Πολιτισμός

Γιώργος Παπαπαύλου: Κανείς δεν φτάνει πουθενά, το σημείο τερματισμού πρέπει συνεχώς να μετακινείται

«Η Υποκριτική έχει κανόνες τους οποίους πρέπει να γνωρίζεις καλά πριν τους σπάσεις. Να φλερτάρεις με το χάος, αλλά να ξέρεις ποια είναι τα όρια και πότε να επιστρέφεις σε αυτά, να παίρνεις το ρίσκο να βγεις εκτός εαυτού, αλλά να μείνεις εντός του σώματός

43-3

Ο Γιώργος Παπαπαύλου γεννήθηκε στην Πάτρα στις 20/6/1981 και πρόκειται για έναν σπουδαίο ηθοποιό και καθηγητή, με λυσσαλέα μαχητικότητα, συνέπεια και εργατικότητα.

Η δασκάλα των Γερμανικών του, στο σχολείο, τον παρακίνησε ν’ ασχοληθεί με το Θέατρο, βλέποντας πως είναι η «ψυχή της παρέας», με χιούμορ, αλλά και πριν από αυτό, προσανατολιζόταν σε επαγγέλματα με τα οποία εκτίθεσαι στο κοινό. Ακόμα και την προσευχή τού άρεσε να λέει στο σχολείο, για να αισθάνεται ότι υπάρχει κοινό που τον προσέχει. Νωρίτερα ήθελε να γίνει γυναικολόγος.

Έχει δουλέψει με τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου. Μιλά αγγλικά και γαλλικά καλά, και ισπανικά. Αγαπάει το Χορό και τον Αθλητισμό. Θα ήθελε να παρακολουθήσει μαθήματα coaching στο εξωτερικό και να συμμετάσχει σε κάποια ξένη ταινία ή σε παραγωγή του Netflix.


Κύριε Παπαπαύλου, είστε αριστούχος απόφοιτος της Ανώτερης Σχολής Δραματικής Τέχνης «Ιάκωβος Καμπανέλλης», καθηγητής Υποκριτικής στην Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης «Αθηναϊκή Σκηνή, Κάλβου-Καλαμπόκη», καλλιτεχνικός διευθυντής των θεατρικών εργαστηρίων ΚEΨΥΠΑ (ενήλικες, έφηβοι, παιδιά), και πτυχιούχος της Νομικής Σχολής Αθηνών (Νομικό Τμήμα). Σήμερα θα μιλήσουμε για Υποκριτική. Γιατί σας κέρδισε από τη Νομική;

«Δεν έχω ακόμα δώσει απάντηση σε αυτό! Σίγουρα ξεκίνησε από μία ανάγκη αποδοχής, που με τον καιρό μετασχηματίστηκε σε κάτι βαθύτερο, που όμως δεν μπορώ να το ορίσω. Είχα αποφασίσει ότι θα γίνω ηθοποιός πριν δηλώσω στο μηχανογραφικό μου τη Νομική. Πέρασα στη σχολή αυτή, γιατί ήθελα να υπάρχει εναλλακτικό σχέδιο σε περίπτωση που το όνειρό μου, να γίνω ηθοποιός, δεν μπορούσε να πραγματοποιηθεί»!

Συσχετίζονται αυτά τα δύο;

«Όταν η Δικηγορία αναζητά την αλήθεια και την υπερασπίζεται, τότε αγγίζει την τέχνη της Υποκριτικής! Αλλά αν εννοείτε ότι η Υποκριτική έχει να κάνει με ψέματα, τότε κατηγορηματικά σας λέω “όχι”! Η τέχνη μας αναζητά τη βαθύτερη αλήθεια που ο καθένας κρύβει μέσα του και που αποφασίζει να την εκθέσει στο θεατή. Αυτή η έκθεση έχει πόνο στην προετοιμασία της, κόπο και σκληρή δουλειά! Τη στιγμή που κοινό και ηθοποιός συμβάλλονται, μπορεί να γεννηθεί κάτι αποκαλυπτικό, κάτι που ξεπερνά τα ανθρώπινα ή που, αν θέλετε, αγγίζει την ουσία των ανθρώπινων, χωρίς τα σουσούμια του πολιτισμού και των κοινωνικών συμβάσεων».

Για να διδάξεις Υποκριτική πρέπει και να την έχεις βιώσει ως ηθοποιός…

«Δεν υπάρχει ένας δρόμος από τον οποίο κάποιος μπορεί να φτάσει στη διδασκαλία! Προσωπικά, άρχισα να διδάσκω 14 χρόνια μετά την αποφοίτησή μου από τη Σχολή, αφού πρώτα έπαιξα σε 30 παραστάσεις σπουδαίους ρόλους κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου, συνεργάστηκα με τους σημαντικότερους σκηνοθέτες και ηθοποιούς, παρακολούθησα πλήθος σεμιναρίων Υποκριτικής, έκανα όλα αυτά τα χρόνια ιδιαίτερα μαθήματα Φωνής, Ορθοφωνίας και Κίνησης, διάβασα αμέτρητα βιβλία μεθόδων Υποκριτικής και είχα ήδη μία προϋπηρεσία 2 ετών ως δάσκαλος σε θεατρικό εργαστήρι ενηλίκων, πριν αποδεχθώ τον πρόταση του Μιχάλη Καλαμπόκη να διδάξω Υποκριτική στη Δραματική Σχολή “Αθηναϊκή Σκηνή”».


Πώς γίνεται η διδασκαλία ή... μετάληψη θα έλεγα;

«Δεν είναι εύκολο να το περιγράψω. Αυτό που λέω στους μαθητές μου είναι ότι η Υποκριτική είναι επιστήμη, παρόλο που δεν επαληθεύεται απόλυτα και χρειάζεται πολλές φορές να κάνεις ζωή πρωταθλητ . Να προσέχεις το σώμα σου, τη φωνή σου, να καλλιεργείς το πνεύμα σου, να μελετάς, να εξασκείσαι καθημερινά. Η Υποκριτική έχει κανόνες τους οποίους πρέπει να γνωρίζεις καλά πριν τους σπάσεις. Να φλερτάρεις με το χάος, αλλά να ξέρεις ποια είναι τα όρια και πότε να επιστρέφεις σε αυτά, να παίρνεις το ρίσκο να βγεις εκτός εαυτού, αλλά να μείνεις εντός του σώματός σου».

Εξαρτάται από τον καθηγητή αν θα γίνει καλός ηθοποιός ο σπουδαστής ή είναι έμφυτο το ταλέντο;

«Ο δάσκαλος έχει το μεγάλο βάρος της μύησης στο κόσμο της Υποκριτικής, έναν κόσμο που στον πυρήνα του έχει ομορφιά, αποκαλυπτικές για την ανθρώπινη φύση στιγμές, υπερβάσεις, απελευθέρωση, αλλά που στην περιφέρειά του έχει ασχήμια, ανόητους ανταγωνισμούς, ανεργία, παρατρεχάμενους και άσχετους… παραγοντίζοντες! Κανείς δεν μπορεί να διδάξει κάποιον πώς να γίνει καλλιτέχνης, αλλά μπορεί να του δείξει δρόμους να τους περπατήσει, γνωρίζοντας ότι κανείς δεν φτάνει πουθενά, γιατί το σημείο τερματισμού πρέπει συνεχώς να μετακινείται»!

Έχετε συμμετάσχει από Αρχαία Τραγωδία μέχρι σύγχρονο Θέατρο, σε ταινίες, σε σίριαλ. Αγάπη μεγαλύτερη η διδασκαλία ή η ηθοποιία;

«Όλα αυτά είναι κομμάτια της δουλειάς μου και δεν τα ξεχωρίζω. Ό,τι μου επιτρέπει να κάνω την τέχνη μου με τους όρους μου, χωρίς ευκολίες και προχειρότητες, το καλωσορίζω».

Είναι δύσκολο το λειτούργημά σας. Το μότο σας για να ξεπερνάτε τις άσχημες στιγμές;

«Η γη θα συνεχίσει να γυρίζει. Χαλάρωσε».

Για το χειμώνα τι ετοιμάζετε;

«Θα παίξω στο θέατρο “Πόρτα”, στη “Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση” και θα επαναλάβω το μονόλογο του Στρίντμπεργκ “Η αποθέωση της τρέλας”, που είχα παρουσιάσει σε σκηνοθεσία Κων. Χατζή για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων, σε παγκόσμια πρώτη, πριν από 3 χρόνια. Παράλληλα, θα διδάξω Υποκριτική για 3η χρονιά στην “Αθηναϊκή Σκηνή Κάλβου-Καλαμπόκη”, σε άλλη μία δραματική σχολή, που ακόμα δεν μπορώ να ανακοινώσω, και συνεχίζω τα θεατρικά εργαστήρια για ενήλικες ερασιτέχνες ή υποψήφιους ηθοποιούς. Επιπλέον, συνεχίζουμε με τον ψυχολόγο/ψυχοθεραπευτή Βασίλη Ορλιακλή τους “Διαλόγους Θεάτρου/Ψυχανάλυσης” (2 φορές το μήνα), πληροφορίες για τους “Διαλόγους” υπάρχουν στα προφίλ μου στα social».

Από την έντυπη έκδοση της «Βραδυνής της Κυριακής»

Δείτε επίσης