Ελλάδα

Γονείς Τοπαλούδη στη «Βραδυνή»: Θέλουν να μας εκδικηθούν οι δράστες

Σκόπιμη διακοπή της δίκης για να πληγούν ψυχικά και σωματικά καταγγέλλουν στη «Βραδυνή της Κυριακής» οι γονείς της Ελένης

fanis

Σκοπιμότητες για να εξοντωθούν ψυχικά και οικονομικά βλέπουν οι γονείς της Ελένης Τοπαλούδη πίσω από τη διακοπή της δίκης για το βιασμό και τη δολοφονία της. Όπως λένε στη «Βραδυνή της Κυριακής», ο Αλβανός κατηγορούμενος επέλεξε νέο δικηγόρο υπεράσπισης 3 ημέρες προτού ξεκινήσει η κατ' έφεση δίκη. Αυτός δεν επικοινώνησε μαζί τους, τουλάχιστον για να μην ταξιδέψουν από το Διδυμότειχο στην Αθήνα, και απλά εμφανίστηκε στο δικαστήριο, ζητώντας χρόνο για να ενημερωθεί. Έτσι, η διαδικασία διακόπηκε για τις 10 Μαρτίου και οι χαροκαμένοι γονείς πήραν το δρόμο της επιστροφής, για να ξανάρθουν σε 20 ημέρες.

Αναδημοσίευση από τη «Βραδυνή της Κυριακής»

Του Φάνη Καραμπατσάκη

Συναντήσαμε τους γονείς της Ελένης μία ημέρα μετά τη διακοπή και λίγο προτού ταξιδέψουν οδικώς πίσω στο Διδυμότειχο. Μας υποδέχθηκαν στο σπίτι του δικηγόρου τους στην Κηφισιά. Ο Βαγγέλης Γκιουγκής είναι ξάδερφος του κ. Γιάννη. «Έχω εξοργιστεί πάρα πολύ. Νιώθω αδικημένη και προδομένη», ήταν τα πρώτα λόγια που μας είπε η κ. Κούλα Αρμουτίδου-Τοπαλούδη. Αιτία, το αίτημα από τον Αλβανό κατηγορούμενο διαμέσου του νέου συνηγόρου του και το βασανιστήριό τους υπό την ανοχή, όπως λέει, της Δικαιοσύνης. Σε πρώτο βαθμό οι δύο νεαροί καταδικάστηκαν στο μέγιστο της προβλεπόμενης ποινής (ισόβια συν 15 χρόνια κάθειρξη για δολοφονία και βιασμό), και τώρα ζητούν επιεικέστερη μεταχείριση από δικαστές και ενόρκους του Εφετείο.

Αυτό και μόνο εξοργίζει τους γονείς, που έχουν να αντιμετωπίσουν και τα «δικονομικά τερτίπια», όπως λένε. «Ούτε την αποδεκατισμένη ψυχολογία μας σέβονται, που ζούμε και ξαναζούμε τον τραγικό χαμό του παιδιού μας, ούτε τα σωματικά προβλήματα που μας έχουν δημιουργηθεί. Οι δράστες προφανώς θέλουν να μας εξοντώσουν οικονομικά, να μας εκδικηθούν. Δεν αντέχουμε να πηγαινοερχόμαστε κάθε λίγο Διδυμότειχο - Αθήνα για τα δικαστήρια, και το ξέρουν καλά οι βιαστές και δολοφόνοι της Ελένης μας. Ντρέπομαι που το λέω, αλλά μας βοηθούν οι νονοί των παιδιών -της Ελένης και του Πέτρου-, κάποιοι φίλοι και ο διευθυντής στο σχολείο του Γιάννη, οι οποίοι μας δίνουν χρήματα για να ερχόμαστε στην Αθήνα. Περίπου 8.000 ευρώ χρειάστηκαν για δικαστικά και παραστατικά στον πρώτο βαθμό και άλλα τόσα πρέπει τώρα για τον δεύτερο. Η κάθε φορά στην Αθήνα μάς στοιχίζει το λιγότερο 1.000 ευρώ. Πού θα τα βρούμε; Την επόμενη φορά απαιτώ να έρθει περιπολικό να πάρει κι εμάς, όπως πάνε και παίρνουν αυτά τα τέρατα. Δεν μπορεί να λειτουργούν όλα υπέρ των εγκληματιών σε αυτό το κράτος. Παρόμοια τερτίπια με τον Αλβανό μάς είχε κάνει ο Ροδίτης στην αρχή».

Ελεύθεροι στα 35

Ακόμη και αν παραμείνουν τα ισόβια, οι δράστες θα αποφυλακιστούν γύρω στα 35 έτη τους. Ήδη ο χρόνος μετράει αντίστροφα. «Αυτό με τρελαίνει. Αν συμβεί, δεν ξέρω κι εγώ τι θα κάνω. Ερχόμενοι οδικώς για τη δίκη τη Δευτέρα, κλαίγαμε σε όλη τη διαδρομή. Φτάσαμε μεσημέρι Κυριακής. Μέχρι να τακτοποιηθούμε, η καρδιά μου, η ψυχή μου είχε γίνει χίλια κομμάτια. Το βράδυ ξεκίνησαν υπογλυκαιμίες εξαιτίας του σακχάρου. Προσπαθούσα να παλέψω και να σταθώ στα πόδια μου. Ένιωθα πως λιποθυμώ. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Διάβαζα όλη νύχτα τη δικογραφία. Ταυτίστηκα πάλι απόλυτα με το παιδί μου. Νόμιζα πως είμαι ένα ανήμερο θηρίο μέσα σε κλουβί. Ξάπλωνα, σηκωνόμουν, καθόμουν, σηκωνόμουν, έβγαινα στο δρόμο, έμπαινα πάλι μέσα. Μέχρι που ξημέρωσε. Έκανα ένα μπάνιο και ντύθηκα για το δικαστήριο. Πήγα για να καταθέσω, να είμαι η φωνή του παιδιού μου, και μόλις μπήκα, τρελάθηκα. Ξέρεις τι είναι να αντικρίζεις τον δολοφόνο του παιδιού σου; Το τσογλάνι της Ρόδου, που από πιτσιρίκι είχε παραβατική συμπεριφορά και δεν έκαναν τίποτα; Είδα τον πατέρα του, εξοργίστηκα ξανά με την αδιαφορία του και ότι “έχουμε παντού τα πόστα και τα χρήματα και κάνουμε ό,τι γουστάρουμε”.

Και μετά ήρθε η αναβολή. Να ξαναζήσω πάλι όλο αυτό στις 10 Μαρτίου».

Όταν ο πόνος παίρνει μορφή και γίνεται εικόνα

Συγκλονιστικές στιγμές διαδραματίστηκαν έξω από το Εφετείο όταν έφτασαν οι γονείς της Ελένης. Μητέρες δολοφονημένων κοριτσιών βρίσκονταν εκεί για συμπαράσταση. Η κ. Κούλα χάθηκε στις αγκαλιές τους. «Ασυναίσθητα όταν τις είδα αναζήτησα την αγκαλιά τους και εκείνες τη δική μου, γιατί βιώνουμε τον ίδιο πόνο, τον ίδιο θρήνο. Χάσαμε τα κορίτσια μας, χάσαμε τη ζωή μας. Κάθε ημέρα νιώθουμε το θάνατο μέσα στα σπίτια μας. Όταν κλείνουμε την πόρτα είμαστε εμείς και ο πόνος», τονίζει. «Ήταν η μητέρα της Γαρυφαλλιάς που δολοφονήθηκε το καλοκαίρι από το τέρας που του “χάλασε η φάση”, η μητέρα της Ερατώς που δολοφονήθηκε το 2019, αλλά και ο αδερφός της Ζωής Δαλακλίδου που βιάστηκε και κάηκε ζωντανή από το άλλο τέρας στην Ξάνθη, ενώ έμπαινε στο πατρικό της το 2012. Η μητέρα της, η Βάσω, ήταν αναγκασμένη όταν άνοιγε το παράθυρο να βλέπει το σημείο που κάηκε η Ζωή της. Μετά το χαμό της Ελένης επικοινώνησε μαζί μας. Ήρθε στο Διδυμότειχο, πήγαμε κι εμείς στην Ξάνθη. Κάθε φορά έλεγε: “Α ρε Κούλα, τι νόμοι είναι αυτοί; Τα ισόβια πρέπει να είναι ισόβια”. Έφυγε με το παράπονο. Μου έλεγε συνέχεια να βγω εγώ μπροστά, να παλέψω, να γίνει κάτι. Ο γιος της, ο Γιώργος, που ήρθε τη Δευτέρα, έκλαιγε για ώρα στην αγκαλιά μου κι εγώ στη δική του. “Τι είναι αυτό που ζούμε; Ζούμε το θάνατο ξανά και ξανά”, μου έλεγε για τα δικαστήρια».

Δίκη στο Μικτό Ορκωτό Εφετείο της Αθήνας για την δολοφονία της νεαρής φοιτήτριας Ελένης Τοπαλούδη, τον Νοέμβριο του 2018 στη Ρόδο, Δευτέρα 14 Φεβρουαρίου 2022.
(ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΕΜΠΑΠΗΣ/EUROKINISSI)

Η αλυσίδα

Πλήθος περιπτώσεων συμπαράστασης από απλό κόσμο ανέφερε ο κ. Γιάννης, ενώ η κ. Κούλα στάθηκε σε μία συγκεκριμένη:

«Αυτή η αλυσίδα με την καρδούλα που φοράω και θα φοράω για πάντα στο λαιμό μου, είναι μιας κοπέλας που χάθηκε μετά την Ελένη. Θα παντρευόταν με έναν νεαρό, αλλά όταν πήγαινε να κάνει πρόβα το νυφικό και ενώ ήταν έγκυος στον 5ο μήνα, τη χτύπησε θανάσιμα αυτοκίνητο. Ο αρραβωνιαστικός της την ονειρεύτηκε να κάθεται με το παιδί σε ένα παγκάκι και δίπλα την Ελένη, που μόλις είχε χαθεί βασανιστικά, να τους τραγουδάει. Και από πίσω βγήκε μία μαυροφορεμένη γυναίκα που του είπε να μου χαρίσει εμένα την αλυσίδα να τη φοράω. Το παλικάρι, που δεν ήξερε ούτε την Ελένη ούτε εμάς, μας βρήκε και μας την έδωσε σε ένα ροζ πουγκί που έτυχε να είναι το αγαπημένο χρώμα της...».


«Κάνουν μπούλινγκ στο άλλο παιδί μας»

Ερχόμενοι κάθε φορά στην Αθήνα για τα δικαστήρια οι γονείς της Ελένης, πέραν από τα αβάσταχτα έξοδα, την τρομερή ταλαιπωρία και, φυσικά, την τεράστια ψυχική φθορά, αφήνουν μόνο του το δεύτερο παιδί τους, τον 16χρονο, σήμερα, Πέτρο. Ήταν 12-13 όταν έχασε την αγαπημένη του αδερφή, έξι χρόνια μεγαλύτερή του. «Είναι ένας γίγαντας 2 μέτρων, αλλά επειδή είναι τόσο ψηλός και έχει κάποια παραπάνω κιλά, δέχεται μπούλινγκ στο σχολείο», δηλώνει στη «ΒτΚ» η κ. Κούλα. «Τον κοροϊδεύουν ορισμένα παιδιά επειδή είναι διαφορετικός. Δέχεται λεκτικό μπούλινγκ. Τον κάνουν και αισθάνεται άσχημα. Επίσης, μετά τη δολοφονία του Άλκη φοβάται να βγει έξω. Μου λέει: “Μαμά, είδες τι κάνανε στο παιδί; Πού να βγω να πάω;”. Από το χαμό της Ελένης κι έπειτα, έχει διαρκώς μια θλίψη. Φαίνεται στο βλέμμα του. Κλείνεται στο δωμάτιό του, δεν θέλει επαφές. Εμείς προσπαθούμε να μην δείχνουμε τον πόνο μας για το χαμό της, αλλά δεν γίνεται. Και το παιδί, που είναι πανέξυπνο και έχει διαίσθηση, καταλαβαίνει πώς νιώθουμε. Αυτό είναι και καλό και κακό για την ψυχοσύνθεσή του. Άλλες φορές μού λέει συνέχεια, “μαμά, εγώ είμαι εδώ, μην στενοχωριέσαι”, άλλες καταλαβαίνω ότι θέλει με έμμεσο τρόπο να μας πει πως δεν είμαστε κοντά του όσο πρέπει. Νιώθει ότι έχει χάσει την αδερφή του και τους γονείς του. Ευτυχώς είναι δυνατό παιδί και εμείς προσπαθούμε να το στηρίζουμε όσο μπορούμε».

Η θλίψη που έγινε μίσος

«Μετά το χαμό της Ελενίτσας μας κυριαρχούσε μέσα μας απέραντη θλίψη και πόνος. Αυτό βιώνει ο κάθε γονιός που χάνει αναπάντεχα το παιδί του. Έπειτα βγήκε οργή, αγανάκτηση έως και μίσος γι’ αυτά τα τέρατα που βίασαν και δολοφόνησαν την κόρη μας», εξηγεί ο κύριος Γιάννης. «Τα ίδια στάδια περνούν όλοι οι γονείς που έχουν βιώσει και θα βιώνουν για το υπόλοιπο της ζωής τους αυτό το φρικτό που συνέβη στα παιδιά τους, πολλών κοριτσιών αλλά και αγοριών: Του Βαγγέλη Γιακουμάκη, του Παύλου Φύσσα, έως τώρα του Άλκη Καμπανού. Αυτοί οι γονείς έχουν περάσει ή θα περάσουν απ' όλα αυτά τα ψυχολογικά στάδια, την κηδεία, και βέβαια το αποκορύφωμα είναι οι δικαστικές διαδικασίες, που μοιάζουν ατελείωτες. Καταρρέεις, διότι αναβιώνει ξανά και ξανά η δολοφονία. Και εξοργίζεσαι όταν ακούς τους δολοφόνους να ζητούν ελαφρυντικά. Από τη μία έχουμε την ευχαρίστηση ότι επιβλήθηκε η μέγιστη των ποινών. Από την άλλη, ξέρουμε ότι σε 12 χρόνια από τώρα θα είναι εκτός φυλακής. Για αυτά τα τέρατα, το σύστημα θα πρέπει να μετονομαστεί σε τιμωρητικό, όχι σωφρονιστικό. Για όλες αυτές τις συγκεκριμένες ειδεχθείς πράξεις θα πρέπει να μένουν φυλακή για όλη τη ζωή τους, για τιμωρία και παραδειγματισμό. Να εκτίεται η ποινή στο ακέραιο. Τα ισόβια να είναι ισόβια, χωρίς καμία έκπτωση. Ούτε άδειες, ούτε βραχιολάκια, ούτε τίποτα. Αυτά τα άτομα δεν πρόκειται ποτέ να σωφρονιστούν και επίσης πρέπει να παραδειγματίζονται και οι άλλοι. Από την Ελενίτσα και μετά, έγιναν δεκάδες δολοφονίες. Σωφρονιστικό πρέπει να είναι το σύστημα για όλες τις άλλες πράξεις, όπως είναι και τώρα. Και μόνον αυτοί οι δράστες να βγαίνουν, για να ζήσουν μετανοημένοι το υπόλοιπο της ζωής τους».

Δείτε επίσης