Η σκληρή αλήθεια για την Αττική για την οποία λίγοι μιλάνε
Η μισή Ελλάδα ζει στο 4% της χώρας: Το λάθος που πληρώνουμε κάθε μέρα
Υπάρχει ένα στοιχείο που θα έπρεπε να μας έχει προβληματίσει εδώ και χρόνια: Σχεδόν η μισή Ελλάδα ζει συγκεντρωμένη σε ένα ελάχιστο ποσοστό της συνολικής έκτασης της χώρας και συγκεκριμένα στο 4%.
Η Αττική έχει μετατραπεί σε έναν γιγαντωμένο μαγνήτη ανθρώπων, επενδύσεων, υπηρεσιών και ευκαιριών, αλλά με ποιο τίμημα;
Η υπερσυγκέντρωση πληθυσμού στο λεκανοπέδιο δεν είναι απλώς ένα στατιστικό δεδομένο. Είναι η καθημερινότητά μας.
Είναι ο Κηφισός που μετατρέπεται σε ατελείωτο «πάρκινγκ».
Είναι οι δρόμοι που μπλοκάρουν με την πρώτη νεροποντή.
Είναι τα μέσα μεταφοράς που γεμίζουν ασφυκτικά.
Είναι οι υποδομές που λειτουργούν στα όρια αντοχής τους.
Είναι οι γειτονιές που στερούνται πράσινο, ελεύθερους χώρους και «ανάσα».
Και την ίδια στιγμή, στην υπόλοιπη Ελλάδα, μικρές πόλεις και χωριά ερημώνουν.
Νέοι άνθρωποι φεύγουν, η τοπική οικονομία συρρικνώνεται, σχολεία κλείνουν, υπηρεσίες υποβαθμίζονται.
Η περιφέρεια αποδυναμώνεται, ενώ η Αττική «φουσκώνει» επικίνδυνα.
Η αλήθεια είναι απλή και σκληρή: Το λεκανοπέδιο δεν μπορεί να μας χωρέσει όλους.
Και το ζήτημα δεν αφορά μόνο την ταλαιπωρία μας στο τιμόνι.
Είναι θέμα ποιότητας ζωής, βιωσιμότητας των πόλεων, ανθεκτικότητας απέναντι στην κλιματική κρίση και κυρίως σοβαρού εθνικού σχεδιασμού.
Η λύση δεν μπορεί να έρθει μόνο από την κεντρική διοίκηση, αλλά ούτε και χωρίς αυτήν.
Χρειάζεται αποκέντρωση υπηρεσιών, ενίσχυση της περιφέρειας, μεταφορά πανεπιστημίων και δημόσιων δομών εκτός Αττικής, κίνητρα για επιχειρήσεις και εργαζομένους.
Όμως υπάρχει και η ατομική ευθύνη. Όπου είναι εφικτό, η τηλεργασία μπορεί να αποτελέσει εργαλείο αποσυμφόρησης.
Η στήριξη της τοπικής επιχειρηματικότητας, η επιλογή κατοικίας εκτός υπερκορεσμένων περιοχών, οι επενδύσεις στην περιφέρεια είναι μικρές, αλλά ουσιαστικές πράξεις.
Γιατί η αλλαγή δεν θα έρθει μόνο «από πάνω». Θα έρθει και από τη συνειδητή επιλογή μας να διεκδικήσουμε ένα διαφορετικό μοντέλο ανάπτυξης.
Την επόμενη φορά, λοιπόν, που θα χρειαστείς μία ώρα για να διανύσεις λίγα χιλιόμετρα, στην κίνηση του λεκανοπεδίου, ίσως αξίζει να αναρωτηθείς:
Δεν είναι απλώς η κίνηση το πρόβλημα. Είναι ο τρόπος που έχουμε επιλέξει ή επιτρέψει να οργανωθεί η χώρα.
Και ίσως ήρθε η στιγμή να ξανασκεφτούμε πού και πώς θέλουμε πραγματικά να ζούμε.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
*O Κωστής Μοσχολιός είναι διευθυντής σύνταξης του vradini.gr
