Τέλος εποχής ύστερα από 16 αιώνες
Η απόφαση του αιγυπτιακού δικαστηρίου είναι σαφής, μη αναστρέψιμη και καθόλου συμβατή με τις επιθυμίες μας
Χρειάστηκε να περάσουν 16 αιώνες για να αλλάξει το ιδιοκτησιακό καθεστώς της Μονής της Αγίας Αικατερίνης του Σινά.
Μία αλλαγή που σηματοδοτεί και το τέλος εποχής για ένα μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, το οποίο διαθέτει την αρχαιότερη βιβλιοθήκη της Ορθοδοξίας. Η απόφαση του αιγυπτιακού δικαστηρίου είναι σαφής, μη αναστρέψιμη και καθόλου συμβατή με τις επιθυμίες μας. Η Μονή περνά στη δικαιοδοσία του αιγυπτιακού κράτους. Το μόνο που μπορεί να θεωρηθεί αισιόδοξο είναι ότι αναγνωρίζεται το θρησκευτικό καθεστώς της. Δηλαδή, δεν μπορεί να αλλάξει η λειτουργία ή η χρήση της, όπως συνέβη με την Αγία Σοφία στην Κωνσταντινούπολη. Αυτή, βεβαίως, είναι η σημερινή πραγματικότητα, διότι το μέλλον είναι άδηλο. Για να γίνει κατανοητό πώς ακριβώς διαμορφώνεται, πλέον, το ιδιοκτησιακό καθεστώς, μπορούμε να το παραλληλίσουμε με μία κατοικία της οποίας την επικαρπία έχει ο πατέρας και την ψιλή κυριότητα το παιδί. Κανείς από τους δύο δεν μπορεί να αξιοποιήσει το περιουσιακό στοιχείο χωρίς τη σύμφωνη γνώμη του άλλου. Μόνο που μετά το θάνατο του πατέρα η κυριότητα περνά 100% στο παιδί. Και ο «θάνατος» της Μονής είναι προδιαγεγραμμένος, αφού οι λιγοστοί γέροντες μοναχοί δεν θα κρατούν για πολλά χρόνια ακόμα την ελληνική σημαία στο Σινά…
Κάπως έτσι διαμορφώνεται η κατάσταση, χωρίς να συνυπολογίζονται τα 71 ακίνητα μακριά από τη Μονή, για τα οποία χάθηκε δια παντός και η επικαρπία. Το πώς και το γιατί είναι εξηγήσιμο και εν πολλοίς αναμενόμενο. Η έλλειψη τίτλων ιδιοκτησίας και το ενδιαφέρον τουριστικής αξιοποίησης της περιοχής ήταν αρκετά για να περάσει το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας της Μονής στο αιγυπτιακό κράτος. Μία εξέλιξη που, δυστυχώς, είναι απόρροια των όσων συμβαίνουν στην ευρύτερη περιοχή. Διότι δεν είναι ένα μεμονωμένο φαινόμενο. Έρχεται να προστεθεί σε μία αλυσίδα παρόμοιων γεγονότων στα Βαλκάνια και την Ανατολική Μεσόγειο, όπου αναδεικνύεται η αδυναμία της Ελλάδας να προστατεύσει τη χριστιανική κληρονομιά και το αποτύπωμα του Ελληνισμού. Όπως στη Συρία, όπου η απουσία της πολιτικής και της θρησκευτικής διπλωματίας της Ελλάδας για την προστασία των εκεί ορθοδόξων, που δηλώνουν ότι έχουν ελληνική συνείδηση και μιλούν την ελληνική γλώσσα, ήταν καταδικαστική όχι μόνο γι’ αυτούς, αλλά και για ιστορικά μνημεία της Ορθοδοξίας.
Αν και στην υπόθεση της Μονής του Σινά γνωρίζαμε ότι τα τελευταία χρόνια και κυρίως επί ημερών «Αδελφών Μουσουλμάνων» υπήρχαν διεργασίες και μεθοδεύσεις, ακόμα και προσφυγές, στην αιγυπτιακή Δικαιοσύνη για το καθεστώς και το χαρακτήρα της ιστορικής Μονής. Υπήρχαν σε εξέλιξη δικαστικές υποθέσεις και εκκρεμούσαν αποφάσεις. Και όμως, δεν κινητοποιηθήκαμε. Το γιατί, δεν το γνωρίζουμε. Ίσως επειδή η επιμονή των μοναχών της Μονής να συνεχίσουν τη λειτουργία της διατηρώντας το αυτοκέφαλο να μην ικανοποιούσε τις επιθυμίες των Πατριαρχείων ή της Ελληνικής Εκκλησίας. Ίσως πάλι, Εκκλησία και Πολιτεία να μην έβλεπαν αυτό που ερχόταν…
Κάπως έτσι φτάσαμε στο σήμερα. Αν και το πρόβλημα θα είναι στο αύριο. Τουλάχιστον, τώρα το ξέρουμε. Οπότε είναι στο χέρι μας να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε. Αν για μία ακόμα φορά ολιγωρήσουμε, τότε το οριστικό τέλος σε μία ιστορία 16 αιώνων δεν θα αργήσει να έρθει…
Αναδημοσίευση από τη Βραδυνή της Κυριακής
