Τελείωσε η περίοδος χάριτος για Τσίπρα και Καρυστιανού

Ο κύβος ερρίφθη για δύο ακόμη νέα κόμματα που μπαίνουν στο στίβο της εκλογικής μάχης και έχουν επικεφαλής ηχηρά ονόματα (Τσίπρας, Καρυστιανού), αλλά χωλαίνουν σε στελεχικό δυναμικό και σε οργάνωση. Ποια, όμως, μπορεί να είναι η τύχη στις εκλογές δύο ακόμη προσωποπαγών κομμάτων, τα οποία μάλιστα δεν έχουν σαφή ιδεολογικό στίγμα, αλλά «ψαρεύουν» σε θολά νερά;

Την αρχή έκανε η Μαρία Καρυστιανού, η οποία κεφαλαιοποιώντας όλη την προβολή που της έδωσε η τραγωδία των Τεμπών βγήκε μπροστά, και το βράδυ της Πέμπτης διάβασε σε οπαδούς της την ιδρυτική διακήρυξη της «Ελπίδας Για τη Δημοκρατία». Εκ πρώτης όψεως δεν ήταν η μαχητική Καρυστιανού που είχαμε γνωρίσει στις πλατείες και τα αμφιθέατρα, που δεν φοβόταν τις λέξεις και κατακεραύνωνε το πολιτικό σύστημα για παραλείψεις και συγκαλύψεις. Στο «Ολύμπιον» είδαμε μία Καρυστιανού η οποία προσπαθεί, πλέον, να κάνει ανοίγματα σε όλες τις κοινωνικές ομάδες και να συσπειρώσει ετερόκλητες δυνάμεις που έχουν απογοητευτεί και από τη Ν.Δ., και από την Αριστερά, και από τα υπόλοιπα κόμματα της «δεξιάς πολυκατοικίας».

Βέβαια, με πολύ μεγάλη ευκολία άφησε να φανεί ξεκάθαρα η σχέση της με προσωπικότητες και στελέχη που έχουν αναφορές στο εξωτερικό. Για παράδειγμα, δύο συνεργάτες της είναι πρόσωπα που έγιναν γνωστά λόγω των σχέσεων που έχουν με τη Ρωσία. Και αυτό κανείς δεν θέλησε να το κρύψει. Αντίθετα, όλοι από την πρώτη στιγμή έκαναν λες και ήθελαν να γίνει φανερό. Στην πορεία θα φανεί αν αυτή η κίνηση έγινε με κάποιο συγκεκριμένο σκοπό ή ήταν τυχαίο. Επίσης, μεταξύ των προσώπων που συστρατεύτηκαν και υπέγραψαν τη διακήρυξη ήταν και πρώην πολιτευτές του κόμματος της Νίκης, όπως και πρώην στελέχη άλλων κομμάτων.

Αυτό που έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση είναι το γεγονός πως κανένας από τους συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών δεν στάθηκε στο πλάι της, ή, τουλάχιστον, δεν έδωσε το «παρών» στην εκδήλωση της Θεσσαλονίκης, παρότι η ίδια έκανε αναφορές στις συγκεκριμένες οικογένειες. Ίσως οι περισσότεροι κρατούν στάση αναμονής, ίσως, πάλι, να αληθεύουν οι πληροφορίες που λένε πως τόσο ο σύλλογος συγγενών όσο και οι ίδιες οι οικογένειες των θυμάτων είναι δυσαρεστημένοι μαζί της. Θα την προτιμούσαν επικεφαλής του συλλόγου μέχρι να τελειώσει η δίκη, για να παλέψουν μαζί, ώστε να απονεμηθεί δικαιοσύνη, αντί για πρόεδρο κόμματος.

Το κοινό που πήγε να ακούσει την κ. Καρυστιανού και να υπογράψει την ιδρυτική διακήρυξη ήταν σαφώς ένα διαφορετικό κοινό από αυτό που γέμιζε τα αμφιθέατρα και τις εκδηλώσεις τις οποίες οργάνωνε η πρώην πρόεδρος του συλλόγου θυμάτων. Τότε που πήγαινε χέρι χέρι με τα στελέχη και τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και την πρόεδρο της Πλεύσης Ελευθερίας. Τότε την ακολουθούσαν νέοι άνθρωποι, ενώ προχθές, το κοινό της ήταν σαφώς πιο μεγάλοι σε ηλικία και πιο συντηρητικών απόψεων.

Θα πει κάποιος τι σημασία έχουν όλα αυτά, από τη στιγμή που η κ. Καρυστιανού εμφανιστεί στις δημοσκοπήσεις με διψήφιο ποσοστό και περάσει πολλά από τα μικρά κόμματα της αντιπολίτευσης. Γι’ αυτό και ενδιαφέρον θα έχει αν θα διεμβολίσει τα κόμματα του κ. Βελόπουλου και της κ. Κωνσταντοπούλου και αν αφομοιώσει το κόμμα της Νίκης. Όλα είναι πιθανά και τίποτα δεν μπορεί να αποκλειστεί.

Η κ. Καρυστιανού τώρα θα αρχίσει να δοκιμάζεται στην καθημερινότητα όχι επειδή θα βγάζει μία ανακοίνωση για τα θέματα της επικαιρότητας, αλλά γιατί κάθε της κίνηση θα μπαίνει στο «μικροσκόπιο» των πολιτικών της αντιπάλων και θα καλείται ημέρα με την ημέρα να αποδεικνύει και να τεκμηριώνει τις πολιτικές της θέσεις. Η περίοδος χάριτος για την κ. Καρυστιανού, τελείωσε.

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ

Μικρολίμανο – Δημογλίδου: Με σφαίρα στη θαλάμη το όπλο που προέταξε ο κακοποιός – Εκκρεμούν σε βάρος του ποινές άνω των 73 ετών

ΕΠΟΜΕΝΟ

Ο δύσκολος δρόμος της νέας γενιάς

Κάτι ανάλογο θα πάθει και ο κ. Τσίπρας μετά την ανακοίνωση του κόμματός του. Ο πρώην πρωθυπουργός αναγκάζεται από τις εξελίξεις και πιέζεται από την κ. Καρυστιανού, γι’ αυτό και βγαίνει τώρα μπροστά. Τον περιμένει ένα δύσκολο καλοκαίρι και ένα ακόμη πιο δύσκολο φθινόπωρο, όχι γιατί θα πιεστεί από τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ, κάτι άλλωστε αναμενόμενο –και ο ίδιος, ως έμπειρος, ξέρει να ελίσσεται–, αλλά γιατί θα δεχτεί σκληρό «πρέσινγκ» από τους πρώην συντρόφους του για συμπόρευση. Αυτό πολύ δύσκολα θα μπορέσει να το ισορροπήσει, γιατί, εκτός των άλλων, θα πρέπει να δει πολύ σοβαρά με ποιους υποψήφιους θα συμπληρώσει τα ψηφοδέλτια του νέου κόμματός του.

Για παράδειγμα, πόσο θα μπορέσει να αντισταθεί σε μια πρόταση που θα του κάνει ένας νυν βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος εκλέγεται σε μια δύσκολη εκλογική περιφέρεια; Εάν τον απορρίψει, θα πρέπει να κατέβει με μία άγνωστη υποψηφιότητα. Θα έχει τη δύναμη να πει «όχι» σε τέτοιου είδους στελέχη, με κίνδυνο να μην εκλέξει αρκετούς βουλευτές;

Όσον αφορά το όνομα του κόμματος του κ. Τσίπρα, αν τελικά επιλεγεί το «ΠΥΞΙΔΑ», τότε είναι σίγουρο πως ο πρώην πρωθυπουργός θα έχει προβλήματα με τον Κώστα Λαλιώτη από το ΠΑΣΟΚ, ο οποίος ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε το όνομα αυτό στο βιβλίο που εξέδωσε, μετά την αποχώρησή του από την ενεργό πολιτική. Και από τότε το υπερασπίζεται σαν κόρη οφθαλμού.