Ο κοινός βίος του Κωνσταντίνου και της Μαρίκας Μητσοτάκη
Ζευγάρι για δεκαετίες. Εκείνος πάντα μπροστά, στην πρώτη γραμμή των πολιτικών εξελίξεων. Εκείνη, όχι πίσω του, αλλά πάντα στο πλάι του
Τον Μάιο μήνα διάλεξε να φύγει από τη ζωή το ζεύγος Κώστα και Μαρίκας Μητσοτάκη. Στις 6-5-2012 η Μαρίκα και στις 29-5-2017 ο Κώστας. Ο Κώστας γεννήθηκε το 1918, στη Χαλέπα Χανίων, σπούδασε στη Νομική Αθηνών κατετάγη στον Στρατό ως έφεδρος αξιωματικός, και με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού πολέμησε στο Έπος του ‘40 στην πρώτη γραμμή του ελληνοϊταλικού μετώπου. Και όταν έληξε ο πόλεμος, πεζός από την Ήπειρο κατέβηκε στο Βέλο Κορινθίας, και από εκεί, με μεγάλη ταλαιπωρία πολλών ημερών, έφτασε με πλοιάρια στην Κρήτη.
Έλαβε μέρος στην Εθνική Αντίσταση κατά της γερμανικής κατοχής στην Κρήτη, τον συνέλαβαν οι Γερμανοί, τον φυλάκισαν και όταν θα αποχωρούσαν, τον αποφυλάκισαν. Νυμφεύθηκε την Μαρίκα Γιαννούκου και απέκτησαν 4 παιδιά, την Ντόρα, την Αλεξάνδρα, την Αικατερίνη και τον Κυριάκο, σημερινό πρωθυπουργό.
Πολιτεύθηκε με το Κόμμα των Φιλελευθέρων, και σε ηλικία 28 ετών εξελέγη βουλευτής Χανίων. Διετέλεσε υφυπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου, και αργότερα εντάχθηκε στην Ένωση Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου, όπου διετέλεσε βουλευτής και υπουργός Συντονισμού το 1978. Μετά τη διάλυσή της εντάχθηκε το 1981 στη Νέα Δημοκρατία του Κων. Καραμανλή.
Επί δικτατορίας των συνταγματαρχών συνελήφθη μαζί με άλλους πολιτικούς. Κάποια στιγμή δραπέτευσε, και μετά από μεγάλη περιπέτεια μετέβη και εγκαταστάθηκε στο Παρίσι. Ως αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας κέρδισε τις εκλογές στις 11-4-1990 με 46,88%, και με 150 έδρες και τη στήριξη του βουλευτή Θ. Κατσίκη έγινε πρωθυπουργός. Έκανε σπουδαία έργα σε διάφορες επαρχίες της χώρας, ενώ πραγματοποίησε σειρά επισκέψεων σε διάφορες χώρες αναπτύσσοντας φιλίες για να έχει η χώρα μας τη στήριξή τους στα δύσκολα προβλήματα που την απασχολούσαν. Δεν ολοκλήρωσε την θητεία του. Έπεσε η κυβέρνησή του από τον Αντώνη Σαμαρά, που τον είχε διορίσει υπουργό των Εξωτερικών, και έφυγε από το κόμμα με φίλους του.
«Η κυρία Μαρίκα», που γεννήθηκε στην Αθήνα το 1930, κόρη του Αγαμέμνονα Γιαννούκου, από τις πολύ γνωστές ευκατάστατες αθηναϊκές οικογένειες, αναπαύεται στο μικρό νεκροταφείο του Αργουδελέ, στο Ακρωτήρι Χανίων, στον λιτό και απέριττο, όπως τον ήθελε, τάφο. Μακριά από πολυτέλειες, με θέα τις ελιές και το ηλιοβασίλεμα και αγκαλιά τη δροσιά της αύρας του ανοιχτού πελάγους. Αποσύρθηκε στη σιωπή, μετά από έναν γεμάτο γεγονότα βίο 60 ετών, από τότε που γνώρισε τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη. Σε μια φιλανθρωπική εκδήλωση στο Ναύπλιο, στα τέλη της δεκαετίας του ’80, αποκάλυψε στη μικρή παρέα στο σαλόνι του ξενοδοχείου «Αμαλία», με τον τότε δήμαρχο Ναυπλιέων Γιώργο Τσούρνο, κάτι από τη ζωή της. «Όταν αρραβωνιαστήκαμε με τον Κώστα, ήρθαμε εκδρομή εδώ, στο Ναύπλιο. Το απόγευμα κάναμε βόλτα στην παραλία, και καθώς σταθήκαμε να απολαύσουμε το ηλιοβασίλεμα, γύρισε ο Κώστας, μ’ αγκάλιασε και πήρα το πιο γλυκό φιλί του, με τον όρκο να πορευτούμε μαζί αγαπημένοι στη ζωή, όποιες κι αν είναι οι δυσκολίες της»! Η ζωή της σημαδεύτηκε απρόσμενα από την πολιομυελίτιδα. Δεν το έβαζε κάτω, αγωνιζόταν με πείσμα, «θέλω να ζήσω» έλεγε, και το εννοούσε. Μεταβαίνει στη Νέα Υόρκη, υποβάλλεται σε λεπτές εγχειρήσεις και ζει με τον εφιάλτη της ενδεχόμενης παράλυσης…
Το τι της είπαν τότε οι γιατροί, το αποκάλυψε ο γιος της ο Κυριάκος, στον συγκινητικό του επικήδειο λόγο: «Αν είχες ακούσει τους γιατρούς που σε χειρούργησαν μικρό κορίτσι μετά τον πόλεμο στην Αμερική, δεν θα είμασταν εδώ. Ούτε η Ντόρα, ούτε η Αλεξάνδρα, ούτε η Κατερίνα, ούτε εγώ, ούτε τα 13 σου εγγόνια, και τα 6 δισέγγονα που τόσο απλόχερα η ζωή σού χάρισε. Σου είπαν να μην κάνεις παιδιά και εσύ έκανες τέσσερα. Σου είπαν ότι δεν θα ξαναπερπατήσεις, και εσύ χόρεψες!…».
Η Μαρίκα έδειχνε μεγάλη αδυναμία στους ανθρώπους με ειδικές ανάγκες. Με δική της πρωτοβουλία και υποδείξεις, άρχισαν να τοποθετούνται ράμπες, και ό,τι άλλο που θα τους διευκόλυνε να κινούνται με άνεση με τα καροτσάκια τους. Σε κάθε ταξίδι της στο εξωτερικό, φρόντιζε να μάθει τι γίνεται εκεί, για να το εφαρμόσει εδώ. Φρόντιζε να βοηθά άπορους, να στέλνει παιδιά που χρειάζονταν να εγχειριστούν στο εξωτερικό, χωρίς να μάθουν ποτέ τον ευεργέτη τους. Το φιλανθρωπικό της έργο δεν σταμάτησε ποτέ. Έφυγε με το παράπονο που δεν έγινε πράξη όπως ονειρευόταν, ένα σύγχρονο κέντρο αποκατάστασης αναπήρων. Αλλά και με δικές της υποδείξεις και πιέσεις λύθηκαν προβλήματα των πολυτέκνων και στηρίχθηκαν οι τρίτεκνοι.
Αναδημοσίευση από τη «Βραδυνή της Κυριακής»
Προσθέστε το vradini.gr στις προτιμώμενες πηγές σας στη Google και δείτε περισσότερα άρθρα μας στις αναζητήσεις σας. Κάντε κλικ εδώ.
