Χρήστος Αφρουδάκης: Το πόλο είναι όλη μου η ζωή (vid)

Δεν έχουν περάσει ούτε 15 ημέρες από την ημέρα που ανακοίνωσε την απόσυρσή του. Ο Χρήστος Αφρουδάκης δεν θα κολυμπάει πια στις πισίνες, όμως η γεμάτη καριέρα του, έχει αφήσει γλυκές αναμνήσεις στο μυαλό του, πολλά γκολ και τίτλους.

Ξεκινώντας 31 χρόνια πριν με τις πρώτες του… απλωτές, ο Χρήστος Αφρουδάκης ανδρώθηκε με την ομάδα της Βουλιαγμένης, μετακόμισε στην Ιταλία και στην Ποζίλιπο για να κατακτήσει την κορυφή της Ευρώπης και επέστρεψε στον Πειραιά για λογαριασμό του Εθνικού και μετέπειτα του Ολυμπιακού.

Από τότε, πέρασε 5 χρόνια με συνεχόμενα νταμπλ, 4 με τον Ολυμπιακό και 1 με τη Βουλιαγμένη, για την οποία δηλώνει παρακάτω στο vradini.gr πως «είχε ιδιαίτερη σημασία», χωρίς ωστόσο να ξεχωρίζει κάποια στιγμή γιατί όλες «έχουν τη δική τους ιδιαίτερη αξία».

Στο μόνο που δίνει προτεραιότητα είναι στις επιτυχίες με την εθνική ομάδα. Παγκόσμιος πρωταθλητής και δευτεραθλητής Ευρώπης με την εθνική Νέων αλλά και τριταθλητής κόσμου με την εθνική Ανδρών το 2005 και το 2015.

Ο Χρήστος Αφρουδάκης μίλησε στο vradini.gr και τον Κωνσταντίνο Μακρή, για την καριέρα του, το μέλλον του στις πισίνες και για το ότι πρέπει να δημιουργηθούν πρότυπα στην υδατοσφαίριση, ένα άθλημα που ο ίδιος αγαπάει πολύ.

Το σκηνικό στη μαγευτική Βουλιαγμένη, δίπλα στη θάλασσα και με το απίθανο παγωτό του Waffle House, προσέφερε τις απαραίτητες προϋποθέσεις για μία εξαιρετική κουβέντα.

Παρακάτω, ολόκληρη η συνέντευξη του Χρήστου Αφρουδάκη:

Είναι μια ιδιαίτερη ημέρα για σένα, καθώς έχουν περάσει λίγες ημέρες από τότε που έχεις σταματήσει, έχεις αποσυρθεί από το πόλο. Πώς νιώθεις;

Σίγουρα έχουν περάσει ήδη 10 μέρες από τότε που ανακοίνωσα ότι θα αποχωρήσω από την ενεργό δράση. Τα συναισθήματα είναι λίγο περίεργα, να πω ότι δεν το έχω νιώσει στο πετσί μου ακόμη. Από εκεί και πέρα, θεωρώ ότι όσο περνάει ο καιρός, θα προσαρμόζομαι στα νέα δεδομένα και νομίζω ότι εγώ, όπως και όλοι οι υπόλοιποι αθλητές που έχουν σταματήσει, θα μπορέσω να προσαρμοστώ.

Βρισκόμαστε στη Βουλιαγμένη, ένα μέρος που έχεις μεγαλώσει από μικρό παιδί και που ήσουν και πολλά χρόνια μέλος της ομάδας…

Έτσι, εδώ ουσιαστικά είναι η ζωή μου ολόκληρη. Και η πόλη και ο ΝΟΒ (Ναυτικός Όμιλος Βουλιαγμένης). Εδώ πήγα σχολείο, εδώ ανδρώθηκα, εδώ μεγάλωσα, τα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια και εδώ ζω ακόμη. Ο ΝΟΒ είναι η ομάδα που ξεκίνησα να παίζω πόλο και αυτή που με βοήθησε να εξελιχθώ και να φτάσω σε ένα υψηλό επίπεδο. Κατά κάποιο τρόπο ήμουν τυχερός και που υπήρχε και ο όμιλος, για να έχω όλες αυτές τις συνθήκες και να εξελιχθώ σαν αθλητής, σαν άνθρωπος και σαν υδατοσφαιριστής.

Πόσα χρόνια πριν ήταν αυτό το ξεκίνημα;

Κοίταξε, στη Βουλιαγμένη ξεκίνησα το 1987, στις θερινές σχολές που έκανα εκμάθηση κολύμβησης. Στις ακαδημίες του πόλο μπήκα 6,5 ετών, το 1990 και έπειτα, από το 1990 μέχρι σήμερα, ασχολήθηκα με το άθλημα της υδατοσφαίρισης, παίζοντας 22 σεζόν σε αντρικό επίπεδο, από 16 χρονών δηλαδή που ήταν η πρώτη μου… βουτιά στα βαθιά με την ομάδα της Βουλιαγμένης.

Είναι μια ολόκληρη ζωή, έτσι;

Και παραπάνω (γέλια). Αν λάβει κανείς υπόψη ότι τώρα είμαι 37 ετών και έχω ασχοληθεί με το πόλο 31 χρόνια, είναι όλη μου η ζωή.

Από όλα αυτά τα χρόνια, ποια είναι η αγαπημένη σου στιγμή – ανάμνηση;

Είναι πάρα πολλές. Όπως έχω ξαναπεί και στο παρελθόν, θεωρώ πως κανείς αθλητής δεν μπορεί να τις ξεχωρίσει. Κάθε στιγμή είναι διαφορετική, έχει την διαφορετική σημαντικότητα, αναλόγως σε ποια ηλικία βρίσκεσαι και τι είναι αυτό που καταφέρνεις. Οπότε, νομίζω ότι, σίγουρα οι επιτυχίες και οι διακρίσεις με τις εθνικές ομάδες και τους συλλόγους μου είναι πολύ σημαντικές αλλά η κάθε μια από αυτές έχει μια διαφορετική ιστορία. Δηλαδή, πάντα λέω ότι ήταν πολύ σημαντικές οι διακρίσεις με τις μικρές κατηγορίες των εθνικών ομάδων το 2000-2001, που πήραμε 2 ασημένια ευρωπαϊκά, 1 χρυσό παγκόσμιο. Επίσης, τα πρωταθλήματα με τη Βουλιαγμένη ήταν σημαντικά στις μικρές κατηγορίες, γιατί είναι αυτά που σου δίνουν κίνητρο και καύσιμα να ανεβάσεις τον πήχη ψηλότερα…

Που σε ανδρώνουν δηλαδή…

Προφανώς, σου δίνουν το έξτρα κίνητρο για να ασχοληθείς με το άθλημα σε ένα πιο υψηλό και πιο επαγγελματικό επίπεδο. Μετά, όσο περνάν τα χρόνια, σίγουρα η κορυφή των επιτυχιών είναι το 3ο παγκόσμιο μετάλλιο το 2005 με την εθνική ομάδα ανδρών και το 2015 εξίσου το 3ο παγκόσμιο μετάλλιο και η απευθείας πρόκριση στους Ολυμπιακούς του Ρίο. Θεωρώ ότι σαν προτεραιότητα είναι οι επιτυχίες με τις εθνικές ομάδες και μετά με τους συλλόγους, όπως το Champions League με τη Ποζιλίπο, το πρωτάθλημα με τον Ολυμπιακό αλλά και οι τίτλοι με τη Βουλιαγμένη καθώς όταν έφυγα από εκεί δεν είχα δυστυχώς τίτλους. Όταν επέστρεψα, δόξα τω θεώ, συνδυάστηκε με ένα double…

Κάτι που ήταν, επίσης, καύσιμο…

Βέβαια. Και μετά από κάποια χρόνια κερδίσαμε και το Κύπελλο. Νομίζω όλα έχουν τη δικιά τους ιδιαίτερη σημασία.

Ποια είναι τα σχέδιά σου από εδώ και πέρα;

Αρχικά, η πρόθεσή μου είναι να παραμείνω στο άθλημα και να βοηθήσω από κάποιο άλλο πόστο.

Θα ήθελες να είσαι προπονητής ομάδας;

Σε πρώτη φάση, όχι.

Ίσως σε μικρές ομάδες;

Σε μικρές ομάδες θα ήθελα, θα το συζητούσα εκτενέστερα. Το θεωρώ και υποχρέωση, από αθλητές του δικού μου επιπέδου, που έχουν παραστάσεις, να μπορέσω να βοηθήσω τα νέα παιδιά, όπως και όλοι οι αθλητές. Να δώσουμε τα φώτα στη νέα γενιά και να μπορέσει και να εξελιχθεί και να γίνει καλύτερη από εμάς, γιατί αυτός πρέπει να είναι ο στόχος, από τη στιγμή που δεν είμαστε ενεργοί αθλητές.

Έτσι και αλλιώς, από πριν έχεις αυτή τη φιλοσοφία. Πόσο μάλλον τώρα, που είμαι έξω από το νερό, γιατί από μέσα έχω και την ευθύνη του να παίξω. Από εκεί και πέρα θέλω να παραμείνω στο χώρο.

Κατά τα άλλα, υπάρχει μια οικογενειακή επιχείρηση που ασχολείται με τον τουρισμό και όλα αυτά που έχω καταφέρει να δημιουργήσω, με ένα πρακτορείο ΟΠΑΠ που έχω και που είμαι στα Σώματα Ασφαλείας, θα είμαι εκεί.

Πολύ σημαντικό θεωρώ, είναι, πως σε πρώτη φάση θέλω να ασχοληθώ με τον χώρο εθελοντικά, δεν θέλω να μπω ευθύς εξ’ αρχής να ασχοληθώ επαγγελματικά και να είμαι έμμισθος. Θα ήθελα αρχικά, να προσφέρω εθελοντικά, όσο αντέχω και όσο μπορώ πνευματικά και οικονομικά, γιατί έχω πάρει πολλά και οφείλω να δώσω πίσω κάποια πράγματα.

Σε ένα παιδί που βλέπει τώρα αυτήν τη συνέντευξη και θέλει να μπει στην πισίνα, τι θα του έλεγες;

Αρχικά, θεωρώ πάρα πολύ σημαντικό κάθε παιδί, ανεξάρτητα αν θέλει να παίξει πόλο ή όχι, να πρέπει να μάθει να κολυμπάει. Η Ελλάδα στο μεγαλύτερο μέρος της βρέχεται από θάλασσα, οπότε για τη δική του ασφάλεια αλλά και των γονέων του ή την ηρεμία τους, θα πρέπει να μάθει να κολυμπάει. Κάθε γονέας θα πρέπει να σπρώχνει το παιδί του στις ακαδημίες κολύμβησης ώστε να έχει μια πρώτη επαφή με το νερό.

Τώρα, αν κάποιο από τα παιδιά καταλάβει ότι του αρέσει το υγρό στοιχείο και η μπάλα, τότε νομίζω δεν υπάρχει καλύτερο άθλημα από αυτό της υδατοσφαίρισης αλλά σε γενικές γραμμές θα έλεγα ότι τα παιδιά είναι σωστό να ασχολούνται γενικά με τον αθλητισμό. Έχουν να κερδίσουν πάρα πολλά. Όχι απαραίτητα με τον πρωταθλητισμό, γιατί αυτό είναι μια διαφορετική έννοια και έχει περισσότερες απαιτήσεις.

Αλλά και πάλι, νομίζω τα βασικά στοιχεία του χαρακτήρα σου, που θα σε ακολουθούν στο υπόλοιπο της ζωής σου, μπορείς να τα αποκτήσεις και όταν δεν φτάσεις στο υψηλότερο επίπεδο του σπορ που έχεις διαλέξει.

Οπότε, νομίζω, αυτό που θα έλεγα σε ένα παιδί είναι να προσπαθήσει να ασχοληθεί με τον αθλητισμό γενικά. Μακάρι να ασχοληθεί με το πόλο, που το αγαπάω και ιδιαίτερα και είναι όλη μου η ζωή.

Το πόλο, μιας και είναι ένα άθλημα που ρέει στο αίμα οικογενειακώς, είναι ένα «εύκολο» ή «δύσκολο» άθλημα;

Σε όλα τα αθλήματα χρειάζεται το ταλέντο και η δουλειά. Κανείς δεν εξελίχθηκε αποκλειστικά από το ταλέντο του και αντίστροφα αν ένας αθλητής που δεν έχει ταλέντο, δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να φτάσει σε υψηλό επίπεδο αν δεν ρίξει δουλειά.

Οπότε, όλα τα αθλήματα έχουν ως κύριο συστατικό της επιτυχίας, τη δουλειά. Από εκεί και πέρα, αν έχεις ταλέντο μπορείς να εξελιχθείς γρηγορότερα, αν πάλι δεν έχεις, θα δυσκολευτείς λίγο παραπάνω αλλά θα φτάσεις σε ένα υψηλό επίπεδο.

Το πόλο είναι απαιτητικό. Είσαι μέσα στην πισίνα και το υγρό στοιχείο σου δυσκολεύει τη ζωή και έχει και πάρα πολλές ώρες προπόνηση. Νομίζω είναι ένα άθλημα που σε πειθαρχεί πολύ, σε μαθαίνει να έχεις πρόγραμμα και στόχους και πολύ βασικό είναι ότι σε μαθαίνει να δουλεύεις.

Με την εμπειρία σου και όσα έχεις δει, ο χώρος του πόλο στην Ελλάδα έχει μέλλον; Έχουμε περάσει πανδημία του κορωνοϊού, έχουμε περάσει οικονομική κρίση και μνημόνια.

Το πόλο δεν είναι άθλημα που μπορεί να σου λύσει το πρόβλημα της ζωής σου. Σίγουρα, μπορεί να σου προσφέρει έναν καλό μισθό και να κάνεις κάποιες αποταμιεύσεις ώστε όταν έρθει η στιγμή που θα σταματήσεις, να τα επενδύσεις.

Αλλά το πόλο γενικά έχει πολύ μέλλον. Θυμίζω ότι οι τελευταίες γενιές των ανδρών και των εφήβων έχουν κατακτήσει 4 χρυσά μετάλλια, οπότε αυτό συνεπάγεται ότι υπάρχει το υλικό να το δουλέψουμε και να το εξελίξουμε ώστε να έρθουν και άλλες επιτυχίες.

Χρειάζεται μια ιδιαίτερη προσοχή, να ασχοληθούμε με αυτά τα παιδιά, με αυτό το υλικό, με τέτοιο τρόπο για να κάνει πιο γνωστό το άθλημά μας ώστε να το γνωρίσουν και άλλα νέα παιδιά.

Πώς ήταν το μπάσκετ με τον Γκάλη το ’87, ο Τσιτσιπάς στο τένις τώρα και ο Πετρούνιας στους κρίκους, θεωρώ πως έχουμε το υλικό και πρέπει να δημιουργήσουμε πρότυπα στο πόλο.