Η δύναμη της διόρθωσης
Η δημοκρατία χρειάζεται το δικαίωμα στη διόρθωση, αλλά και την υποχρέωση της διόρθωσης
Στην Ελλάδα έχουμε μάθει να αντιμετωπίζουμε κάθε παραδοχή λάθους ως πολιτική αδυναμία. Αν ένας υπουργός αλλάξει μια απόφαση, κατηγορείται ότι υποχώρησε. Αν μια κυβέρνηση τροποποιήσει μια πολιτική, παρουσιάζεται σαν να ομολόγησε την αποτυχία της. Λίγη σημασία έχει αν η αλλαγή βελτιώνει, τελικά, τη ζωή των πολιτών. Προέχει να στηθεί ο επόμενος γύρος αντιπαράθεσης.
Κάπως έτσι, όμως, δημιουργήσαμε ένα πολιτικό περιβάλλον που σχεδόν επιβάλλει σε όσους κυβερνούν, να προσποιούνται ότι δεν κάνουν ποτέ λάθος. Να υπερασπίζονται ακόμη και μια επιλογή που δεν αποδίδει, μόνο και μόνο για να μη φανεί ότι κάνουν πίσω. Αυτό δεν είναι συνέπεια. Είναι ακαμψία!
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, μέσα στην εβδομάδα, είπε από τη Θεσσαλονίκη μια μικρή, αλλά ουσιαστική, φράση. «Διορθώνουμε τα λάθη μας». Δεν είναι αυτονόητη. Και κυρίως δεν είναι ένδειξη αδυναμίας. Είναι η περιγραφή αυτού που οφείλει να κάνει κάθε σοβαρή κυβέρνηση… Να σχεδιάζει, να εφαρμόζει, να αξιολογεί και, όταν χρειάζεται, να διορθώνει.
Η πολιτική, άλλωστε, δεν ασκείται σε εργαστήριο με σταθερές συνθήκες. Ασκείται μέσα σε μια πραγματικότητα που αλλάζει συνεχώς. Μια διεθνής κρίση, μια φυσική καταστροφή, μια τεχνολογική μεταβολή ή ακόμη και η ίδια η εφαρμογή ενός μέτρου μπορεί να αναδείξει αδυναμίες που δεν είχαν προβλεφθεί. Το κρίσιμο, τότε, δεν είναι να αναζητηθεί ένα βολικό άλλοθι. Είναι να αναγνωριστεί το πρόβλημα και να δοθεί λύση πριν το κόστος μεταφερθεί στην κοινωνία. Γιατί, τελικά, το αποτέλεσμα και όχι η εμμονή, είναι το μέτρο κάθε πολιτικής.
Ως γιατρός έχω μάθει ότι η επιμονή σε μια αρχική εκτίμηση, όταν τα δεδομένα αλλάζουν, δεν είναι αποφασιστικότητα. Ο γιατρός οφείλει να παρακολουθεί την εξέλιξη, να αναθεωρεί και να προσαρμόζει. Το ίδιο ισχύει και στην πολιτική. Οι κοινωνίες μεταβάλλονται, οι κρίσεις γεννούν νέες ανάγκες, και καμία απόφαση δεν μπορεί να μένει ανέγγιχτη απλώς για να προστατευτεί το κύρος εκείνου που την έλαβε.
Η διόρθωση δεν ακυρώνει το έργο. Το προστατεύει. Δεν διαγράφει τον αρχικό στόχο. Τον υπηρετεί με περισσότερη γνώση. Αρκεί, βέβαια, να μην περιορίζεται σε μια επικοινωνιακή παραδοχή, αλλά να φτάνει στην καθημερινότητα, δηλαδή σε λιγότερη γραφειοκρατία, καλύτερη υγεία και παιδεία, ταχύτερη δικαιοσύνη, έργα που ολοκληρώνονται και πολιτικές που απαντούν σε πραγματικές ανάγκες.
Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει αποδείξει ότι διαθέτει σαφή κατεύθυνση και μεταρρυθμιστική επιμονή. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι κάθε επιλογή ήταν σωστή ή ότι δεν χρειάστηκαν προσαρμογές. Η παραδοχή αυτή δεν μειώνει το έργο της. Αντίθετα, το κάνει πιο αξιόπιστο όταν η διόρθωση γίνεται εγκαίρως και φέρνει μετρήσιμο αποτέλεσμα.
Από την άλλη πλευρά, η αντιπολίτευση δεν μπορεί να καταγγέλλει ταυτόχρονα και το λάθος και τη διόρθωσή του. Όταν η κυβέρνηση επιμένει, την κατηγορεί για αλαζονεία. Όταν αλλάζει, μιλά για ομολογία αποτυχίας. Αυτό δεν είναι υπεύθυνος έλεγχος. Είναι μια παγίδα που επιβραβεύει την ακινησία.
Η δημοκρατία χρειάζεται το δικαίωμα στη διόρθωση, αλλά και την υποχρέωση της διόρθωσης. Οι πολίτες δεν ζητούν αλάθητους ηγέτες. Ζητούν ανθρώπους που ακούν, μαθαίνουν και αναλαμβάνουν την ευθύνη να αλλάξουν ό,τι δεν λειτουργεί.
Προσθέστε το vradini.gr στις προτιμώμενες πηγές σας στη Google και δείτε περισσότερα άρθρα μας στις αναζητήσεις σας. Κάντε κλικ εδώ.
