H Δανάη Παπαδημητρίου γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Λάρισα. Ασχολήθηκε από μικρή ηλικία με τη Ρυθμική Γυμναστική και το Χορό, καθώς λάτρευε να βρίσκεται στην σκηνή και να μεταμορφώνεται.

Σπούδασε Νομική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης όπου έκανε τα πρώτα της βήματα στο Τραγούδι.

Συνεργάστηκε με τους Opera Chaotique, έπαιξε σε μουσικές σκηνές και μπαράκια της πόλης με διάφορα σχήματα, και πλέον διαγράφει τη δική της πορεία δημιουργώντας τα δικά της τραγούδια.

Επίσης, κάνει μαθήματα Υποκριτικής και Θεάτρου, για να εξελίσσει διαρκώς τα εκφραστικά της μέσα.

Αναφορικά με τη Νομική θέλει να στραφεί προς τον τομέα των πνευματικών δικαιωμάτων, καθώς την αφορά άμεσα και ως καλλιτέχνιδα, και φυσικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα, με δράσεις μέσω της Τέχνης.

Δανάη, από μικρή ασχοληθήκατε με το Χορό και τη Ρυθμική Γυμναστική, η Μουσική πώς και πότε προέκυψε;

«Ο κοινός τόπος της Ρυθμικής Γυμναστικής και του Χορού ήταν η Μουσική. Αυτός ήταν ο λόγος που επέλεγα τέτοιες δραστηριότητες. Η Μουσική με χαλάρωνε και μου έβγαζε την καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου, απαλλαγμένη από φοβίες και άγχη. Οι στιγμές στην σκηνή ήταν σκηνές ελευθερίας και έκφρασης. Θυμάμαι τη Μουσική να υπάρχει στη ζωή μου όσα χρόνια ζω. Νομίζω πως ήταν ο λόγος για όλα τα υπόλοιπα».

Τη «Θέμιδα», όμως, την προδώσατε. Γιατί αφού σπουδάσατε Νομική στο πανεπιστήμιο, ασχολείσθε με το Τραγούδι;

«Δεν την πρόδωσα ακριβώς. Τη Νομική την αγαπώ πολύ, γιατί τα χρόνια των σπουδών μου συνέβαλαν καθοριστικά σ’ αυτό που είμαι. Με δυνάμωσε και με έκανε πιο μαχητική, γιατί είμαι συγχρόνως αρκετά ευαίσθητη. Έχω βλέψεις για τη Νομική και δεν θα την παρατήσω. Απλώς, στην παρούσα φάση δίνω περισσότερο βάρος στο Τραγούδι, γιατί όλα τα έκανα παράλληλα τόσα χρόνια, με αποτέλεσμα να κουράζομαι πολύ».

Δεν θα απέδιδε καλύτερους οικονομικούς πόρους η Δικηγορία από το Τραγούδι, ειδικά στη δύσκολη εποχή μας;

«Δύσκολη ερώτηση. Τόσο από την πλευρά της Νομικής όσο και από την πλευρά του Τραγουδιού, είμαι μόνη. Δεν έχω κάποια οικογενειακή παράδοση να με ακολουθεί. Εξίσου δύσκολα βιοποριστικά είναι και τα δύο, λοιπόν. Οι ασκούμενοι δικηγόροι δουλεύουν με σχεδόν ανύπαρκτους μισθούς, και οι καλλιτέχνες ζούνε πάντα με την αβεβαιότητα. Θα ακουστεί κλισέ αλλά καλύτερα να κάνεις αυτό που αγαπάς και σε ωθεί η καρδιά σου να το τολμήσεις. Το ρίσκο, ειδικά στην Ελλάδα, είναι μικρό, καθώς με κανένα από τα δύο επαγγέλματα δεν πρόκειται να βγάλεις πολλά χρήματα».

Έχετε κάπου στο νου σας, να δικηγορήσετε κάποια στιγμή;

«Είμαι αποφασισμένη να τα συνδυάζω. Δεν ξέρω αν θα είμαι μάχιμη δικηγόρος αλλά η Νομική θα υπάρχει στην καθημερινότητά μου».

Τι σημαίνει για εσάς το Τραγούδι; Ποια τα συναισθήματά σας όταν βρίσκεστε με το μικρόφωνο στο χέρι, μπροστά στο κοινό;

«Κάθε φορά που βρίσκομαι στην σκηνή νιώθω το ίδιο με την πρώτη μου φορά. Ευλογία, και τον ενθουσιασμό μικρού παιδιού». 

Γράφετε και δικά σας τραγούδια. Όπως το τελευταίο που ονομάσατε «Πεταλούδα». Πείτε μας δύο λόγια γι’ αυτό, αφού είναι το πρώτο σας ελληνόφωνο. Προτιμάτε τα ξένα;

«Η “Πεταλούδα” είναι το πρώτο μου ελληνόφωνο τραγούδι, σε δικούς μου στίχους και μουσική. Την ενορχήστρωση υπογράφει ο Γιάννης Δαμιανίδης. Είναι ένα αισιόδοξο τραγούδι που μας προτρέπει να ζήσουμε την στιγμή και το τώρα. Ήταν η πρώτη φορά που έγραψα ελληνικό στίχο και ένιωσα ότι εκθέτω ένα κομμάτι του εαυτού μου. Γράφω επίσης τραγούδια με ξένο στίχο. Αγαπώ και τα δύο».

Είναι εύκολο να γράφετε στίχους και μουσική; Τι σας εμπνέει;

«Τα τραγούδια μού προκύπτουν αβίαστα. Κάτι βιώνω, που θέλω να εκφράσω και το σημειώνω σε ένα χαρτάκι, που τις περισσότερες φορές δεν έχω. Μου έχει συμβεί να χάσω παραλίγο το τρένο μου ψάχνοντας στον σταθμό χαρτί και στυλό. Κρατάω τις σκέψεις μου, και πού ξέρουμε; Μπορεί να τα ακούσουμε κάποια στιγμή».

Ως νέο κορίτσι πώς βλέπετε όλη αυτή την κατάσταση με την καραντίνα και τα μέτρα ; Τον αποκλεισμό από όλα τα είδη Τέχνης;

«Κάποιες στιγμές πέφτω ψυχολογικά, αλλά προσπαθώ να δω τα θετικά και συνέρχομαι. Δεν σταματώ να διαβάζω βιβλία, να ακούω τραγούδια, να βλέπω online παραστάσεις. Λατρεύω το θέατρο και μου λείπει πολύ. Εύχομαι σύντομα να ανταμώσουμε όλοι».

Συμβουλεύεστε κάποιον για τις αποφάσεις ή εμπιστεύεστε τον εαυτό σας;

«Εμπιστεύομαι τη διαίσθησή μου και στη δουλειά και στους ανθρώπους».

Αποφασίζετε με την καρδιά ή το μυαλό;

 «Η καρδιά έχει το τιμόνι». 

Σε έναν άνδρα τι θαυμάζετε και τι δεν θα συγχωρούσατε;

«Σε έναν άνδρα θαυμάζω το μυαλό του. Την εξυπνάδα και το χιούμορ του. Με έλκουν πολύ. Δεν συγχωρώ τα ψέματα. Με απωθούν».

Οι νέοι ασχολούνται πολύ με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Πιστεύετε ότι αυτό αποξενώνει τις ανθρώπινες σχέσεις, τη ζεστή επαφή;

«Στην παρούσα χρονική στιγμή, υπάρχουμε μέσω των social αναγκαστικά. Ωστόσο, δεν θα άλλαζα με τίποτα τη δια ζώσης επικοινωνία, το ραντεβού και την αγκαλιά. Πιστεύω ότι η μαγεία χάνεται πίσω από την οθόνη».

Ετοιμάζετε τώρα τις ημέρες που έχουμε κλειστεί, κάτι καινούργιο;

«Ετοιμάζω το δεύτερο κομμάτι μου. Δυστυχώς, δεν μπορώ να πω πολλά ακόμη, αλλά θα έχει ως κέντρο τον άνθρωπο. Εύχομαι να το ακούσουμε σύντομα».

Από την έντυπη έκδοση της «Βραδυνής της Κυριακής»