Πολιτισμός

Γιάννος Αιόλου στη «ΒτΚ»: «Υπάρχει στην εποχή μας μαγικός ρεαλισμός»

Ο διακεκριμένος συνθέτης και βραβευμένος καλλιτέχνης σε μια αποκλειστική συνέντευξη μιλάει για την μουσική, την τέχνη και τον πολιτισμό

Γιάννος Αιόλου, αποκλειστική συνέντευξη, συνθέτης, μουσικός, μαγικός ρεαλισμός, μουσική σύνθεση, νέο άλμπουμ, Μουσική, Τέχνη, Πολιτισμός
Αρθρογράφος: Εσμεράλδα Αγαπητού
Από Εσμεράλδα Αγαπητού

Αναδημοσίευση από τη «Βραδυνή της Κυριακής»

Ο Γιάννος Αιόλου γεννήθηκε στη Λάρισα το 1969. Σπούδασε Mηχανολογία, καθώς και Μουσική (τζαζ αυτοσχεδιασμό και κλασική ενορχήστρωση) και Ηχοληψία στο Λονδίνο. Στο Λος Άντζελες έκανε ένα μεταπτυχιακό πάνω στη Μουσική για τον Κινηματογράφο. Εργάστηκε ως συνθέτης, ηχολήπτης, μουσικός παραγωγός, σκηνοθέτης πολυθεαμάτων, καθώς επίσης και ως promoting agent για Έλληνες καλλιτέχνες και θεατρικούς οργανισμούς στο εξωτερικό. Ως συνθέτης έγραψε μουσική για Μοντέρνο Χορό, Θέατρο και Κινηματογράφο και έχει βραβευθεί πολλές φορές. Δεν είναι όμως απλά ένας συνθέτης, μα περισσότερο ένας διανοούμενος της σκέψης, ένας δημιουργός έκφρασης μέσω του ήχου του. Έχει μεταφράσει πέντε μυθιστορήματα από τα αγγλικά. «Η νύχτα των εννέα ήλιων» είναι το πρώτο του μυθιστόρημα.

Κύριε Αιόλου, «Tangos του Μαγικού Ρεαλισμού» είναι ο τίτλος του νέου album σας, μιλήστε μας γι’ αυτό. Ποια είναι τα tangos του μαγικού ρεαλισμού; To τανγκό δεν είναι ο χορός του πάθους;

«Είναι μία σχεδόν δεκαετής πορεία μου στο μουσικό χώρο των τάνγκος, σε μία προσπάθεια να βρω τη δική μου μουσική γλώσσα σε αυτό. Έναυσμα για την ενασχόλησή μου με τα τάνγκος ήταν η μουσική που έγραψα για την ταινία “Το Τανγκό των Χριστουγέννων” αλλά και η επίδραση του Μπόρχες και του κινήματος του Μαγικού Ρεαλισμού σε εμένα ως άνθρωπο και καλλιτέχνη. Τα τάνγκος είναι μία μουσική που γεννήθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα στην Αργεντινή και την Κολομβία, από Ευρωπαίους, κυρίως, μουσικούς, μία υβριδική μουσική που αναπτύχθηκε εξίσου στην Ευρώπη, όπως άλλωστε και το κίνημα του Μαγικού Ρεαλισμού. Για άλλους είναι η μουσική των αισθήσεων, για άλλους μία “μελαγχολική σκέψη που χορεύεται”. Για μένα είναι μία μουσική γλώσσα που είναι έντονη, βαθιά και ταυτόχρονα “κινηματογραφική”, συμφωνική, που μου δίνει την ευκαιρία να γράψω με πάθος. Με ενδιαφέρει πρωτίστως να “ακουστεί” με πάθος. Αν χορευτεί… ακόμη καλύτερα…».

Στην εποχή μας υπάρχει μαγικός ρεαλισμός;

«Ακόμη και αν αποφασίζαμε όλοι μας να ζήσουμε στον απόλυτο ρεαλισμό, πράγμα που δεν θα το ευχόμουν, δεν είμαι σίγουρος ότι μπορούμε. Πού αρχίζει και πού τελειώνει ο μύθος του καθενός μας και πόσο καλά γνωρίζουμε όλες τις αλήθειες της ζωής μας; Άλλωστε, δεν υπάρχει μύθος χωρίς μία βάση αλήθειας, και ίσως τότε μόνο γίνεται πιο πιστευτός, ακόμη και από την ίδια την αλήθεια. Η “μυθολογία” του καθενός μας είναι η ενέργεια για τις πιο σημαντικές αποφάσεις μας, τα πιο μεγάλα άλματα, κάθε φτερούγισμα… Είμαι απόλυτα σίγουρος ότι υπάρχει μαγικός ρεαλισμός και στην εποχή μας. Δεν γίνεται αλλιώς. Ακόμη και στο πιο σκοτεινό κελί του μυαλού ή της ψυχής μπαίνει η αχτίδα της ελπίδας. Το παράθυρο για να μπει, να το ανοίξει η μαγεία, ο μύθος».

Πόσο δύσκολο είναι να συνθέτεις τέτοια μουσική; Πόσο επηρεάζεστε εσείς όταν συνθέτετε αυτού του είδους τη μουσική;

«Τις ευκολίες τις φοβάμαι περισσότερο από οτιδήποτε στη ζωή. Δεν κάνω μουσική, όμως, επειδή δεν είναι εύκολο. Αλίμονο. Γράφω μουσική γιατί είναι ο μόνος τρόπος που ξέρω να ενώνομαι με αυτό το “μεγάλο” με το οποίο σχετιζόμαστε, από αυτό που προερχόμαστε, και σε αυτό το οποίο θα καταλήξουμε. Άλλοι το λένε επέκεινα, άλλοι σύμπαν, άλλοι συμμετρία, άλλοι αστερόσκονη ή απομεινάρια νεκρών αστεριών… Επειδή είναι σχεδόν αόρατο για εμάς σε αυτή τη διάσταση που βρισκόμαστε, πρέπει ο καθένας μας να βρει έναν τρόπο να επικοινωνεί με την “άλλη μεριά”. Άλλοι το κάνουν με ενδοσκόπηση, με διαλογισμό, με προσευχή… εγώ το κάνω μέσω της μουσικής μου… Με έχει διαμορφώσει αυτή μου η πορεία. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω πια αν “είμαι αυτός που είμαι και ως συνέπεια γράφω αυτή τη μουσική” ή “είμαι αυτός που είμαι επειδή γράφω αυτή τη μουσική”. Δεν ξέρω ποια η αιτία και το αιτιατό…».

Είστε από τους εξέχοντες και βραβευμένους συνθέτες του καιρού μας, έχοντας γράψει μουσική για 17 ταινίες, για Θέατρο, τηλεοπτικά projects, 15 δισκογραφικές δουλειές, έχετε δώσει πολλές και επιτυχημένες συναυλίες, έχετε καθιερωθεί με το περίφημο «Τανγκό των Χριστουγέννων», εντυπωσιάσατε στην 86η Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης με το ««Aιών… εν Ιωνία, Θράκη και Πόντω», το οπτικοακουστικό θέαμα που προβλήθηκε στο Περίπτερο των Εθνών, αφιερωμένο στην ιστορία της «Μεγάλης Προσφυγιάς». Τι άλλο ακολουθεί;

«Δουλεύω σχεδόν πάντα σε περισσότερα από 3 ή 4 έργα ταυτόχρονα (εννοώ την ίδια περίοδο). Το κάθε ένα από αυτά ωριμάζει στο δικό του χρόνο. Αυτή είναι η πολυτέλεια που έχω όταν επιλέγω εγώ τα έργα και δεν είναι κάποια “παραγγελία” η οποία πάντα έρχεται ως δώρο, αλλά και με τα “αγκάθια” της – δηλαδή τα πολύ στενά πλαίσια, χρόνους παράδοσης, κ.λπ.. Τα έργα μου, μου αποκαλύπτονται σιγά-σιγά, καθώς περνώ χρόνο μαζί τους. Δεν μου “ανοίγονται” εύκολα. Πρέπει να τα “κερδίσω”, να τους αφιερώσω μεγάλη εσωτερική δύναμη. Και τότε μόνο καταλαβαίνω για “τι πράγμα μου μιλούν”. Συχνά καταλαβαίνω ύστερα από καιρό γιατί ήρθε ένα έργο ως ανάγκη να με συναντήσει».

Ο Γιάννος είναι sui generis όπως οι περισσότεροι καλλιτέχνες;

«Θα ήθελα να μπορούσα να είμαι ένα δέντρο, να “εισπνέω” άνθρακα από το διοξείδιο, φως του ήλιου και να δίνω χυμούς στη φύση, σκιά, να κρατάω το χώμα μου γερά. Αλλά είμαι απλά ένα καθρεφτάκι στο νερό, άλλες φορές γυαλίζω, άλλες δεν με βλέπεις, άλλες μπορεί να σε κόψω, άλλες να μεγεθύνω τη χαρά και τους φόβους σου… Φοβάμαι μην σπάσω πριν προλάβω να δω όσο φως αντέχω…».

Δείτε επίσης