Γιατί κέρδισε ο Ανδρουλάκης, γιατί έχασε ο Δούκας
Με το βλέμμα στον ΣΥΡΙΖΑ ψήφισαν τα μέλη και οι φίλοι του ΠΑΣΟΚ βασιζόμενοι στο «ένστικτο της επιβίωσης» αντί να «επενδύσουν» στο «άγνωστο με βάρκα την ελπίδα», ψηφίζοντας τον κ. Δούκα
Εκλογές ΠΑΣΟΚ: Ο Νίκος Ανδρουλάκης-ομολογουμένως-πέτυχε μια θριαμβευτική νίκη, που τουλάχιστον στην αρχή αυτής της εσωκομματικής διαδικασίας, το βράδυ των ευρωεκλογών, μετά την απογοήτευση για τη μη κατάληψη της δεύτερης θέσης, έμοιαζε δύσκολο να έρθει.
Και αυτό διότι φαινόταν πως το «αφήγημα» ότι δεν μπορεί ο κ. Ανδρουλάκης να κερδίσει τον Μητσοτάκη ήταν ισχυρό και ο «αέρας» αλλαγής ηγεσίας «φυσούσε» δυνατά, με τον κ. Ανδρουλάκη να «κόβει» τα μποφόρ…
Όσον αφορά, τώρα, στους λόγους που ο κ. Ανδρουλάκης επανεξελέγη παρότι αρχικά είχε φανεί ένα κλίμα αλλαγής και ένας «άνεμος ανατροπής» με εκφραστή τον κ. Δούκα, η κυριότερη αιτία έχει να κάνει με το «ένστικτο της επιβίωσης και της αυτοσυντήρησης».
Πιο συγκεκριμένα, τα μέλη και οι φίλοι του ΠΑΣΟΚ δεν πείστηκαν από την «αλλαγή», που ευαγγελιζόταν ο κ. Δούκας, ο οποίος παρά τον αρχικό ενθουσιασμό, άρχισε να «ξεφουσκώνει» όσο περνούσε ο καιρός για να φτάσουμε την Κυριακή 6 Οκτωβρίου να περάσει οριακά τον Παύλο Γερουλάνο, ο οποίος ανέπτυξε-το τελευταίο χρονικό διάστημα- μια επιταχυνόμενη πορεία προς την κάλπη, δίχως, ωστόσο να τα καταφέρει, δείχνοντας όμως πως-πραγματικά-μόνο εκείνος μπορούσε να «χτυπήσει» τον Νίκο Ανδρουλάκη στο β’ γύρο.
Με μεγάλη εμπειρία στις εσωκομματικές ισορροπίες και ελέγχοντας τους κομματικούς «μηχανισμούς» ο κ. Ανδρουλάκης «κατάπιε» τον κ. Δούκα, ο οποίος σε χρόνο «ρεκόρ», είναι η αλήθεια, ανέπτυξε δυναμική και πυρήνες υποστηρικτών χάρη-σε πρώτη φάση- στη βοήθεια των Χρήστου Πρωτόπαπα, Μανώλη Χριστοδουλάκη, Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου, Τόνιας Αντωνίου, Απόστολου Πάνα κ.α. και σε δεύτερη φάση με τη βοήθεια τοπικών στελεχών και συνδικαλιστών.
Όπως συνομολογούν και πολιτικοί αναλυτές, ο κ. Ανδρουλάκης «γύρισε το παιχνίδι», που ήταν εναντίον του το βράδυ των Ευρωεκλογών και μετά την απογοήτευση στελεχών και ψηφοφόρων για τη μη κατάληψη της δεύτερης θέσης στις Ευρωεκλογές, «παίζοντας το χαρτί» της σιγουριάς, της-έστω-μικρής σταδιακής ανόδου και της ανανέωσης.
Αλλά το κυριότερο «έπιασε» απόλυτα το επιχείρημα του «κοιτάξτε τι γίνεται δίπλα στο ΣΥΡΙΖΑ».
Αυτό το τελευταίο έπαιξε τον πιο καθοριστικό ρόλο στη συνείδηση του ψηφοφόρου του ΠΑΣΟΚ, ο οποίος φοβούμενος μην «πάθουμε ό, τι ο ΣΥΡΙΖΑ με τον Κασσελάκη» επέλεξε τη γνωστή λύση του κ. Ανδρουλάκη από το να «επενδύσει» στο «άγνωστο με βάρκα την ελπίδα», ψηφίζοντας τον κ. Δούκα.
Ο κ. Δούκας επέλεξε να υπερτονίζει συνεχώς τη νίκη του στο Δήμο Αθηναίων απέναντι στον κ. Μπακογιάννη και το «σύστημα Μητσοτάκη», ωστόσο το γεγονός ότι είχε μόλις μερικούς μήνες στο δημαρχιακό θώκο, δίχως να έχει προλάβει να δείξει αξιοσημείωτο έργο, σε συνδυασμό με τη μη κατοχύρωση ενός δυνατού αφηγήματος για την επόμενη μέρα, πώς δηλαδή «θα μπορέσει να χωρέσει δυο καρπούζια στην ίδια μασχάλη», αλλά και το γεγονός ότι δεν θα ήταν στη Βουλή, δίνοντας «έδαφος» στον κ. Μητσοτάκη να «παίξει μπάλα» μόνος του, κόστισαν στον Δήμαρχο Αθηναίων.
Συν τοις άλλοις, εκ των πραγμάτων αποδείχθηκε πως η επιμονή στην επικοινωνιακή στρατηγική «θυματοποίησης» του κ. Δούκα, ο οποίος βάλλεται από το σύστημα Μητσοτάκη, ναι μεν έδωσε πόντους αρχικά, αλλά στη συνέχεια μάλλον «κούρασε» περισσότερο. Φυσικά, υπήρχαν και άλλες «αστοχίες» που θα αναλυθούν περαιτέρω το επόμενο χρονικό διάστημα.
Παράλληλα, τον κ. Δούκα δεν βοήθησε ούτε η έμμεση στήριξη του πρώην πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου μια μέρα πριν την δεύτερη κάλπη, ενώ διαφάνηκε από τα αποτελέσματα πως οι ψηφοφόροι και τα μέλη του ΠΑΣΟΚ δεν επιθυμούν να πάνε πιο αριστερόστροφα, αλλά να «χτυπήσουν» το χώρο του Κέντρου, στον οποίο κυριάρχησε ο κ. Μητσοτάκης, κερδίζοντας απανωτές εκλογικές αναμετρήσεις.
Από την άλλη πλευρά, ο κ. Ανδρουλάκης, πέραν του ότι υιοθέτησε μια άλλη στρατηγική στην πορεία των εσωκομματικών εκλογών, κάνοντας αυτοκριτική και δεσμευόμενος για αλλαγές την επόμενη μέρα, και επενδύοντας σε μεγάλο βαθμό στην ενότητα, έδειξε και ένα άλλο πρόσωπο, πιο αισιόδοξο και χαμογελαστό, που ήταν και ένα από τα επικοινωνιακά μειονεκτήματά του, το ότι δηλαδή δεν χαμογελάει. Έπειτα ο κ. Ανδρουλάκης «άνοιξε τις πόρτες του», πήρε το τηλέφωνό του και μίλησε με εκατοντάδες στελέχη, με τα οποία μέχρι πρότινος δεν είχε μιλήσει ή δεν άκουγε…
Προσθέστε το vradini.gr στις προτιμώμενες πηγές σας στη Google και δείτε περισσότερα άρθρα μας στις αναζητήσεις σας. Κάντε κλικ εδώ.
