Κάποιες γυναίκες πονούν σιωπηλά
Σε μια κοινωνία που εξελίσσεται, οφείλουμε να επαναπροσδιορίζουμε τις έννοιες και τις γιορτές μας, ώστε να χωρούν περισσότερες αλήθειες
Η Γιορτή της Μητέρας προβάλλεται κάθε χρόνο ως μια ημέρα γεμάτη τρυφερότητα, ευγνωμοσύνη και οικογενειακή θαλπωρή. Λουλούδια, ευχές και δημόσιες εκδηλώσεις αγάπης κατακλύζουν την καθημερινότητά μας, υπενθυμίζοντας τον ανεκτίμητο ρόλο της μητέρας στη ζωή του κάθε ανθρώπου. Ωστόσο, πίσω από αυτή τη φωτεινή εικόνα υπάρχει μια λιγότερο ορατή, συχνά σιωπηλή πραγματικότητα, εκείνη των γυναικών που δεν κατάφεραν να γίνουν μητέρες.
Για πολλές από αυτές τις γυναίκες η ημέρα αυτή δεν είναι γιορτή, αλλά μια οδυνηρή υπενθύμιση. Υπενθύμιση μίας επιθυμίας που δεν εκπληρώθηκε, ενός ονείρου που παρέμεινε όνειρο, μιας πορείας που δεν εξελίχθηκε όπως είχαν φανταστεί. Το συναίσθημα δεν μπορεί να προσδιοριστεί με μία λέξη. Περιλαμβάνει λύπη, απογοήτευση, αλλά και μια βαθύτερη, πιο σύνθετη διεργασία αποδοχής.
Η κοινωνία συχνά προσεγγίζει τη μητρότητα ως αυτονόητο σταθμό στη ζωή μιας γυναίκας. Όμως, η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη. Υπάρχουν γυναίκες που προσπάθησαν και δεν τα κατάφεραν, γυναίκες που βρέθηκαν αντιμέτωπες με ιατρικούς περιορισμούς, άλλες που οι συνθήκες της ζωής δεν τους επέτρεψαν να ακολουθήσουν αυτόν το δρόμο. Υπάρχουν, επίσης, εκείνες που συνειδητά δεν έγιναν μητέρες, αλλά, παρ’ όλα αυτά, βιώνουν την κοινωνική πίεση και τα στερεότυπα που συνοδεύουν αυτή την επιλογή. Δεν είναι, όμως, πάντα ζήτημα επιλογής ή υγείας. Πολλές γυναίκες, χωρίς να αντιμετωπίζουν παθολογικά εμπόδια, χάνουν το «τρένο» της μητρότητας λόγω κοινωνικών και προσωπικών συνθηκών.
Η αναζήτηση επαγγελματικής σταθερότητας, οι οικονομικές δυσκολίες, η καριέρα, η απουσία κατάλληλου συντρόφου ή η αναβολή για «την κατάλληλη στιγμή» που διαρκώς μετατίθεται, οδηγούν συχνά σε μια σιωπηλή μετάθεση του ονείρου. Όταν, τελικά, ο χρόνος γίνει αισθητός, η επιλογή έχει περιοριστεί ή έχει χαθεί. Και τότε, η συνειδητοποίηση αυτή συνοδεύεται όχι μόνο από θλίψη, αλλά και από ερωτήματα, «τι θα γινόταν αν», που δύσκολα βρίσκουν απάντηση.
Την ημέρα της Γιορτής της Μητέρας, αυτές οι γυναίκες καλούνται, έστω και άτυπα, να διαχειριστούν ένα κύμα εικόνων και αφηγήσεων που δεν τις περιλαμβάνει. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης γεμίζουν με στιγμές οικογενειακής ευτυχίας, ενώ οι διαφημίσεις και οι δημόσιες αναφορές αναπαράγουν ένα συγκεκριμένο πρότυπο ζωής. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η απουσία της μητρότητας μπορεί να γίνει πιο έντονη, πιο αισθητή. Ωστόσο, είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε ότι η αξία μιας γυναίκας δεν προσδιορίζεται από τη μητρότητα. Η φροντίδα, η αγάπη και η προσφορά δεν περιορίζονται μόνο στη σχέση μητέρας και παιδιού. Εκφράζονται σε πολλαπλούς ρόλους, σε φιλίες, σε οικογενειακούς δεσμούς, σε επαγγελματικές και κοινωνικές διαδρομές. Υπάρχουν πολλές μορφές «μητρικότητας» που δεν φέρουν αυτόν τον τίτλο, αλλά έχουν την ίδια ουσία. Η Γιορτή της Μητέρας θα μπορούσε να αποτελέσει μια ευκαιρία για να δούμε πέρα από το προφανές, να αναγνωρίσουμε και να σεβαστούμε τις διαφορετικές εμπειρίες των γυναικών. Να δώσουμε χώρο σε εκείνες που δεν γιορτάζουν όχι από έλλειψη αξίας, αλλά από διαφορετική πορεία ζωής.
Ίσως, τελικά, αυτή η ημέρα να μην αφορά μόνο τη μητρότητα ως βιολογικό ή κοινωνικό ρόλο, αλλά την ίδια την ικανότητα του ανθρώπου να αγαπά, να φροντίζει και να στηρίζει. Και αυτή η ικανότητα δεν γνωρίζει περιορισμούς, ούτε προϋποθέσεις, διότι μία γυναίκα ακόμη και να μην έχει μπορέσει να γίνει μητέρα, μπορεί να δώσει αγάπη, φροντίδα, χρόνο και σωστή διαπαιδαγώγηση, σε παιδιά που και εκείνα με τη σειρά τους δεν είχαν την τύχη αυτήν την ημέρα, σε αυτή τη γιορτή να είναι με τη μητέρα τους μαζί για να της προσφέρουν ένα τριαντάφυλλο ευγνωμοσύνης και αγάπης.
Σε μια κοινωνία που εξελίσσεται, οφείλουμε να επαναπροσδιορίζουμε τις έννοιες και τις γιορτές μας, ώστε να χωρούν περισσότερες αλήθειες. Γιατί κάθε ζωή έχει τη δική της διαδρομή, και κάθε διαδρομή αξίζει σεβασμό και ενσυναίσθηση, όταν δεν συνοδεύεται από τον τίτλο της μητέρας. Χρόνια πολλά σε όλες τις γυναίκες, και κυρίως στις μητέρες της αγκαλιάς, που δίνουν άπειρη αγάπη σε όποιο παιδί τη ζητά και τη χρειάζεται.
*Η Νεκταρία-Ελευθερία Φιλντίση είναι δικηγόρος Αθηνών – Ειδική Γραμματέας Εθνικού Συμβουλίου Ελληνίδων
Προσθέστε το vradini.gr στις προτιμώμενες πηγές σας στη Google και δείτε περισσότερα άρθρα μας στις αναζητήσεις σας. Κάντε κλικ εδώ.
