Δομνίτσα Λανίτου-Καβουνίδου: Η πρώτη Ελληνίδα σε Ολυμπιακούς Αγώνες

Έτρεξε το 1936 στο Βερολίνο, στην πρώτη μετά τον πόλεμο διοργάνωση, στο Λονδίνο το 1948, ήταν και πάλι η μόνη αθλήτρια που συμμετείχε

Δομνίτσα Λανίτου-Καβουνίδου

Αναδημοσίευση από τη «Βραδυνή της Κυριακής»

Η μεγάλη αθλήτρια τη Κύπρου Δομνίτσα Λανίτου-Καβουνίδου ήταν η πρώτη Ελληνίδα αθλήτρια στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού που πήρε μέρος σε Ολυμπιακούς Αγώνες.

Συμμετείχε το 1936 στο Βερολίνο, όπου καταχειροκροτήθηκε στην παρέλαση, κατά την έναρξη των Αγώνων. Έφυγε πλήρης ημερών από τη ζωή σε ηλικία 97 ετών, στις 20-6-2011.

Την αείμνηστη Δομνίτσα είχα γνωρίσει στις αρχές της δεκαετίας του ’70 σε μία εκδήλωση των Κωνσταντινουπολιτών, που τιμούσαν τον Κωνσταντίνο και τη σύζυγό του Σοφία Σπανούδη, σπουδαία δημοσιογράφο και αρχηγό της γυναικείας Ολυμπιακής Αποστολής στους Ολυμπιακούς του Βερολίνου του 1936.

Ανάμεσα στις αθλήτριες ήταν τότε και η Λανίτου, η οποία διεκρίθη στο αγώνισμα των 100 μ. μετ’ εμποδίων.

Στο τέλος της εκδήλωσης η Δομνίτσα μού διηγήθηκε ένα περιστατικό με την Σπανούδη, που συνέβη στη γερμανική πρωτεύουσα:

«Οι Αγώνες είχαν τελειώσει δύο ημέρες πριν, και την επομένη επρόκειτο να φύγουμε σιδηροδρομικώς για την Ελλάδα. Έτσι βρήκαμε την ευκαιρία να γυρίσουμε στην πόλη και να δούμε τα αξιοθέατα.

Όταν ανεβήκαμε στο αστικό λεωφορείο, κάποιοι Γερμανοί κατάλαβαν ότι είμαστε ξένοι και άρχισαν να μιλούν με άσχημα λόγια για μας, νομίζοντας ότι δεν… καταλαβαίνουμε.

Όμως, η Σοφία Σπανούδη, που γνώριζε άριστα την γερμανική, τους διέκοψε με θάρρος λέγοντας: “Πώς φαίνεται ότι τέλειωσαν οι οδηγίες να είσθε ευγενείς με τους ξένους!”. Και οι… αγενείς Γερμανοί, από ντροπή κατέβηκαν στην επόμενη στάση…».

Τότε, σ’ εκείνους τους Ολυμπιακούς, έκανε για πρώτη φορά την εμφάνισή της η Ολυμπιακή φλόγα που άναψε στην αρχαία Ολυμπία και μεταφέρθηκε στο Βερολίνο.

Εκεί, στη λαμπρή τελετή στο Ολυμπιακό Στάδιο, επέλεξε ο φουστανελοφόρος Ολυμπιονίκης μας του Μαραθωνίου της Αθήνας το 1896 Σπύρος Λούης να δώσει συμβολικά στον Χίτλερ κλαδί ελιάς που έφερε από την Αθήνα και συμβόλιζε την ειρήνη.

Στους αγώνες εκείνους, η Δομνίτσα ήρθε 3η στα 100 μ. και αποκλείστηκε, ενώ στα 80 μ. μετ’ εμποδίων ήρθε 6η ισοφαρίζοντας το πανελλήνιο δικό της ρεκόρ.

Η Δομνίτσα γεννήθηκε το 1914 στη Λεμεσό, και στα 12 της χρόνια άρχισε να δείχνει το ταλέντο της βοηθούμενη από τον πατέρα της, στα αγωνίσματα των δρόμων ταχύτητας, και στα άλματα ύψους και μήκους.

Το 1931 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, αρχίζοντας τις σπουδές της στην Πάντειο και τη Νομική Σχολή.

Ξεκίνησε να αγωνίζεται στο στίβο και να καθιερώνεται ως πρωταθλήτρια στους δρόμους ταχύτητας και το όνομά της φιγουράρει από τα πρώτα στα επίσημα χαρτιά του ΣΕΓΑΣ ως πρωταθλήτρια.

Με αυτές τις σπουδαίες επιδόσεις επελέγη για να πάρει μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου το 1936. Στον πόλεμο του 1940 πρόσφερε τις υπηρεσίες της στην πατρίδα ως εθελόντρια νοσοκόμος και στα 30 της χρόνια, το 1941, επί γερμανικής κατοχής, θα παντρευτεί τον εκλεκτό της καρδιάς της Κώστα Καβουνίδη.

Η απελευθέρωση το 1944 θα τη βρει να κρατά στα χέρια της το νεογέννητο γιο της Σπύρο.

Στους πρώτους, μετά τον πόλεμο, Ολυμπιακούς του Λονδίνου, το 1948, ήταν και πάλι η μόνη αθλήτρια που συμμετείχε. Πήρε μέρος στα 80 μ. μετ’ εμποδίων, αλλά δεν μπόρεσε να προκριθεί στον τελικό.

Από τον στίβο αποχώρησε αφού είχε πετύχει πολλά πανελλήνια ρεκόρ, αλλά και τέσσερα βαλκανικά. Δεν σταμάτησε, όμως, τον αθλητισμό, αφού ασχολήθηκε με το τένις, στο οποίο επίσης διακρίθηκε.

Η μεγάλη δημοφιλία της θ’ αγγίξει ακόμα και τους πολιτικούς, όταν ο Γεώργιος Παπανδρέου θα την καλέσει να πολιτευθεί και να είναι υποψήφια στις βουλευτικές εκλογές του 1958 με το κόμμα των Φιλελευθέρων, χωρίς όμως να εκλεγεί.

Αγωνίστηκε για το θέμα της Κύπρου, πήρε μέρος σε πολλά συλλαλητήρια, είχε πρωτοστατήσει το 1975 στην πορεία της κατεχόμενης Αμμοχώστου, ενώ ο πατέρας της είχε συλληφθεί και φυλακισθεί από τους Άγγλους, στη Λευκωσία.

Η Δομνίτσα Λανίτου διατηρούσε με μεγάλη προσοχή και ευλάβεια ένα λεύκωμά της στο οποίο είχε γράψει το παρακάτω τετράστιχο ο εθνικός μας ποιητής Κωστής Παλαμάς, όταν τον επισκέφθηκε με τον πατέρα της και την αδελφή της Ισμήνη, στις 18-12-1934, στο σπίτι του στην οδό Ασκληπιού:

«Ένα είναι το τραγούδι μου για σας, Δομνίτσα και Ισμήνη,

Μια ρίμα για τη χάρη σας γίνεται περιβόλι,

Χαρά στα νιάτα σας, ανθοί φυτρώνουν μυροβόλοι

Της Κύπρος τα τριαντάφυλλα, της Αττικής οι κρίνοι».

Ίσως σας ενδιαφέρουν