Ελλάδα

Η δεύτερη «παράσταση» Αναγνωστόπουλου έναν χρόνο μετά: Αδίστακτος και ατσαλάκωτος... έπαιξε το «θύμα» της Καρολάιν

Καλά «διαβασμένος» ο γυναικοκτόνος Μπάμπης έδωσε ρεσιτάλ κυνισμού, με την έδρα να τον «ξετινάζει» στις ερωτήσεις - Επί 10 ώρες έπαιζε «θέατρο», παρουσιάζοντας τον φόνο ως «ατύχημα της κακιάς στιγμής» - Χρησιμοποίησε έως και το παιδί του

Η δεύτερη «παράσταση» Αναγνωστόπουλου έναν χρόνο μετά: Αδίστακτος και ατσαλάκωτος... έπαιξε το «θύμα» της Καρολάιν
Αρθρογράφος: vradini
Από vradini

Τη δεύτερη μεγάλη του «παράσταση» ακριβώς έναν χρόνο μετά την πρώτη, όταν έστησε το σκηνικό της φρίκης, ως υποτιθέμενη ληστεία στη μεζονέτα του εφιάλτη στα Γλυκά Νερά, έδωσε κατά τη διάρκεια της χθεσινής, μαραθώνιας απολογίας του στο δικαστήριο, ο γυναικοκτόνος Μπάμπης Αναγνωστόπουλος, παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως «θύμα» των εξάρσεων της αδικοχαμένης Καρολάιν.

Αδίστακτος - ξανά - ο δολοφόνος της 20χρονης μητέρας έδωσε ρεσιτάλ «ερμηνείας» ενώπιον των δικαστών, κάνοντας λόγο για ένα «παραμυθένιο γάμο», ο οποίος είχε ένα οδυνηρό τέλος... λόγω κακιάς στιγμής. Το άλλοθί του ήταν ότι ο ίδιος βρισκόταν εν βρασμώ λόγω της συναισθηματικής φόρτισης της Καρολάιν τη μοιραία νύχτα και του φόβου που ένιωσε για τη σωματική ακεραιότητα της κόρης τους, Λυδίας.

Επί 10 ώρες μιλούσε για την Καρολάιν στον Ενεστώτα, σαν να ήταν ακόμη ζωντανή, και αν ήταν καθόλα ψύχραιμος, όταν περιέγραφε την αποτρόπαια πράξη του - την οποία προσπάθησε να τη ρίξει στα «μαλακά», λέγοντας πως «ανέβηκε από πάνω της για 5 λεπτά για να την ηρεμήσει», αλλά τελικά την πίεσε στο μαξιλάρι χωρίς να έχει λογική - εντούτοις «λύγισε» σε λυγμούς, όταν διαβάστηκαν αποσπάσματα από το ημερολόγιό της, ενώ ζήτησε «συγνώμη» πολλάκις από την σύζυγό του, το παιδί τους και τους γονείς της.

Ο γυναικοκτόνος θυματοποιήθηκε. Προσπάθησε πολύ για να περάσει την εικόνα της τέλειας συζύγου και μητέρας, που όμως είχε «εξάρσεις», οι οποίες κατέληγαν σε «μπουνιές και κλωτσιές» εις βάρος του. Δεν ήταν όμως πράξεις βίας, σύμφωνα με τον Αναγνωστόπουλο, που απέφευγε με μαεστρία τη λέξη ενώ ξεκάθαρα την υπονοούσε, προσπαθώντας να πείσει την έδρα πως ο ίδιος αγαπούσε τόσο την Καρολάιν, που είχε πλέον αποδεχτεί αυτές τις «εξάρσεις», αλλά τη μοιραία νύχτα, κατά τον κατηγορούμενο, «απειλήθηκε» έως και το παιδί.

Δεν φάνηκε, ωστόσο, να γίνεται πιστευτός, με την εισαγγελέα να τον κατακεραυνώνει, επισημαίνοντας ότι «βλέπουμε έναν άνθρωπο ψυχρό, χωρίς συναίσθημα, βλέπω πρόθεση να πιάσετε την Καρολάιν στον ύπνο».

Η δίκη θα συνεχιστεί την προσεχή Δευτέρα με τις αγορεύσεις εισαγγελέα και δικηγόρων των δύο πλευρών.

Η πρόεδρος ενημέρωσε τους διαδίκους πως εκείνη την ημέρα θα εκδοθεί η απόφαση του δικαστηρίου.

Πως σκότωσε την Καρολάιν

Μπάμπης Αναγνωστόπουλος: «Με ρώτησε "Γιατί έκλαψε;"». «Δεν έπεσε της είπα», δώσ' τη μου να την ηρεμήσω μου είπε.
Πρόεδρος: Είχε ένταση;
Μπάμπης Αναγνωστόπουλος: Μετά είχε ένταση, μου λέει μη μου τη δώσεις και ανέβηκε στο υπνοδωμάτιο. Αυτό έγινε κατά τις 22:30 και πριν τις 23:30. Είναι πρόδρομος ενός ξεσπάσματος, τα είχα ξαναζήσει. Αυτό το περιστατικό μπορεί μετά από μια ώρα-δυο θα ηρεμούσαμε, το είχαμε ξαναζήσει. Ήμασταν μαζί.
Πρόεδρος: Ναι, αλλά με προβλήματα. Περιμένατε να συνηθίσει ο ένας τον άλλον;
Μπάμπης Αναγνωστόπουλος: Περάσαμε πάρα πολλά μαζί. Δεν υπήρχε άνθρωπος στη ζωή μου και δεν θα ξαναυπάρξει, γιατί η Καρολάιν είναι αναντικατάστατη που να έχω τέτοια ταύτιση απόψεων. Μου ήρθαν δυο μηνύματα, το ένα you are stupid, το είδα σαν ειδοποίηση. Το αγνόησα. Δεν είναι βρίσιμο.
Πρόεδρος: Είναι.
Μπάμπης Αναγνωστόπουλος: Δεν το παρεξήγησα, δεν το έλαβα υπ' όψιν. Μου είπε μετά σε άλλο μήνυμα, "μην μου φέρεις τη μικρούλα". Το ένιωσα σαν να ήθελε να με πληγώσει. Επειδή το κράτησα εγώ πριν το παιδί. Δεν της απάντησα στα μηνύματα για να μην πυροδοτήσω ένταση. Περίμενα και οι σκέψεις μου είναι ότι είναι ένα μήνυμα που θα με ταλαιπωρήσει, αλλά μετά από λίγο θα μου έλεγε να ανεβώ επάνω ή να της πάω το παιδί. Ήξερε ότι είχα να ξυπνήσω στις 06:30 για να πετάξω. Μετά τις 12 τα μεσάνυχτα ανέβηκα, σκέφτηκα ότι θα της είχε περάσει. Πήγα να ξαπλώσουμε, αρνήθηκε. Δεν θυμάμαι τι μου είπε, δεν είχε σημασία.
Πρόεδρος: Έχει σημασία τι σας είπε.
Μπάμπης Αναγνωστόπουλος: Το μόνο άσχημο σχόλιο το είχε κάνει πριν, όταν ανέβαινε τις σκάλες που είπε "δεν πάτε να ψοφήσετε και οι δυο", αλλά ήξερα ότι δεν το εννοεί. Όταν ανέβηκα μου είπε "αφήστε με ήσυχη"
Μπάμπης Αναγνωστόπουλος: Με τη μικρή ανέβηκα άλλες δύο φορές. Γύρω στη μία και μισή ανέβηκα τρίτη φορά. Στο ενδιάμεσο καθόμουν με τη μικρούλα στον καναπέ.
Πρόεδρος: Κοιμόταν;

Μπάμπης Αναγνωστόπουλος: Ήταν ξαπλωμένη, μου φάνηκε ότι ηρεμεί και πως μας κατάλαβε. Άφησα τη μπεμπούλα. Είτε λαγοκοιμόταν είτε κοιμόταν ήταν ήρεμη. Εμένα με ένοιαζε να κοιμηθεί η μικρούλα. Πήγα να ανέβω στο κρεβάτι και αυτό την εξόργισε σε μεγάλο βαθμό επειδή ό,τι μου έλεγε να μην κάνω το έκανα.
Πρόεδρος: Τι έγινε μετά;

Μπάμπης Αναγνωστόπουλος: Άρχισε να μου φωνάζει δυνατά, τις βρισιές δεν τις θυμάμαι δεν έχουν για μένα σημασία. Δεν μπορώ να πω κάτι κακό γι αυτήν. Ήταν μια κλασική στιγμή έξαρσης με τον θυμό εκτός ελέγχου, με έστειλε στο διάολο, φύγετε έλεγε, κόψτε το λαιμό σας, φύγετε δεν σας θέλω εδώ. Αυτό ίσως να κράτησε το πολύ πέντε λεπτά. Ήταν ένα σύντομο περιστατικό.
Πρόεδρος: Βγήκε από το δωμάτιο;
Μπάμπης Αναγνωστόπουλος: Όχι
Πρόεδρος: Ναι αλλά φαίνεται να έχει έντονους παλμούς και διανύει 141 μέτρα.
Μπάμπης Αναγνωστόπουλος: Από το δωμάτιο δεν βγήκε. Σήκωσε μόνο τον κορμό της και φώναζε. Πάνω στην έξαρσή της φώναξε και στο παιδί «τι θες κι εσύ», επειδή το παιδί ξύπνησε. Την απώθησε, δεν τη χτύπησε. Τις εξάρσεις της τις είχα αποδεχτεί. Ήταν η πρώτη φορά που μια τέτοια έκρηξη πήρε η μπάλα και τη μικρή. Το παιδί τρόμαξε.
Πρόεδρος: Νιώσατε να απειλείται από τη μητέρα του;
Μπάμπης Αναγνωστόπουλος: Όχι, είναι μια υπέροχη μητέρα. Μέσα στην έκρηξη δεν ξέρω αν θόλωσε τόσο, εάν άθελά της θα έκανε κακό στη μικρή.
Πρόεδρος.: Τι σκεφτήκατε;
Μπάμπης Αναγνωστόπουλος: Ήταν η πρώτη φορά που αφορούσε και κάποιον άλλον, τη μπεμπούλα. Σκέφτομαι εάν είναι τόσο πολύ εκτός ελέγχου. Έχει θολώσει σε τέτοιο σημείο να μην θέλει το παιδί.
Πρόεδρος: Τι πέρασε από το μυαλό σας;
Μπάμπης Αναγνωστόπουλος: Ότι σε μία έκρηξή της έκανε άθελά της κακό στο παιδί. Με διέλυσε ότι είδα τη μικρή σε έναν υποτυπώδη κίνδυνο.
Πρόεδρος: Στην απολογία σας στους αστυνομικούς είπατε ότι δεν δώσατε σημασία.
Μπάμπης Αναγνωστόπουλος: Φοβήθηκα πάρα πολύ από το συμβάν για τη μικρή. Έφυγα, γιατί δεν είχε νόημα, δεν μπορώ να ελέγξω, να προβλέψω την επόμενη κίνησή της. Οι εντάσεις και οι εκρήξεις εκτός από εμένα που το είχα συνηθίσει πάνε και στη μικρή.
Πρόεδρος: Νιώσατε ότι εν τη απουσία σας θα κινδύνευε το μωρό;
Μπάμπης Αναγνωστόπουλος: Σκέφτηκα ότι εάν έγινε μια φορά μπορεί να ξαναγίνει. Αυτό που έλεγα στον εαυτό μου για τις εκρήξεις της είναι ότι 2-3 ώρες δεν ελέγχει τον εαυτό της.
Πρόεδρος: Το παιδί υπήρξε ποτέ αιτία έκρηξης;
Μπάμπης Αναγνωστόπουλος: Όχι, ποτέ.
Πρόεδρος: Εσείς θεωρείτε ότι όταν απουσιάζετε από το σπίτι θα υπήρχε κίνδυνος για το παιδί; Έρχεστε σε αντίφαση. Ή ήταν υπέροχη ή δεν ήταν.
Μπάμπης Αναγνωστόπουλος: Εγώ θεωρώ ότι εκείνη τη στιγμή δεν είναι ο εαυτός της. Δεν είναι βίαιη, αλλά έχει χτυπήσει 50 φορές το σύζυγό της.
Πρόεδρος: Και οι δύο είχατε μια εικόνα μη πραγματική ο ένας για τον άλλον, αυτό καταλαβαίνω.
Μπάμπης Αναγνωστόπουλος: Δεν αποκλείω να την έχω εξιδανικεύσει λόγω της αγάπης μου για αυτήν. Έτσι νιώθω…
Πρόεδρος: Τι κάνατε την κρίσιμη στιγμή;
Μπάμπης Αναγνωστόπουλος: Προσπάθησα να ηρεμήσω τη Λυδία. Ήταν στην αγκαλιά μου. Αυτό που με εξόργιζε δεν ήταν το συμβάν. Μέχρι τις 4 ανέβηκα ξανά, δεν θυμάμαι την ώρα. Κατάλαβες τι έκανες; τη ρώτησα. Έχασα την υπομονή μου. Το μόνο που ήθελα να ακούσω ήταν "δεν το εννούσα", ένα "συγγνώμη", αλλά ίσως ήταν πολύ νωρίς. Βρίσκομαι στο σαλόνι. Σκέφτομαι όσα συνέβησαν, ότι πρέπει να το λύσουμε. Είναι ένα χάος.
Πρόεδρος: Το θέμα σας ήταν ότι είναι επικίνδυνη ή ότι κάτι πρέπει να κάνετε με το παιδί και το πρωινό σας ξύπνημα για δουλειά;
Μπάμπης Αναγνωστόπουλος: Και τα δύο.
Πρόεδρος: Έγινε κάτι άλλο μέχρι τις 4 παρά; Τι σκεφτόσασταν;
Μπάμπης Αναγνωστόπουλος: Να ηρεμήσω και να πάω επάνω και όπως τις άλλες φορές την επόμενη ημέρα να ηρεμήσουμε.
Πρόεδρος: Είχατε πάει ξανά πριν επάνω.
Μπάμπης Αναγνωστόπουλος: Δεν μπορούσα να αφήσω τη μικρή μόνη κάτω και να φύγω για δουλειά χωρίς να το ξέρει η μητέρα της. Το να την αφήσω στα κρυφά δίπλα της και να φύγω δεν το θεώρησα σωστή λύση.
Πρόεδρος: Άρα θεωρήσατε σωστό να κάνετε ακόμα μια προσπάθεια;
Μπάμπης Αναγνωστόπουλος: Οι ώρες είναι συγκεχυμένες στο μυαλό μου. Ανεβαίνω για μια προσπάθεια να γίνει μια προσπάθεια για μια φυσιολογική και ώριμη λύση. Μια "συγγνώμη", μια αγκαλιά και να λήξει.
Πρόεδρος: Κοιμόταν;
Μπάμπης Αναγνωστόπουλος: Όπως και πριν, ξαπλωμένη με κλειστά μάτια. Στο άνοιγμα της πόρτας δεν αντέδρασε. Το κατάλαβε όταν έκατσα δίπλα της. Κινήθηκε, γύρισε το κεφάλι. Θέλησα να την πάρω αγκαλιά, μια συγγνώμη, όχι να την ακούσω, να την καταλάβω. Ξάπλωσα και πήγα να την πάρω αγκαλιά. Πήγε να τιναχτεί απότομα, είχε αντίδραση. Με απωθούσε με το αριστερό χέρι. Δεν ήταν θετική να τα βρούμε. Μου είπε "φύγε".
Πρόεδρος: Πώς αντιδράσατε;
Μπάμπης Αναγνωστόπουλος: Άφησα την ώρα να περάσει να ηρεμήσει. Ήμουν μέσα στα νεύρα και τη θολούρα. Όταν άρχισε να τινάζεται σκέφτηκα θα ξαπλώσω δίπλα της και θα μου φύγουν όλα. Αν είχε γίνει άλλη στιγμή, θα έφευγα.
Πρόεδρος: Είδατε την ίδια συμπεριφορά.
Μπάμπης Αναγνωστόπουλος: Το είχα ως πιο πιθανό να συμβεί.

Πρόεδρος: Ήταν τόσο σημαντικό να βρεθεί λύση εκείνη την ώρα;
Μπάμπης Αναγνωστόπουλος: Η πιο σωστή λύση ήταν να ακούσω μια συγγνώμη, να λήξει το πρόβλημα και η μικρή να κοιμηθεί με τη μαμά της. Γύρισε με κοίταξε και μου είπε "φύγε". Της είπα αγάπη μου να κοιμηθούμε μαζί.
Πρόεδρος: το αγάπη μου δείχνει συγκατάβαση
Μπάμπης Αναγνωστόπουλος: έτσι την αποκαλούσα πάντα. Έκανε απότομες κινήσεις. Γύρισα να την αγκαλιάσω με το αριστερό μου χέρι.
Πρόεδρος: Ανεβήκατε στο σώμα της;
Μπάμπης Αναγνωστόπουλος: προσπαθούσα να την αγκαλιάσω, σωστά.
Πρόεδρος: Ήταν μπρούμυτα ή ανάσκελα;
Μπάμπης Αναγνωστόπουλος: Στο πλάι. Προσπαθούσα να την αγκαλιάσω. Μην ψάχνετε λογική, ήθελα να πω μην χτυπιέσαι, χτύπησες τη μικρή. Ήταν ένα κράμα από θυμό, θλίψη, απογοήτευση. Ήταν η πρώτη φορά που το ξέσπασμά της άθελά της αφορούσε και το παιδί. Ήθελα να κατευνάσω τα πνεύματα, έχασα τον έλεγχο. Την αγκαλιάζω και κινούμαι πάνω της. Ήθελα να ηρεμήσει και να με ακούσει.
Πρόεδρος: Αν θέλατε να ηρεμήσει δεν θα το κάνατε αυτό.
Μπάμπης Αναγνωστόπουλος: Ναι, ήταν η εξαίρεση.
Πρόεδρος: Ναι, αλλά η εξαίρεση που της αφαίρεσε τη ζωή.
Μπάμπης Αναγνωστόπουλος: Έχει ξεχειλίσει το συναίσθημα.
Πρόεδρος: Αλλά το ελέγχετε, άλλες τρεις φορές ανεβήκατε.
Μπάμπης Αναγνωστόπουλος: Το μόνο που ήθελα ήταν να τελειώσει με μια συγγνώμη. Δεν θα βρω λογική.
Πρόεδρος: Μέχρι τις 4 το ελέγχετε. Τι το κατέστησε ανεξέλεγκτο;
Μπάμπης Αναγνωστόπουλος: ίσως να έφτασα στα όριά μου και θα μετανιώνω ένα εκατομμύριο φορές. Αντί να συμβεί κάτι θετικό από μέρους της δεν άλλαξε τίποτα
Πρόεδρος: Δηλαδή διαψεύστηκε η προσδοκία σας;
Μπάμπης Αναγνωστόπουλος: ναι να λήξει το συμβάν Έμεινα πάνω της 4-5 λεπτά ώστε να μην μπορεί να με χτυπήσει. Σε παρακαλώ ηρέμησε… μετά ένα χάος. Την πίεσα στο μαξιλάρι. Πήρα το μαξιλάρι. Μου φώναζε.
Πρόεδρος: Μπορούσε να φωνάξει;
Μπάμπης Αναγνωστόπουλος: Μπορούσε, σήκω παράτα με φύγε δεν θέλω να πω άλλα. Ηλίθιε ή άει… δεν θέλω να τα πω.
Πρόεδρος: Ποιος ήταν ο σκοπός σας; Να την ηρεμήσετε;
Μπάμπης Αναγνωστόπουλος: Δυστυχώς δεν θα το συγχωρέσω ούτε θα το εξηγήσω ποτε.
Πρόεδρος: Έκανε κάτι το θύμα;
Μπάμπης Αναγνωστόπουλος: Μετά από το πρώτο κομμάτι είναι τόσο θολωμένο το μυαλό μου, να με βρίζει, δεν υπάρχει λογική.
Πρόεδρος: Δεν σκεφτήκατε ότι δεν μπορούσε να αναπνεύσει;
Μπάμπης Αναγνωστόπουλος: Δεν μπορώ να το εκλογικεύσω. Θα είναι για πάντα παρούσα στη ζωή μου.
Πρόεδρος: Δεν σκεφτήκατε τον έρωτά σας για την κοπέλα; Είχατε τη ζωή της στα χέρια σας. Το παιδί σας;
Μπάμπης Αναγνωστόπουλος: Δεν σκεφτόμουν με καθαρό μυαλό. Δεν βγάζει και σε μένα λογική. Όλο είναι ξεκάθαρο λάθος.
Πρόεδρος.: Δηλαδή σε αυτά τα πέντε λεπτά δεν σκεφτήκατε το παιδί σας και την αγάπη σας;
Μπάμπης Αναγνωστόπουλος: Ήταν και θα ήταν για πάντα το παιδί στη ζωή μας. Δεν υπήρχε σενάριο να μην υπάρχει η μάνα της στη ζωή.
Πρόεδρος: Την ώρα που ξεψυχούσε δεν το σκεφτήκατε;
Μπάμπης Αναγνωστόπουλος: υπήρχε περίπτωση με λογική να το σκεφτώ αυτό; Όχι.
Πρόεδρος: Έπρεπε να το σκεφτείτε, γιατί δεν συνέβη; Οδηγείτε τη μάνα του παιδιού σας στο θάνατο. Τι σκεφτόσασταν και σας απέκλεισε τη λογική;
Μπάμπης Αναγνωστόπουλος: Ότι είχε προηγηθεί. Τα συσσωρευμένα εκείνης της ημέρας.
Πρόεδρος: Δηλαδή τα θεωρείτε τόσο σπουδαία για να σας οδηγήσουν σε αυτές τις πράξεις.
Μπάμπης Αναγνωστόπουλος: Σας λέω ακριβώς ό,τι έγινε. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι έχω ευθύνη. Έχω κάνει πολλά λάθη. Θεώρησα ότι έχει λιποθυμήσει.
Πρόεδρος: Μας φέρατε ένα σωρό διπλώματα από σεμινάρια πρώτων βοηθειών. Δεν μπορούσατε να καταλάβετε τι είχε συμβεί;
Μπάμπης Αναγνωστόπουλος: Θεώρησα ότι έχασε τις αισθήσεις της. Η πρώτη μου σκέψη είναι ότι εύχομαι να είναι λιπόθυμη. Όταν τη γύρισα στο πρόσωπο και την είδα προφίλ κατάλαβα ότι είναι νεκρή. Είναι θολές οι εικόνες.
Πρόεδρος: Είμαι σίγουρη ότι το βλέπετε ξεκάθαρα τώρα μπροστά σας και σας κυνηγάει.
Μπάμπης Αναγνωστόπουλος: Είδα ανοιχτά τα μάτια της.
Πρόεδρος: Πώς αντιδράσατε;
Μπάμπης Αναγνωστόπουλος: Άρχισα να κλαίω, να τραβάω τα μαλλιά μου. Οι επόμενες στιγμές είναι εξίσου χαοτικές με το μαξιλάρι. Περπατάω πάνω - κάτω σε πλήρη σύγχυση και διάλυση. Τσέκαρα ότι το παιδί κοιμάται στον καναπέ και έτρεξα ξανά επάνω. Δεν μπορούσα να το συνειδητοποιήσω.
Πρόεδρος: Πότε άρχισε να λειτουργεί το αίσθημα της αυτοσυντήρησης;
Μπάμπης Αναγνωστόπουλος: Ήμουν πολλή ώρα στην ίδια κατάσταση. Το πρώτο που σκέφτηκα ήταν πώς άφησα να συμβεί αυτό το πράγμα.

Η βαρβαρότητα και το «θέατρο» των 37 ημερών

Μία αδιανόητη απάντηση για την φρικτή κίνησή του - την οποία μάλιστα ψυχίατρος και μάρτυρας παραλλήλισε με τις βαρβαρότητες σε καιρούς πολέμου - να βάλει το μωρό δίπλα στο άψυχο κορμί της μητέρας του, Καρολάιν, στο πλαίσιο όλου του σκηνικού της φρίκης που ο ίδιος είχε στήσει στη μεζονέτα στα Γλυκά Νερά, έδωσε ο γυναικοκτόνος Μπάμπης Αναγνωστόπουλος στο δικαστήριο.

«Στα σκατά που έφτιαξα με ένοιαζε να ήταν όσο πιο ασφαλές γινόταν το παιδί. Εκεί ήταν ασφαλές, δεν μπορούσε να πέσει….», είπε ο δολοφόνος και συνέχισε να περιγράφει όσα συνέβησαν τη μοιραία νύχτα, απαντώντας στις ερωτήσεις της έδρας, που έπεφταν «βροχή».

Μιλώντας για το «δράμα» που έπαιζε για πάνω από ένα μήνα, ως ο τεθλιμμένος σύζυγος για τον θάνατο της Καρολάιν από τα χέρια των ληστών, ο κατηγορούμενος δεν δίστασε να δηλώσει πως «επί 37 ημέρες έκλαιγε στον καναπέ μαζί με την κόρη του».

«Ακόμη και εγώ σας πίστεψα» του είπε κάποια στιγμή η πρόεδρος του δικαστηρίου, σημειώνοντας πως όλο το σκηνικό σκηνοθεσίας που έστησε για να συγκαλύψει το έγκλημά του θα το πληρώσουν οι Έλληνες πολίτες. «Η αστυνομία σας πίστεψε, κύριε κατηγορούμενε. Επικηρύχτηκαν οι ληστές με 300.000 ευρώ. Και εγώ προσωπικά σας πίστεψα» είπε επί λέξει η πρόεδρος στον κατηγορούμενο με τον τελευταίο να σημειώνει πως όλο αυτό δεν ήταν εύκολο για εκείνον και πως «για 37 ημέρες έκλαιγε με τη κόρη του στο καναπέ».

Όπως μάλιστα είπε όταν γνώρισε τους ανθρώπους των Ανθρωποκτονιών κατάλαβε ότι αργά η γρήγορα η αλήθεια θα έβγαινε στο φως. Ο Μπάμπης Αναγνωστόπουλος είπε στην μαραθώνια απολογία του ότι μετά το έγκλημα έκλαιγε και τράβαγε τα μαλλιά του. «Σκεφτόμουν τι θα κάνει αυτό το παιδί. Δεν μπορούσα να δεχτώ ότι θα χάσει την ίδια μέρα τους γονείς του», είπε και πρόσθεσε ότι σκέφτηκε το σενάριο της ληστείας, αλλά δεν περίμενε να γίνει πιστευτό.

«Αν η βούλησή μου ήταν να φύγω θα μπορούσα να φύγω και εγώ και το παιδί μου είχε διαβατήριο. Η αποφυγή των συνεπειών ήταν μια από τις απαράδεκτες συνέπειες εκείνης της ημέρας. Από το δικό μου σοκ ήταν αδύνατον να συνειδητοποιήσω ότι δεν θα ξαναδώ τη γυναίκα μου. Το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να κρατάω αγκαλιά τη κόρη μου και να της υπόσχομαι ότι δεν θα την αφήσω ποτέ…. Το μόνο που μπορούσα να κάνω είναι κάθε δευτερόλεπτο να προσπαθώ για εκείνη που δεν έφταιγε σε τίποτα. Και η Καρολάιν δεν έφταιγε …Της αξίζει να έχει τα πάντα η Λυδία και δεν θα τα έχει ποτέ, γιατί το άλλο μισό ήταν η μανούλα της» είπε φορτισμένος ο κατηγορούμενος.

Πρόεδρος: Την κοιτάξατε στα μάτια την αγκαλιάσατε την πεθερά σας…

Κατηγορούμενος: Έχετε απέναντί σας έναν άνθρωπο που κάθε ημέρα κλαίει και θρηνεί, αυτό δεν με απαλλάσσει βέβαια από τις ευθύνες μου. Η ζωή μου δεν τέλειωσε την ημέρα που γύρισα στην Αθήνα από το μνημόσυνο, η ζωή μου τελείωσε πέρυσι τέτοια ημέρα, όταν έχασα την Καρολάιν. Το μόνο που μου μένει είναι να επανορθώσω έστω και σε ένα κομματάκι από αυτά που προκάλεσα.

Η δολοφονία της Ρόξυ και η κυνική ομολογία

Ο κατηγορούμενος αναφέρθηκε αναλυτικά στις πράξεις του μετά το έγκλημα και όπως είπε σκέφτηκε να κάνει κακό στο σκυλί για να γίνει πιστευτή η εκδοχή της ληστείας. «Την πήρα από το λουράκι, τη σήκωσα ελαφρά και έβαλα το λουρί στο κάγκελο» ισχυρίστηκε.


Πρόεδρος: Ήταν ακαριαίος θάνατος;

Κατηγορούμενος: Ήταν αδύνατο να κοιτάω, έφυγα, πήγα στην κουζίνα για να μη βλέπω.

Πρόεδρος: Έκλαψε το ζώο;

Κατηγορούμενος: Έβγαλε ήχο… Έκλαψε…

Στη συνέχεια όπως είπε προκάλεσε αναστάτωση στον χώρο και ανέβηκε με το μωρό στο δωμάτιο του εγκλήματος.

Μάλιστα, ο κατηγορούμενος ευχαρίστησε την πρόεδρο για την εξής ερώτηση που του έκανε: «Αλήθεια γιατί βάλατε το παιδί δίπλα στη νεκρή μαμά του;». Απαντώντας ο κατηγορούμενος είπε: «Χαίρομαι που με ρωτάτε. Είναι κάτι που έχει συζητηθεί αρκετά. Δεν μπορούσα να την αφήσω στον κάτω όροφο. Δεν ήξερα πότε θα έρθει η αστυνομία». Η πρόεδρος επέμενε για την επιλογή του να βάλει το παιδί στο κρεβάτι και όχι στο λίκνο, όπου θα ήταν και πιο ασφαλές.

Πρόεδρος: Γιατί δίπλα στο παγωμένο σώμα της μαμάς του;

Κατηγορούμενος: Στα σκατά που έφτιαξα με ένοιαζε να ήταν όσο πιο ασφαλές γινόταν το παιδί. Εκεί ήταν ασφαλές, δεν μπορούσε να πέσει….

Πρόεδρος: Γιατί δεν βρέθηκαν αποτυπώματα στα αντικείμενα που αγγίξατε και συνδέονται με την μετέπειτα συγκάλυψη;

Κατηγορούμενος: Κάποια στιγμή όταν έβγαλα το παράθυρο έβαλα τα γάντια της μηχανής. Ενδεχομένως και την κάμερα να την έβγαλα με τα γάντια. Κάποια στιγμή κατέβηκα στο υπόγειο πήρα τα γάντια για να κάνω τα υπόλοιπα….

Αναφερόμενος στην κλήση που έκανε στην αστυνομία για να καταγγείλει ληστεία ο κατηγορούμενος είπε: «Κατά λάθος δεν μπόρεσα να καλέσω με την πρώτη την αστυνομία. Χρησιμοποίησα τα χέρια μου».

Πρόεδρος: Ακολούθως αναφέρετε στις αρχές τα περί ληστείας και επί 37 ημέρες αποκρύψετε το έγκλημα. Αυτό σας ήταν εύκολο;

Κατηγορούμενος: Καθόλου εύκολο. Οι 37 αυτές ημέρες για ο,τι αδικαιολόγητο έγινε ήταν βασανιστικές…

Πρόεδρος: Αν σας βασάνιζε αυτό γιατί δεν πήγατε στις αρχές να πείτε την αλήθεια;

Κατηγορούμενος: Σκέφτομαι το μωρό μου που ήταν όλη μου η ζωή… Όταν γνώρισα τους ανθρώπους στο Ανθρωποκτονιών ειλικρινά πίστευα ότι αργά ή γρήγορα θα έβρισκαν την αλήθεια. Είχα πολλές ευκαιρίες αν ήθελα να έχω φύγει αν η βούληση μου ήταν να παρατήσω τους πιο κοντινούς ανθρώπους.

Πρόεδρος: Παραμείνετε εδώ για να αντιμετωπίσετε τις συνέπειες των πράξεών σας;

Κατηγορούμενος: Εγώ είναι αδύνατον να συνειδητοποιήσω ότι δεν θα ξαναδώ τη γυναίκα μου. Το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να έχω αγκαλιά την κόρη μου και δεν θα την αφήσω ποτέ. Ήλπιζα ότι με κάποιο μαγικό τρόπο θα το κατάφερνα.

Πρόεδρος: Είχατε το ηθικό ανάστημα να μεγαλώσετε αυτό το παιδί;

Κατηγορούμενος: Εγώ ήμουν διαλυμένος και το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν κάθε δευτερόλεπτο να προσπαθώ για εκείνη που δεν θα γνωρίσει τη μητέρα της εξαιτίας μου. Και η Καρολάιν θα έπρεπε να είναι δίπλα μου. Όχι εδώ. Να είμαστε κάπου αλλού. Στο παιδί μου αξίζουν τα πάντα, αλλά τα πάντα δεν θα τα έχει ποτέ γιατί δεν έχει τη μανούλα της, την οποία της τη στέρησαν εγώ.

Δείτε επίσης