πολύ να κάνει  κινηματογράφο. Και επειδή γενικά έχει  μια ποιητική προδιάθεσή θα ήθελε να συμμετάσχει και σε ταινίες, που μετατρέπουν ποίηση σε σινεμά. 

Ελεάνα, μια πανέμορφη πρασινομάτα αρχιτεκτόνισσα, γιατί να γίνει ηθοποιός; Τι σας προκάλεσε και σας προσκάλεσε; 

«Η Αρχιτεκτονική ήταν η σπουδή που μου άνοιξε τα μάτια στο πώς αντιλαμβανόμουν τον κόσμο και, μέσα σ’ αυτόν, τον εαυτό μου. Με δίδαξε τι είναι σε θέση να φτιάξει ο άνθρωπος για τον άνθρωπο. Με έναν τρόπο, αυτό κάνει και το θέατρο». 

-Πως αποφασίσατε να δώσετε στην Αρχιτεκτονική, είσαστε πολύ καλή μαθήτρια;  

«Ναι, διάβαζα πολύ, στο σημείο που ο μπαμπάς μου κάποια στιγμή μου πρότεινε να σκεφτώ την Ιατρική. Αλλά ήδη από τα τέλη της  Α’ Λυκείου είχα κάνει την επιλογή μου – όποια μπορεί τέλος πάντων να είναι η επιλογή ενός  παιδιού  15 χρονών». 

-Και η Αρχιτεκτονική είναι δημιουργική και καλλιτεχνική δουλειά. Καλλιτέχνης πρέπει να είναι κι ο αρχιτέκτονας για να ξεχωρίσει, σωστά;  

«Καλλιτέχνες πρέπει να είμαστε όλοι, όποια κι αν είναι η δουλειά μας. Η δουλειά θέλει αγάπη και μαστόρεμα». 

-Είστε νέα στο χώρο, αλλά με ταλέντο κι έχετε παίξει στο θέατρο αξιόλογους ρόλους, τι σημαίνει για εσάς Υποκριτική, ποια συναισθήματα έχετε όταν βρίσκεστε πάνω στη σκηνή; 

«Υποκριτική είναι η δυνατότητα να αλλάζεις ταυτότητες χωρίς να πρέπει να περάσεις από το… αστυνομικό τμήμα. Να λες ιστορίες με τέτοια δύναμη που νιώθεις ότι κάτι κουνιέται στο μοίρασμά τους. Να αποκτάς σχέση αλληλεγγύης πάνω στη σκηνή σε μια κοινωνία που μας σπρώχνει στην ιδιώτευση. Είμαι χαρούμενη κάθε φορά που παίζω». 

-Σας αρέσει να ξεφεύγετε από την Ελεάνα, να υποδύεστε διαφορετικές προσωπικότητες;   

«Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν μπορώ να ξεφύγω από την Ελεάνα. Αυτήν έχω στη διάθεσή μου για να υποδυθώ χαρακτήρες απολύτως συμβατούς, αλλά και απολύτως ασύμβατους με μένα». 

-Πάντως η Ρόζα σας στο τόσο όμορφο «Μην ψαρώνεις» έκανε  θραύση. Της …μοιάζετε καθόλου; 

«Νομίζω αρκετά, μόνο είμαι λιγότερο αυστηρή από τον χαρακτήρα της Ρόζας». 

-Τελευταία σας εμφάνιση , προ κορωναϊού στο «Περηφάνια και Προκατάληψη» της Τζέην  Ώστεν στο θέατρο «Αλκυονίς». Πως ήταν η συνεργασία σας  με την ταλαντούχα σκηνοθέτιδα Ιόλη Ανδρεάδη που έκανε και τη μετάφραση, και τη χορογραφία και  μαζί με τον Άρη Ασπρούλη και την διασκευή  ; 

«Είναι ευτυχής συγκυρία κάθε φορά που συνεργάζομαι με την Ιόλη. Είναι μια σκηνοθέτης που αγαπάει το θεατρικό κείμενο – γι’ αυτό και είναι υψηλού επιπέδου τα κείμενα που γράφουν και διασκευάζουν με τον Άρη- και αγαπάει και τους ηθοποιούς. Μαζί της έκανα τα πρώτα μου θεατρικά βήματα». 

-Εξακολουθούν ακόμη να είναι αγαπημένες σας η Κυψέλη και η Φωκίωνος Νέγρη, εκεί μεγαλώσατε; 

«Ναι. Όποτε βρίσκω ευκαιρία εκεί κάνω τις βόλτες μου». 

-Αγαπημένο σας φαγητό, αγαπημένο άρωμα, αγαπημένο ντύσιμο  ; 

«Αγαπημένο φαγητό είναι το παγωτό, αγαπημένο άρωμα το γιασεμί, αγαπημένο ντύσιμο οι  πυτζάμες μου». 

-Και… « αγαπημένος σας» υπάρχει ;  

«Υπάρχει, ναι». 

-Τι εκτιμάτε σε έναν άνθρωπο και τι απεχθάνεστε;  

«Εκτιμάω την ευθύτητα, την αισιοδοξία και το πνεύμα αλληλεγγύης. Δεν μου αρέσει το δήθεν – ακόμα κι αν είναι υψηλής αισθητικής». 

– Επόμενο βήμα; 

«Να ξυπνήσω το πρωί και να μπορέσω να πάω στη δουλειά μου». 

-Η «έγκλειστη» κατάσταση λόγω κορωναϊού πόσο σας   επηρέασε; Ήταν δημιουργική περίοδος για εσάς, να ασχοληθείτε με πράγματα που είχατε παραμερίσει; 

«Ήταν από όλα. Και εσωστρεφής και δημιουργική και με νεύρα και με χαρά και γεμάτη προβληματισμούς. Προσωπικά, με έκανε να σκεφτώ σοβαρά τι σημαίνει να ασχολείσαι με την Τέχνη – από όλα τα πόστα- στην Ελλάδα του 2020. Και μαζί με αυτό πώς οι εργαζόμενοι στον πολιτισμό θα καταφέρουμε να διεκδικήσουμε τα αυτονόητα. Αλλά και πώς θα συνδεθούμε μέσω του έργου μας και των πρακτικών μας συνολικά με την κοινωνία, της οποίας τη στήριξη τώρα ζητάμε σε όσα διεκδικούμε από την πολιτεία». 

– Πιστεύετε ότι οι προτεραιότητές μας  στη ζωή θα αλλάξουν από ΄δω και πέρα;  

«Πιστεύω ότι όσοι είχαν διάθεση να επαναπροσδιορίσουν τον εαυτό και τις προτεραιότητές του, αυτοί και θα το πράξουν. Η υγειονομική κρίση από μόνη της δεν φέρνει και κρίση συνείδησης».