Η «δεύτερη άγρια δολοφονία» της Σταυρούλας στα Χανιά
Οι σοκαριστικές δηλώσεις της συζύγου του καθ' ομολογίαν δολοφόνου και η εξύβριση της νεκρής Σταυρούλας Λεβεντάκη αποκαλύπτουν το απόλυτο κοινωνικό σκοτάδι
Υπάρχουν στιγμές που ένα έγκλημα δεν τελειώνει με την αποκάλυψή του, αλλά συνεχίζεται με τους πιο εφιαλτικούς όρους στον δημόσιο λόγο.
Με λέξεις που πληγώνουν ξανά τον νεκρό, με αφηγήματα που επιχειρούν να μετατοπίσουν την ευθύνη και με μια κοινωνία που δείχνει να εξοικειώνεται, επικίνδυνα πλέον, με το αδιανόητο.
Η πρόσφατη υπόθεση της άγριας δολοφονίας στα Χανιά δεν σοκάρει μόνο για τη βαρβαρότητα της ίδιας της πράξης, αλλά και εξοργίζει για όσα ακολούθησαν.
Ήταν ένα μνημείο κυνισμού, μια βάναυση εξύβριση νεκρού, που μας αναγκάζει να κοιτάξουμε κατάματα το απόλυτο κοινωνικό σκοτάδι.
Το γεγονός ότι η σύζυγος του δράστη επέλεξε να μιλήσει για τη δολοφονημένη γυναίκα με εκφράσεις του τύπου «βρωμούσε και ζωντανή», ξεπερνά κάθε νοσηρή φαντασία.
Σε ποιο παράλληλο σύμπαν απάνθρωπης λογικής, η προσπάθεια να αποκλείσεις ένα υποτιθέμενο ερωτικό κίνητρο, σου δίνει το δικαίωμα να σπιλώνεις τη μνήμη ενός ανθρώπου που σφαγιάστηκε μέσα στο ίδιο σου το σπίτι;
Εδώ ας είμαστε ξεκάθαροι: Δεν έχουμε να κάνουμε με μια φοβισμένη γυναίκα που απλά «στηρίζει το σπίτι της».
Από τα λεγόμενά της απουσιάζει παντελώς το σοκ. Δεν υπάρχει ίχνος συναισθηματικής νοημοσύνης, ούτε στάλα γυναικείας αλληλεγγύης.
Υπάρχει μόνο μια προκλητική, ανατριχιαστική ψυχρότητα.
Μια προσπάθεια δημόσιας υπεράσπισης ενός καθ’ ομολογίαν δράστη, η οποία στοχεύει στην «κανονικοποίηση» του εγκλήματος και, κυρίως, στην ευθεία στοχοποίηση του ίδιου του θύματος.
Εκεί όπου θα περίμενε κανείς τη σιωπή ή έστω μια στοιχειώδη αξιοπρέπεια απέναντι στο πένθος καταγράφεται μια πρωτοφανής επίθεση στη μνήμη μιας αδικοχαμένης γυναίκας.
Το πιο ανησυχητικό, όμως, δεν είναι μόνο αυτή η ακραία ρητορική. Είναι η επικίνδυνη λογική που τη συνοδεύει.
Η ιδέα ότι η υποστήριξη προς έναν άνθρωπο-σύζυγο, σύντροφο, συγγενή κλπ.-νομιμοποιείται να φτάνει μέχρι την πλήρη άρνηση της πραγματικότητας ή τη διαστρέβλωσή της.
Η αντίληψη ότι η «πίστη» σε μια σχέση υπερτερεί της αλήθειας.
Κι όμως, εδώ ακριβώς βρίσκεται το κρίσιμο όριο: Άλλο, όμως, η ανθρώπινη ανάγκη της άρνησης, και άλλο η χυδαία συγκάλυψη.
Αυτό που παρακολουθούμε, παγωμένοι και σοκαρισμένοι, δεν είναι απλώς η υπερασπιστική γραμμή ενός εγκληματία.
Είναι η πλήρης, απόλυτη απαξίωση της ανθρώπινης ζωής.
Γι’ αυτό τον λόγο, η Δικαιοσύνη οφείλει να κινηθεί διεξοδικά. Όχι μόνο για τον φυσικό αυτουργό που αφαίρεσε μια ζωή, αλλά και για τη στάση εκείνων που, με τον δημόσιο λόγο τους, συνεχίζουν να κακοποιούν και να δολοφονούν τη μνήμη της άτυχης Σταυρούλας.
Προσθέστε το vradini.gr στις προτιμώμενες πηγές σας στη Google και δείτε περισσότερα άρθρα μας στις αναζητήσεις σας. Κάντε κλικ εδώ.
