Το βάρος των αόρατων προσδοκιών…
Η πρόσφατη, ανείπωτη τραγωδία στην Ηλιούπολη, μας αφήνει όλους παγωμένους, βυθισμένους σε μια συλλογική βουβή θλίψη
Η πρόσφατη, ανείπωτη τραγωδία στην Ηλιούπολη, με την κοινή βουτιά στο κενό δύο 17χρονων κοριτσιών, μας αφήνει όλους παγωμένους, βυθισμένους σε μια συλλογική βουβή θλίψη. Ως άνθρωπος, ως πολιτικός, αλλά πρωτίστως με την ιδιότητά μου ως ψυχίατρος, αρνούμαι να προσεγγίσω αυτό το δραματικό γεγονός ως μια απλή είδηση στις αστυνομικές στήλες των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Η κοινή απόφαση δύο νέων παιδιών να κόψουν το νήμα της ζωής τους αποτελεί ένα εκκωφαντικό καμπανάκι κινδύνου, μια κραυγή απόγνωσης που αναδεικνύει τα βαθιά, αόρατα τραύματα στην ψυχική υγεία της νέας γενιάς.
Στην εφηβεία ο ψυχισμός είναι ένας εύπλαστος αλλά και εξαιρετικά εύθραυστος ιστός. Οι έφηβοί μας σήμερα καλούνται να ισορροπήσουν σε ένα ναρκοπέδιο πιέσεων, περιτριγυρισμένοι από στρεβλά πρότυπα μιας «τέλειας» και «επιτυχημένης» ζωής. Ζούμε σε μια εποχή όπου τα κοινωνικά δίκτυα και τα ΜΜΕ καλλιεργούν ασταμάτητα την ψευδαίσθηση της αψεγάδιαστης καθημερινότητας, της διαρκούς ευτυχίας και της άμεσης καταξίωσης. Όποιος δεν ευθυγραμμίζεται με αυτά τα πλαστικά πρότυπα, συχνά νιώθει ότι αποτυγχάνει, ότι περιθωριοποιείται, ότι δεν «χωράει» πουθενά.
Αυτή η πίεση, δυστυχώς, μεταφέρεται πολλές φορές ασυνείδητα και μέσα στο ίδιο το οικογενειακό περιβάλλον. Η οικογένεια, στην προσπάθειά της να προστατεύσει ή να εξασφαλίσει το μέλλον των παιδιών, μετατρέπεται άθελά της σε έναν μηχανισμό παραγωγής προσδοκιών. Η επιτυχία ταυτίζεται μονοσήμαντα με τους υψηλούς βαθμούς, τις επιδόσεις και την κοινωνική ανέλιξη. Ξεχνάμε, όμως, να ρωτήσουμε το παιδί: «Πώς νιώθεις;» και, κυρίως, «Αντέχεις;». Όταν το βάρος αυτών των προσδοκιών γίνεται ασήκωτο, η αποτυχία βιώνεται ως υπαρξιακός εκμηδενισμός. Το παιδί νιώθει εγκλωβισμένο σε ένα αδιέξοδο, όπου ο θάνατος φαντάζει λανθασμένα ως η μοναδική λύση διαφυγής, ως απελευθέρωση από τα «δεσμά».
Η ψυχική υγεία των ανηλίκων δεν μπορεί να παραμένει θέμα-ταμπού, ούτε να έρχεται στο προσκήνιο μόνο κατόπιν εορτής. Οι έφηβοι, σύμφωνα με έρευνες, που υποφέρουν από κατάθλιψη, άγχος ή συναισθηματικό κενό, συχνά εκπέμπουν σιωπηλά σήματα κινδύνου. Χρειάζεται να αναπτύξουμε, ως πολιτεία και ως κοινωνία, ισχυρά δίκτυα έγκαιρης διάγνωσης και ψυχολογικής υποστήριξης στα σχολεία και στις γειτονιές μας. Πρέπει να μάθουμε να ακούμε πίσω από τη σιωπή των παιδιών μας και, κυρίως, να βοηθήσουμε να μιλήσουν.
Το δράμα της Ηλιούπολης ας γίνει η αφορμή για μια βαθιά ουσιαστική εσωτερική αλλαγή. Οφείλουμε να επαναπροσδιορίσουμε τι σημαίνει «επιτυχημένη ζωή». Επιτυχημένος άνθρωπος δεν είναι αυτός που συγκεντρώνει like, πλούτο ή αριστεία, αλλά εκείνος που έχει την ψυχική ανθεκτικότητα να διαχειριστεί την αποτυχία, τη λύπη και την ανθρώπινη αδυναμία του. Ας δείξουμε στα παιδιά μας ότι η αξία τους είναι αδιαπραγμάτευτη, ανεξάρτητα από τις επιδόσεις ή την εικόνα τους. Ας τους προσφέρουμε μια αγκαλιά αποδοχής χωρίς όρους, πριν η απελπισία τα οδηγήσει στην επόμενη ταράτσα.
Εξάλλου, ποιος, ποιοι και πώς ορίζουν την επιτυχία του καθενός; Σίγουρα όχι οι πανελλαδικές, όχι ο μισθός και ο «εύκολος τρόπος ζωής». Γιατί, η ζωή από μόνη της είναι μια μεγάλη, μακρά πίστα δοκιμασιών, όπως αυτή άριστα περιγράφεται από τον Αλεξανδρινό ποιητή Κ.Π. Καβάφη: «Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι να ‘ναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις».
Προσθέστε το vradini.gr στις προτιμώμενες πηγές σας στη Google και δείτε περισσότερα άρθρα μας στις αναζητήσεις σας. Κάντε κλικ εδώ.
