Η υπερκομματική Μαρινέλλα
Η Μαρινέλλα κατάφερε να γίνει το υπερκομματικό σύμβολο μιας ολόκληρης χώρας και ο Τουριστικός Όμιλος Βέροιας μετέτρεψε τις «Ανθισμένες Ροδακινιές» σε διεθνή τουριστικό προορισμό
Σε μία εποχή πολώσεως και διχασμού, ο πάνδημος αποχαιρετισμός από όλο το πολιτικό φάσμα στην κορυφαία Ελληνίδα τραγουδίστρια, αποτελεί ένα σπάνιο παράδειγμα για τα πράγματα που μας ενώνουν και για εκείνα που δύνανται να μας ενώσουν.
Στις αρχές του αιώνος, εκλήθην να πείσω την Μαρινέλλα να δεχθεί να παραλάβει το βραβείο της «Γυναίκας της Χρονιάς», που είχε καθιερώσει το περιοδικό «Life&Style».
Χιλιάδες αναγνώστες την είχαν ψηφίσει, τότε, ως την Καλύτερη Τραγουδίστρια. Είχαμε γευματίσει, θυμάμαι, στον «Μύλο» του «Hilton», με την ψυχή μου να «πηγαίνει στην Κούλουρη» μήπως και δεν αποδεχόταν την τιμητική διάκριση.
Συνήθως τηλεφωνούσαμε στους νικητές, και, πάλι συνήθως, δεν είχαμε απώλειες. Στην περίπτωση της Μαρινέλλας η κατάστασις ήταν αμφίσημη.
Έπρεπε, απ’ ό,τι κατάλαβα αργότερα, να αξιολογήσει με ποιους είχε να κάνει, τόσο προσεκτική που ήταν σε κάθε βήμα της καρριέρας της.
Λόγω κοινής καταγωγής, από την Θεσσαλονίκη, η απόστασις μεταξύ μας γρήγορα ελειάνθη, παρ’ ότι υπήρξαν ελαφρές αψιμαχίες, ελέω Άρη.
Η ομάδα καλαθοσφαίρισις του εν λόγω συλλόγου, ίσως και να αποτελούσε την μοναδική περίπτωση σαφούς δημοσίας τοποθετήσεως, της λαμπράς αοιδού, προς μεγάλη θλίψη ημών των παοκτσήδων.
«Με τον Γκάλη, τον Γιαννάκη, τον Φιλίππου και τα άλλα παιδιά», τραγουδούσε, σε δικούς της στίχους, τον ύμνο του Άρεως, που, εάν το καλοσκεφθούμε, με την απόσταση του χρόνου, ένωνε τους Έλληνες, πλην… Λακεδαιμονίων.
Άλλες εποχές, άλλα ήθη. Σήμερα, οιαδήποτε δήλωσις, οιουδήποτε «ανθυποσελέμπριτυ» ανοίγει τον ασκό του Αιόλου, με τα σχόλια να γεμίζουν «σεντόνια», όπως αποκαλούνται τα μεγάλα κείμενα στα δημοσιογραφικά γραφεία.
Τι επέτυχε, όμως, στα περίπου 80 χρόνια της σταδιοδρομίας της (σ.σ. Ξεκίνησε ως παιδί-θαύμα σε ηλικία 4 ετών, το 1942) η κοσμαγάπητη Μαρινέλλα;
Κάτι πολύ δύσκολο, που ούτε ο Μίκης Θεοδωράκης ούτε ο Μάνος Χατζηδάκης, για να αναφέρω μόνον δύο παραδείγματα από το μουσικό στερέωμα, επέτυχαν.
Να συμφιλιώσει τον ελληνικό λαό αποφεύγοντας την πολιτική ή, έστω, ιδεολογική εμπλοκή, όπως π.χ. ο Χατζηδάκις που εκατηγοριοποιήθη ως δεξιός, ενώ ο Θεοδωράκης εθεωρήθη προδότης της Αριστεράς όταν υπουργοποιήθηκε επί Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.
Η σιωπή της για τα πολιτικά τεκταινόμενα ήταν η στάσις ζωής που είχε επιλέξει, αποκτώντας, κατ’ αυτόν τον τρόπο, την εκτίμηση όλων εκείνων για τους οποίους… εσιώπησε.
«Οι ανθισμένες ροδακινιές»
Όλοι όσοι μεγαλώσαμε στον κάμπο της Ημαθίας, στις χρυσές δεκαετίες των ’60 και ’70, πριν ενταχθούμε στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (Ε.Ο.Κ.) και η περιοχή κατακλυσθεί από χωματερές, με την περίφημη Κοινή Αγροτική Πολιτική (Κ.Α.Π.), που προέβλεπε την απόσυρση ορισμένων αγροτικών προϊόντων, όπως τα ελληνικά ροδάκινα, ουδόλως θα αναμέναμε την ολική επιστροφή των τελευταίων μέσω… instagram.
Ο λόγος, βεβαίως, για την άκρως επιτυχημένη εκστρατεία «Ανθισμένες ροδακινιές», του Τουριστικού Ομίλου Βεροίας.
Δεν είναι πολλά τα χρόνια που μία ομάδα κατοίκων της πρωτευούσης της Ερατεινής Ημαθίας, κατά τον Όμηρο, οραματίσθη –διότι περί οράματος πρόκειται–την μετατροπή ενός ανθισμένου δένδρου σε διεθνές τουριστικό προορισμό.
Κατά τα πρότυπα των «χανάμι», των ανθισμένων κερασιών της Ιαπωνίας, διοργανώνει από το 2017 ένα ετήσιο φεστιβάλ που περιλαμβάνει φωτογραφικό διαγωνισμό, ομαδικές πεζοπορίες ή ποδηλατικές διαδρομές,εντός των αγρών, μουσικές εκδηλώσεις και peachparties.
Εφέτος, για πρώτη φορά, σε συνεργασία με τους «Αμπελώνες Θυμιόπουλου», κυκλοφόρησε ειδική συλλεκτικήεμφιάλωσις ροζέ οίνου με την ετικέτα του τίτλου του άρθρου.
Έχοντας την τύχη και το προνόμιο να γνωρίζω προσωπικώς αρκετά μέλη του Τ.Ο.Β., αφού έζησα εκεί έως το 1978 και συνεχίζω να πηγαίνω ανελλιπώς, οφείλω να αναγνωρίσω το έργο τους, υπό την έννοια της εξωστρέφειας, κάτι ασύνηθες για τις επαρχιακές πόλεις του μεγέθους της Βεροίας.
Υπό την φωτεινή ηγεσία της προέδρου του Γιάννας Πιτσιλίδου και την υποστήριξη ενεργών πολιτών, κατάφεραν να γίνουν αφιέρωμα στους «NewYorkTimes», αλλά και να πληρούν τα ξενοδοχεία και τα εστιατόρια της περιοχής σε μία νεκρή, κατά τα άλλα, τουριστική περίοδο.
Ασφαλώς υπάρχει και η γειτονική Βεργίνα, οι Αιγές του Φιλίππου και του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ένας έτερος ισχυρός πόλος προσελκύσεως επισκεπτών, όμως η ανάδειξις εκ του μηδενός ενός ταλαιπωρημένου αγροτικού προϊόντος, ήτοι του ροδάκινου, που επιβιώνει από τις επιδοτήσεις, αποτελεί, το δίχως άλλο, επίτευγμα.
