Απόψεις

Το γινάτι του απομονωμένου Ερντογάν εμποδίζει το διάλογο

Από τις ΗΠΑ και τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ο Τούρκος πρόεδρος γύρισε με άδεια χέρια, γιατί είδε από κοντά πόσο απομονωμένος είναι από τον αμερικανικό παράγοντα αλλά και από τις άλλες Δυτικές χώρες, γράφει ο Ιορδάνης Χασαπόπουλος

Το γινάτι του απομονωμένου Ερντογάν εμποδίζει το διάλογο
Αρθρογράφος: Ιορδάνης Χασαπόπουλος
Από Ιορδάνης Χασαπόπουλος

Το παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι παίζει ο Τούρκος πρόεδρος κάθε φορά που είναι να βρεθεί αντιμέτωπος με τον Έλληνα πρωθυπουργό αλλά και τους άλλους Ευρωπαίους ηγέτες.

Και αυτό, γιατί σε διπλωματικό επίπεδο δεν μπορεί να υποστηρίξει κανένα επιχείρημα από αυτά που λέει στην Τουρκία, για εσωτερική κατανάλωση, προκειμένου να αντιμετωπίσει τον αντίπαλό του Κιλιντσντάρογλου και τον κυβερνητικό του εταίρο Μπαχτσελί.

Από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ο Τούρκος πρόεδρος γύρισε με άδεια χέρια, γιατί είδε από κοντά πόσο απομονωμένος είναι από τον αμερικανικό παράγοντα αλλά και από τις άλλες Δυτικές χώρες.

Η Πράγα ήταν μία δεύτερη ευκαιρία για τον Τ. Ερντογάν να καταφέρει να συνεννοηθεί με τους Ευρωπαίους ηγέτες ή, τουλάχιστον, να ανοίξει έναν δίαυλο επικοινωνίας.

Ο ίδιος με την στάση του κλώτσησε και αυτή την ευκαιρία, και τώρα βρίσκεται και πάλι στο σημείο-μηδέν.

Ο Τούρκος πρόεδρος έχει μπροστά του ένα δίλλημα και θα πρέπει να ισορροπήσει για να μην χάσει τη δυναμική του.

Από τη μία πλευρά η στρατηγική του τον έχει οδηγήσει σε ένα μεγάλο αδιέξοδο, καθώς όποια κίνηση και αν κάνει, αποδοκιμάζεται από Αμερικανούς και Ευρωπαίους, ενώ, παράλληλα, ενισχύεται η θέση της Ελλάδος.

Ξέρει ότι πρέπει να ρίξει «νερό στο κρασί» του και να καθίσει στο ίδιο τραπέζι με τον κ. Μητσοτάκη. Μία τέτοια κίνηση, όμως, θα τον αποδυναμώσει πολιτικά στο εσωτερικό του μέτωπο, οπού εκεί ο αντίπαλός του Κιλιτσντάρογλου και ο εταίρος του Μπαχτσελί πηγαίνουν σε εκλογές έχοντας σηκώσει την πολεμική σημαία.

Ο Ερντογάν γνωρίζει πως δεν μπορεί να κάνει πίσω και να αλλάξει τακτική. Η καλλιέργεια πολεμικού κλίματος με την Ελλάδα είναι μονόδρομος για αυτόν μέχρι τις εκλογές.

Άλλος ένας παράγοντας που επηρεάζει την τακτική του Τούρκου προέδρου είναι η συνεχής αποδυνάμωση του Ρώσου ομόλογού του, παραδοσιακό στήριγμα του Ερντογάν.

Όσο ο Ρώσος πρόεδρος χάνει έδαφος στη διεθνή σκακιέρα, τόσο ο Ερντογάν καταλαβαίνει ότι η τακτική της όξυνσης που ακολουθεί, δεν τον οδηγεί πουθενά.

Μία μία οι κινήσεις του ακυρώθηκαν από τις αντιδράσεις του διεθνή παράγοντα.

Τελευταία ήταν η προσπάθεια να ξεθάψει το τουρκο-λιβυκό μνημόνιο, που είχε σαν αποτέλεσμα να ξεσηκωθούν από τους Γερμανούς μέχρι και τους Αμερικανούς.

Είχαν προηγηθεί κινήσεις και στα Κατεχόμενα της Κύπρου. Αυτό που πέτυχε, τότε, ήταν οι Ηνωμένες Πολιτείες να διακόψουν το εμπάργκο όπλων προς την Κυπριακή Δημοκρατία, και ίσως να μην αργήσει μία απόφαση του κ. Αναστασιάδη για αγορά μαχητικών αεροσκαφών τα οποία θα πετούν με τα χρώματα της Μεγαλονήσου. 

Το μόνο που του έχει απομείνει για να εκβιάσει τους Ευρωπαίους είναι η εργαλειοποίηση του Προσφυγικού.

Προχθές στη Μυτιλήνη και στα Κύθηρα, πήραμε μία γεύση του πώς η Τουρκία και το καθεστώς Ερντογάν που ελέγχει μέχρι και τον τελευταίο δουλέμπορο, στέλνει στο θάνατο τους μετανάστες, μόνο και μόνο για να κατηγορήσει την Ελλάδα.

Ήξεραν ότι την Τέταρτη και την Πέμπτη οι άνεμοι στο Αιγαίο θα ήταν 8 και 9 Μποφόρ και παρόλα αυτά, ετοίμασαν τις βάρκες και τα ιστιοπλοϊκά για να περάσουν απέναντι.

Ήθελαν νεκρούς στο Αιγαίο, παραμονές της επίσκεψης Ερντογάν στην Πράγα, για να συνεχιστεί το αφήγημα που ξεκίνησε στον ΟΗΕ. Η Ελλάδα πνίγει τους μετανάστες και κάνει push back.

Για μία ακόμη φορά οι Τούρκοι δεν κατάφεραν να κερδίσουν τη διεθνή κοινή γνώμη, γιατί όλοι κατάλαβαν πως οι εκβιασμοί της Άγκυρας πρέπει να σταματήσουν.

Μάλιστα, δεν είναι λίγοι αυτοί που διαμηνύουν στον Τούρκο πρόεδρο πως η πρακτική του είναι, πλέον, ξεπερασμένη και πως με αυτό τον τρόπο δεν πρόκειται να κερδίσει τίποτα.

Το μεγάλο του χαρτί ο Ερντογάν το παίζει με τους Αμερικανούς, από τους οποίους ζητά επίμονα να αναγκάσουν την Ελλάδα να δεχτεί τη συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο.

Γι’ αυτό κάθε τρεις και λίγο βγάζει τα ερευνητικά του πλοία στα διεθνή ύδατα και απειλεί με γεωτρήσεις.

Θέλει με κάθε τρόπο να πέτυχει να πάρει μερίδιο από τα φυσικά κοιτάσματα που υπάρχουν στο Αιγαίο και την Κύπρο.

Κανείς δεν ξέρει μέχρι πού μπορεί να τον οδηγήσει αυτή η τακτική και τι θα γίνει μετά τις τουρκικές εκλογές του 2023.

Αυτό, όμως, που έχει γίνει ξεκάθαρο είναι πως η ελληνική πλευρά βγαίνει συνεχώς ενισχυμένη και σε διπλωματικό επίπεδο αλλά και στο επιχειρησιακό.

Και στα διεθνή φόρα αλλά και σε ετοιμότητα απέναντι στις στρατιωτικές προκλήσεις των Τούρκων. Είτε αφορούν παραβιάσεις στο Αιγαίο είτε στον Έβρο.

Γι’ αυτό, άλλωστε, και ο Έλληνας πρωθυπουργός ακολουθεί απέναντι στον Ερντογάν την τακτική του καρότου και του μαστίγιου.

Όταν προκαλεί τού απαντά ευθέως κατά πρόσωπομ αλλάμ παράλληλαμ κρατά και διαλλακτική στάση όταν πρόκειται να τον πείσει να καθίσουν στο τραπέζι των συζητήσεων.

Στην Πράγα, αν και ήταν δύο ξένοι στην ίδια πόλη, φάνηκε καθαρά ότι μπορούν οι δύο ηγέτες να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι. Το μόνο εμπόδιο είναι το πείσμα του Ερντογάν.

Δείτε επίσης