«Χρόνια πολλά!» – για να τηρούμε το πρωτόκολλο – και ελεύθερα, όπως μας παραπέμπει η συγκεκριμένη ευχή αυτή την ημέρα.

Απελευθερωμένα επίσης, αξίζει να προσθέσει – υπογραμμίσει κανείς, καθώς σε αυτή τη χώρα η ελευθερία δεν έχει δυστυχώς την ίδια ερμηνεία για όλους…

Ας ευχηθούμε λοιπόν, πέραν του «Χρόνια πολλά», σε αυτά τα χρόνια που θα ζήσουμε να είμαστε ενωμένοι (όχι να παραμείνουμε, διότι δεν μας συμβαίνει – πολλές δεκαετίες τώρα).

Ας ευχηθούμε να νικήσουμε το μεγαλύτερό μας εχθρό, τον εαυτό μας!

Να επιδιώκουμε το καλό της πατρίδας, που κάποιοι ξαφνικά «θυμούνται» στις επετείους τι ακριβώς γιορτάζει. Όχι επειδή το καταλαβαίνουν απαραίτητα. Απλά το θυμούνται.

Κάποιοι που γνωρίζουν μόνο το δρόμο του διχασμού και επιλέγουν μόνιμα τη διάλυση, όχι τη δημιουργία και την πρόοδο.

Το πιο μεγάλο μειονέκτημα αυτού του λαού, από την ημέρα που ελευθερώθηκε, ήταν να βάλει τα δυνατά του για να διχαστεί. Να χωριστεί σε στρατόπεδα. «Ομάδες».

Να πολεμήσει τον εαυτό του.

Την ώρα λοιπόν που μας επαινούν σε όλες τις γωνίες του κόσμου, για το σθένος που η ιστορία μας έχει επιβεβαιώσει πως διαθέταμε όποτε ήταν απαραίτητο, ας καταβάλλουμε προσπάθεια ώστε ν’ ακολουθήσουμε τη δημοκρατία με όλα όσα αυτή υπαγορεύει.

Τη γεννήσαμε, κομπάζουμε…

Σε μία στιγμή που αθροίζεις περισσότερους φιλέλληνες από τους πραγματικούς εντός συνόρων Έλληνες (με το ορισμό που οι πρόγονοί μας έδιναν και πολέμησαν γι’ αυτό), οφείλεις να μην αποδέχεσαι τα μεταπολεμικά δεδομένα τα οποία αλλοίωσαν το χαρακτήρα αυτής της πατρίδας.

Τη διέσυραν άνευ ορίων…

Τα γεγονότα που την έκαναν… γιαλαντζί πατρίδα. Στην εφαρμογή του πολιτεύματος, στους θεσμούς και τις αξίες.

Εάν αντέχεις, καλείσαι να δώσεις μία μάχη, όπως η σημερινή πραγματικότητα επιτάσσει.

Μάχη παιδευτική, πνεύματος, ηθικής, αλληλεγγύης και αξιών.

Την πιο δύσκολη. Γιατί κερδίζεται με όπλα που δεν αγοράζονται…