Απόψεις

Καταρ- αμένες αποφάσεις για το ευλογημένο ποδόσφαιρο…

Ο Αντώνης Κατσαρός γράφει στο Vradini. gr για την αδίστακτη απόφαση διεξαγωγής του Μουντιάλ στο Κατάρ και τις κοινωνικές «άμυνες» του ποδοσφαίρο

Καταρ- αμένες αποφάσεις για το ευλογημένο ποδόσφαιρο…
Αρθρογράφος: Αντώνης Κατσαρός
Από Αντώνης Κατσαρός

Η αγωνία σε κάθε Μουντιάλ προκύπτει, προφανώς, όταν ξεκινούν οι αγώνες του τουρνουά. Όταν παίρνει το λόγο η δράση. Το Κατάρ ωστόσο αποτελεί εξαίρεση σε όλα, επομένως και σε αυτή την παράμετρο. Διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το συγκεκριμένο παγκόσμιο Κύπελλο ξεκίνησε να μας απασχολεί, με μεγάλη συχνότητα κιόλας, από την πρώτη στιγμή που ανακοινώθηκε ο τόπος διεξαγωγής του. Μία γεμάτη δωδεκαετία δηλαδή.

Πέρα από κάθε τι άλλο η απόφαση, των αμφιβόλου εντιμότητας παραγόντων της FIFA να αναθέσουν το κορυφαίο γεγονός του ποδοσφαίρου στους εμίρηδες του φυσικού αερίου, καθρεφτίζει την οικονομική πραγματικότητα των καιρών μας.

Ένα από τα ισχυρότερα «προϊόντα» της κοινωνίας, εμπορικά και μη, το ποδόσφαιρο, ακολούθησε αναπόφευκτα τους ξέφρενους ρυθμούς ανάπτυξης της οικονομίας και τις γεωγραφικούς νέους προσδιορισμούς της.

Το χρήμα εγκαταλείπει τη Δύση και το ποδόσφαιρο μπήκε στην ίδια τροχιά! Όχι τώρα, με το Μουντιάλ του Κατάρ, αλλά αρκετά χρόνια πριν, με τις επενδύσεις από το Άμπου Ντάμπι στη Μάντσεστερ Σίτι και από το Κατάρ στην Παρί Σεν Ζερμέν.

Η έλευση των οικονομικών δυνάμεων της Μέσης Ανατολής στα γήπεδα της Ευρώπης έχει προκαλέσει αρκετές ανισορροπίες, με «μουτζούρες» στον αθλητικό ανταγωνισμό. Ενοχλητικές μεν, καθώς έχουν μειώσει το στοιχείο του απρόβλεπτου που αποτελεί τη φύση του αθλήματος, αλλά για την ώρα ανεκτές.

Κανείς δεν μπορεί βέβαια να προβλέψει με ασφάλεια πότε και εάν μπορεί να μπει φρένο στην αδίστακτη ροή εξαγοράς των πάντων, όταν εκείνοι που έχουν την ευθύνη να βάλουν το ηθικό και ουσιαστικό ανάχωμα, ως κεφαλές του ποδοσφαίρου, εμφανίζονται περισσότερο επιρρεπείς από το αναμενόμενο.

Κάπως έτσι έστειλαν τις ομάδες και τους φιλάθλους σε μία χώρα όπου η έννοιες των ανθρώπινων δικαιωμάτων και της δημοκρατίας είναι άγνωστες.

Έχει συμβεί ξανά, ένα ανάλογο σενάριο με το Παγκόσμιο Κύπελλο της Αργεντινής το 1978, στη διάρκεια της δικτατορίας του Βιντέλα, με όσα διόλου δίκαια συνέβησαν εντός των αγωνιστικών χώρων.

Σε ένα Μουντιάλ που έμεινε στην ιστορία για την κατάκτηση του τροπαίου από τη διοργανώτρια χώρα. Σίγουρα και επειδή ήταν καλή ομάδα, αλλά και γιατί το κλίμα της εποχής σου άφηνε την αίσθηση ότι δεν θα μπορούσε να είχε συμβεί τίποτα άλλο, ακόμη και στον τελικό κόντρα στην εκπληκτικής ποιότητας Ολλανδία…

Στο Κατάρ ουδείς αισθάνεται ωραία, κυρίως επειδή τα εμπορικά κέντρα έχουν καταπληκτικά μαγαζιά και ακριβά εστιατόρια. Κανείς δεν νιώθει την ανάγκη να χειροκροτήσει επειδή τα γήπεδα είναι στολίδια, πριν απ’ όλα. Οκ, είχαν τα χρήματα, τα έφτιαξαν.

Εκείνο που κλέβει για την ώρα την παράσταση είναι η δράση, λόγω της ποιότητας των αγώνων. Ευτυχώς. Κάτι που δείχνει σίγουρο ότι θα συνεχίσει να συμβαίνει έως και τον τελικό. Επειδή οι καλοί παίκτες βρίσκονται στο πικ της φόρμας τους τέτοια περίοδο, αλλά και γιατί υπάρχουν οι αγωνιστικές προϋποθέσεις των μεγάλων αναμετρήσεων. Ομάδες δηλαδή με πλήρη ρόστερ.

Αυτό το στοιχείο λειτουργεί για λογαριασμό του Παγκόσμιου Κυπέλλου. Όχι υπέρ του Κατάρ, αλλά υπέρ του ποδοσφαίρου. Διότι όπου κι αν η τσέπη οδηγεί τους ιθύνοντες της Παγκόσμιας Συνομοσπονδίας να διεξάγεται η κορυφαία διοργάνωση, η μπάλα θα είναι πάντοτε ο πρωταγωνιστής.

Δείτε επίσης