Απόψεις

Το πρόβλημα στα Νοσοκομεία δεν λύνεται με τρίμηνες παρατάσεις

Δεν είναι μόνο το τεράστιο πρόβλημα με την έλλειψη γιατρών και νοσηλευτών στα νοσοκομεία, είναι και το πρόβλημα με τις καθαρίστριες

νοσοκομεια, νοσοκομείο, νοσοκομειο, νοσοκομεια καθαριστριες, καθαριστριες νοσοκομεια, γιατροι νοσοκομεια
Αρθρογράφος: Ιορδάνης Χασαπόπουλος
Από Ιορδάνης Χασαπόπουλος

Πριν από λίγες ημέρες, έληξαν για μία ακόμη φορά οι συμβάσεις εκατοντάδων εργαζομένων στα δημόσια νοσοκομεία, μεταξύ των οποίων και των καθαριστριών που δουλεύουν με συμβάσεις ορισμένου χρόνου σε εργολάβους οι οποίοι αναλαμβάνουν, μέσω διαγωνισμών, την καθαριότητα των υγειονομικών μονάδων.

Το πρόβλημα ξεκίνησε όταν η χώρα μπήκε στα Μνημόνια. Τότε η τρόικα επέβαλε την απόλυση των καθαριστριών τόσο στα νοσοκομεία όσο και σε ένα μεγάλο κομμάτι του δημόσιου τομέα.

Η λύση του εργολάβου ήταν πιο φθηνή, και έτσι γινόταν πιο εύκολη η περιστολή των δαπανών από τον προϋπολογισμό.

Όλοι θυμόμαστε τον αγώνα αυτών των εργαζομένων με τα κίτρινα γάντια που είχαν γίνει το σύμβολο του αντιμνημονιακού αγώνα και προεκλογικών εξαγγελιών.

Τα χρόνια πέρασαν, πολλοί από αυτούς αποκαταστάθηκαν, και σιγά σιγά η ομαλή λειτουργία πολλών δημόσιων υπηρεσιών επανήλθε στις προ-μνημονιακές συνθήκες.

Τα νοσοκομεία και τα σχολεία είναι, ίσως, από τους λίγους δημόσιους χώρους που η λύση με τους ιδιώτες εργολάβους δεν λειτούργησε επί της ουσίας.

Μπορεί εξοικονόμηση χρήματων να έγινε, και τώρα το Δημόσιο να δαπανά λιγότερα κονδύλια, όμως η εικόνα στα νοσοκομεία και τα σχολεία δεν είναι η καλύτερη. Και αυτό, γιατί ο εργολάβος ιδιώτης απασχολεί τις καθαρίστριες είτε ολόκληρη βάρδια είτε part time, χωρίς όμως να γίνεται κανένας έλεγχος για την παροχή υπηρεσιών που προσφέρουν.

Για παράδειγμα, όταν ένας εργολάβος με συνεργεία καθαρισμού έχει πάρει σε δημοπρασία αρκετά δημόσια κτίρια για καθαρισμό αλλά και μία σειρά από άλλες δουλειές στον ιδιωτικό τομέα, τότε παρατηρείται το εξής φαινόμενο.

Μία καθαρίστρια τη μία ημέρα πηγαίνει και καθαρίζει ένα νοσοκομείο που έχει πολλούς και ευαίσθητους χώρους (από χειρουργεία μέχρι θαλάμους ασθενών), και την επόμενη μπορεί ο εργοδότης της να την στείλει να καθαρίσει ή συρμούς τρένων, ή λεωφορεία, ή ακόμη και γραφεία εταιριών. Με αποτέλεσμα όταν αυτό γίνεται συστηματικά, η παροχή υπηρεσιών είναι αναμενόμενο να μην είναι η ενδεδειγμένη εκεί όπου χρειάζεται.

Ένα ακόμη πρόβλημα για αυτού του είδους τις παρεχόμενες υπηρεσίες είναι και το γεγονός πως σε πολλές περιπτώσεις μία καθαρίστρια προσλαμβάνεται με μισθό 600 ευρώ, και στο χέρι αναγκάζεται να συμφωνήσει ότι θα παίρνει τα 400 ευρώ επειδή ο εργολάβος κάνει ό, τι θέλει και κανείς δεν τον ελέγχει.

Τώρα που πέρασαν τα Μνημόνια και η Οικονομία προχωρά με ρυθμούς ανάπτυξης, θα πρέπει να επανεξεταστεί από την αρχή το θέμα των νοσοκομείων και των υπηρεσιών που προσφέρουν, αλλά και των σχολικών μονάδων.

Δεν είναι μόνο το τεράστιο πρόβλημα με την έλλειψη γιατρών και νοσηλευτών στα νοσοκομεία, είναι και το πρόβλημα με τις καθαρίστριες.

Πολλά από τα μεγάλα νοσοκομεία στεγάζονται σε κτίρια παλιά και κακοσυντηρημένα. Η καθαριότητα στους θαλάμους, τα χειρουργεία και στα γραφεία των υπηρεσιών, είναι εξίσου σημαντική, για να υπάρχουν αξιοπρεπείς συνθήκες νοσηλείας για τους αρρώστους και εργασίας για γιατρούς και νοσηλευτές.

Πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος, χωρίς να αυξηθεί κατακόρυφα η δημόσια δαπάνη, ώστε τα νοσοκομεία να αποκτήσουν σταθερό προσωπικό καθαριότητας. Και ας μην είναι απαραίτητα με συμβάσεις μόνιμου προσωπικού.

Όπως δηλαδή συμβαίνει με το υγειονομικό και νοσηλευτικό προσωπικό, το ίδιο πρέπει να γίνει και με το λεγόμενο βοηθητικό προσωπικό.

Για να μπορούν και αυτοί να φροντίζουν καλυτέρα τους χώρους του νοσοκομείου και τους αρρώστους. Τι να σου κάνει μία γυναίκα που τη μία ημέρα καθαρίζει σταθμούς τρένων και λεωφορείων και την επόμενη θαλάμους νοσοκομείων.

Αυτοί οι άνθρωποι έβαλαν πλάτη τη δύσκολη περίοδο του κορωνοϊού με κίνδυνο της ζωής τους. Θα πρέπει και το κράτος να τους ανταμείψει και να μην αναγκάζονται κάθε χρόνο να ζουν με την αγωνία της απόλυσης και της επαναπρόσληψης, σε μία διαδικασία πολύ ψυχοφθόρα.

Θα πει κάποιος, τα νοσοκομεία έχουν τόσες πολλές ανάγκες και τόσες ελλείψεις, που το θέμα των καθαριστριών, ίσως δεν είναι ζήτημα άμεσης αντιμετώπισης. Και ίσως να έχει και δίκιο.

Όμως, αν δοθεί ένα τέλος στην ομηρία αυτών των εργαζομένων, ίσως να γίνει μία αρχή για την αναβάθμιση των υπηρεσιών στα δημόσια νοσοκομεία, και μετά να ακολουθήσουν μέτρα και για τις υπόλοιπες ειδικότητες, για τις οποίες είναι πιο σύνθετο το πρόβλημα.

Δείτε επίσης