Διεθνή

Έρωτας στα χρόνια του τρόμου

Τα τραγικά ζευγάρια που παντρεύτηκαν σε ένα στρατόπεδο των Ναζί στην Ολλανδία.

marriage (1)

Η θεία Άνι πέθανε στο Ολοκαύτωμα, αλλά όχι πριν παντρευτεί τον άνθρωπο που ερωτεύτηκε με την πρώτη ματιά παρότι σε συνθήκες αιχμαλωσίας. Σήμερα η ανιψιά της αποτίει φόρο τιμής σε αυτό το ζευγάρι και τα άλλα 260 που ανακάλυψε ότι έκαναν ακριβώς το ίδιο, έζησαν δηλαδή το όνειρο σε συνθήκες θανάτου στο βιβλίο της με τίτλο «Until Death Do Us Part», που κυκλοφόρησε αυτό το μήνα στην Ολλανδία.

Η Σάσκια Οκέμα γνώριζε ελάχιστα πράγματα για τη θεία της Άνι, που έχασε τη ζωή της τις τρομερές και φοβερές μέρες του Ολοκαυτώματος. Το μόνο που άκουγε στα παιδικά της χρόνια ήταν ότι η Άνι είχε αρνηθεί να κρυφτεί, όπως έκαναν τα αδέλφια της, και είχε συνεχίσει να εργάζεται σαν νοσοκόμα, όταν οι Ναζί κατέλαβαν την Ολλανδία τον Μάιο του 1940.

Αυτή ήταν η ιστορία που ακουγόταν πυκνά συχνά στα οικογενειακά γεύματα, εξηγεί η ίδια στην εφημερίδα Observer. Όταν όμως η φωτορεπόρτερ Οκέμα έμαθε πριν από μερικά χρόνια από τον πατέρα της, ότι η Άνι είχε προλάβει και να παντρευτεί στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Γουέστερμπορκ, η περιέργεια της γι’ αυτή τη θαρραλέα συγγενή της μεγάλωσε και αποφάσισε να ψάξει τι πραγματικά συνέβη σε αυτή γυναίκα. Το Γουέστερμπορκ ήταν ο τελευταίος σταθμός 107.000 Ολλανδών Εβραίων πριν καταλήξουν στο Άουσβιτς, το Μπέργκεν Μπέλζεν και άλλα στραόπεδα συγκέντρωσης από τα οποίους μόλις 5.000 άνθρωποι επέστρεψαν ζωντανοί.


«Πως είναι δυνατόν να παντρευτείς σε ένα τόσο σκοτεινό μέρος», ήταν το ερώτημα που βασάνιζε την Οκέμα, την αφορμή για το βιβλίο της, όπως γράφει σχετικό άρθρο του Guardian. Η έρευνα της την οδήγησε στη συγκλονιστική ανακάλυψη ότι την τόλμη της θείας είχαν μεταξύ της 4ης Σεπτεμβρίου του 1940 και της 17ης Σεπτεμβρίου του 1944 άλλα 261 ζευγάρια, που μπροστά στο θάνατο επέλεξαν τη ζωή και τον έρωτα. Πολλές από τις ιστορίες τους περιγράφονται σε αυτό το βιβλίο. Στόχος της συγγραφέα, όπως λέει η ίδια, είναι «να πληροφορηθούν το παρελθόν τα νεώτερα άτομα, αυτά που προφανώς έχουν ξεχάσει ή δεν γνωρίζουν τι συνέβη εκείνη τη μαύρη εποχή της ανθρώπινης ιστορίας».

Οι αρχές του στρατοπέδου και συγκεκριμένα ο διοικητής των SS Άμπερτ Κόνραντ Γκεμέκερ επέτρεπε την τέλεση γάμων, τις ψυχαγωγικές εκδηλώσεις, όπως το θέατρο και τα αθλήματα, επειδή δημιουργούσαν την ψευδαίσθηση ότι το κακό μπορούσε να αποφευχθεί. «Οι γάμοι γίνονταν για να μην υπάρχουν υποψίες για το φριχτό τέλος που περίμενε όλους αυτούς τους ανθρώπους. Ήταν ένας τρόπος να τους κρατούν ήρεμους και να τους δώσουν κάτι να προσμένουν», εξηγεί η Οκέμα. Η ιστορία θέλει τις νύφες να μοιράζονται ένα νυφικό και ένα πέπλο, αλλά τα λευκά λουλούδια ήταν άφθονα και τα λαχανικά και οι πατάτες που προσφέρονταν επιπλέον για το γαμήλιο γεύμα του ζεύγους και των καλεσμένων του πραγματικό βάλσαμο στις ανταριασμένες ψυχές τους.

Η θεία της συγγραφέα, Άνι Πρέτζερ, παντρεύτηκε τον Χανς βαν Ουίτσεν στις 28 Ιανουαρίου του 1943. Γνωρίστηκαν λίγους μήνες νωρίτερα, όταν εκείνη εργαζόταν ως νοσοκόμα κι εκείνος ήταν κηπουρός στο ίδιο νοσοκομείο. Ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά. Αφού κατέληξαν στο ίδιο στρατόπεδο συνέχισαν τη σχέση τους και παντρεύτηκαν σε μια τελετή με προσκεκλημένους δύο συναδέλφους τους που είχαν την ίδια μοίρα. Εκείνος σε γράμμα που κατάφερε να στείλει στον πατέρα του στο ταξίδι τους για το στρατόπεδο εξόντωσης Σομπίμπουρ στην κατεχόμενη Πολωνία έγραφε: «Είμαι mesjogge (τρελός) από ευτυχία». Ή Άνι και ο Χανς δολοφονήθηκαν λίγο αφότου έφτασαν εκεί. Έμειναν παντρεμένοι 36 ημέρες…

Δείτε επίσης