Ο Νταβίντ Ντίεθ ντε λα Κρουζ δεν ήταν ένας από τους πιο γνωστούς ποδοσφαιριστές στην Ισπανία, αλλά μπορεί να τον έλεγες και άσημο. Ένας μέτριος ποδοσφαιριστής της Μαδρίτης, που μέχρι τα 35 του είχε αναλάβει προπονητής, αλλά και διευθυντής συλλόγου.

Ο επίλογος ενός ποδοσφαιριστή

Ο 35χρονος άσος ήξερε πως θα πεθάνει. Μετρούσε μέρες, ίσως και ώρες. Είχε έναν αρκετά προχωρημένο μεταστατικό καρκίνο του στομάχου. Στις τελευταίες του στιγμές, εκμεταλλεύτηκε το γεγονός ότι η γυναίκα και η νεογέννητη κόρη του είχαν φύγει από το σπίτι για να επανεξετάσουν τη ζωή του και να προετοιμαστούν για τον θάνατό του. Ήξερε ότι του είχε απομείνει λίγη ακόμη ζωή.

Η ιδέα του ήταν να αφήσει μια μνήμη με τη μορφή ενός βίντεο, ειδικά για τη μικρή του κόρη Λέιρε και έδωσε επίσης άδεια στο Primera Plana της Marca να το συλλέξει και να το δημοσιεύσει, σε περίπτωση που θα μπορούσε να βοηθήσει σε παρόμοιες καταστάσεις. Σε ένα συγκλονιστικό βίντεο διάρκειας 16 λεπτών λέει τα πάντα και θα τα διαβάσετε παρακάτω. Η μαρτυρία του δόθηκε στις 27 Ιουνίου…

Ο Νταβίντ Ντίεθ ως ποδοσφαιριστής
Ο Νταβίντ Ντίεθ ως ποδοσφαιριστής

«Είμαι 35 ετών, είμαι παιδί»

«Το όνομά μου είναι David Díez de la Cruz και έχω καρκίνο του στομάχου με αρκετά προχωρημένη μετάσταση. Είμαι 35, είμαι παιδί. Όλα ξεκίνησαν το 2019, όταν είχα ένα πολύ ωραίο έργο στο σχολείο Racing Villaverde και ήταν η πρώτη φορά που παίξαμε με πλήρεις γυναικείες ομάδες και ήμουν υπεύθυνος για αυτό το τμήμα, συντονιστής και προπονητής. Κατά τη διάρκεια αυτού του έτους, άρχισα να νιώθω άσχημα. Είχαμε επίσης καλά νέα, γιατί μας είπαν ότι θα γίνουμε γονείς. Θα ήταν κορίτσι. Ήμασταν όλοι ενθουσιασμένοι» παρουσιάστηκε αρχικά.

«Στις 16 Απριλίου μου έκαναν μια γαστροσκόπηση και διαπίστωσαν ότι είχα προχωρημένο κακοήθη όγκο. Αρχικά το θεωρήσαμε αγώνα και θέλαμε να πετύχουμε μια νίκη σε αυτόν τον αγώνα. Η κόρη μου γεννήθηκε και πραγματικά την απολαύσαμε, κατά τη διάρκεια του μήνα με άφησαν ελεύθερο, αλλά μετά έκανα μια αρκετά επιθετική επέμβαση στο στομάχι μου είπαν όλοι οι γιατροί. Αφαίρεσαν επίσης τη σπλήνα μου, μέρος του ήπατος που είχε μικρή μετάσταση και πολλούς λεμφαδένες που επηρεάστηκαν. Φαινόταν ότι τελείωναν τα πάντα, και μόλις στο τελευταίο tac ελέγχου, στο οποίο φαινόταν ότι επρόκειτο να με απαλλάξουν, βρήκαν ότι έπρεπε να ξεκινήσω ξανά» αναφέρει στη μαρτυρία του.

Ο Νταβίντ Ντίεθ έπρεπε να παλέψει, αλλά τόνιζε πως ο αγώνας της επιστροφής θα ήταν σκληρός, επειδή βρήκαν ήδη μετάσταση στους πνεύμονες και ειδικά στην πνευμονική αρτηρία και στην αρτηρία της αορτής. Από εκεί δεν το έβλεπε πλέον ως αγώνα, αλλά ως συνύπαρξη. Τέσσερις από εμάς έχουμε συγκεντρωθεί σε αυτό το σπίτι (ο Νταβίντ, η γυναίκα του, η κόρη του και ο όγκος).

Ο Νταβίντ Ντίεθ
Ο Νταβίντ Ντίεθ

Το ρολόι χτυπάει, είμαστε στο 90′ και το παιχνίδι αρχίζει να γίνεται δύσκολο

«Παντρευτήκαμε στη μέση μιας πανδημίας, η οποία ήταν επίσης ένα εξαιρετικά ξεχωριστό πράγμα. Ήμασταν ενθουσιασμένοι και το θέλαμε διαφορετικά, αλλά βλέποντας ότι το ρολόι χτυπάει, ότι είμαστε στο 90ό λεπτό και ότι το παιχνίδι αρχίζει να γίνεται δύσκολο, το κάναμε πιο γρήγορα. Ωστόσο, πιστεύω ότι υπάρχει ακόμα χρόνος και η επέκταση εξακολουθεί να υπάρχει. Παντρευτήκαμε και έζησα ήδη με τη σύζυγό μου, τη μικρή μου κόρη και τον όγκο, κάτι που δεν πρέπει να θεωρηθεί κακό. Τουλάχιστον προσπαθούσαμε μέσα στα… σκατά, την ανικανότητα και την οργή που σου βγάζει ότι ξέρεις πως έπειτα από 35 χρόνια γνωρίζεις ότι η ζωή σου τελειώνει. Ακόμα κι έτσι, νομίζω ότι πρέπει να αρχίσουμε να φυσικοποιούμε τον θάνατο πολύ περισσότερο απ’ ό,τι οι άνθρωποι, γιατί όπως θα πεθάνω εγώ, όλοι θα πεθάνεις» εξιστορεί.

«Σε κάνει να θυμώνεις να είσαι 35 ετών και να ξέρεις ότι η ζωή σου τελειώνει»

Ο ποδοσφαιριστής δεν σταμάτησε εκεί και ανέφερε: «Δεν πολεμούσα τον καρκίνο και έχασα, αλλά έζησα μαζί του. Σε κάνει να θυμώνεις να είσαι 35 ετών και να ξέρεις ότι η ζωή σου τελειώνει. Σας συνιστώ να ζήσετε, να απολαύσετε. Αυτή τη στιγμή, μια βόλτα με την κόρη μου είναι αυτό που μου αρέσει περισσότερο και δεν συμβαίνει τίποτα. Τις μέρες που νιώθω άσχημα επειδή έκανα χημειοθεραπεία, καθόμουν ή ξάπλωνα, γιατί το χημικό στο τέλος είναι ένας πονοκέφαλος, κάτι που δεν θα σε αφήσει να κινηθείς, σαν να περνάει από πάνω σου ένα φορτηγό. Το χαμόγελο του μικρού κοριτσιού σε κάνει να ξυπνάς νωρίτερα».

Ο Νταβίντ Ντίεθ στη συνέχεια του συγκλονιστικού βίντεο θέλησε να ευχαριστήσει τους πάντες. Ευχαρίστησε τη σύντροφό του και τους γονείς του. Και τον αδερφό του, που ερχόταν την ημέρα του βίντεο. Ζει στη Χιλή και δεν ήθελε να τον δει με καλώδια, αν και θα τον έβλεπε στο τέλος.

«Ανυπομονώ να τον δω, να γελάσω μαζί του, να δει πως η ανιψιά του αρχίζει να περπατάει και να μας κάνει ένα ψητό, αφού λένε ότι είναι καλύτερος στα μπάρμπεκιου. Υπό αυτήν την έννοια τον χάνουμε ως Ισπανό. Λέει ότι δεν του αρέσει πλέον το μπέικον, ότι του αρέσει το criollo chorizo ​​με τη σάλτσα chimichurri περισσότερο. Αυτό που είναι αλήθεια είναι ότι πρέπει να τον δω. Αυτό που έχω με τον αδερφό μου είναι πολύ οικείο. Έχω ανιψιά τεσσάρων ετών. Την τελευταία φορά που την είδα ήταν όταν γεννήθηκε η κόρη μου, πριν από δέκα μήνες, και δεν νομίζω ότι θα την αγγίξω ξανά, αλλά λέει ότι με αγαπά πολύ όταν με καλεί με βιντεοκλήση και αυτό είναι που αξίζει» λέει.

Ο Νταβίντ Ντίεθ με την οικογένεια του
Ο Νταβίντ Ντίεθ με την οικογένεια του

«Πήγα στο νεκροταφείο και μίλησα στον παππού μου, πέθανε από καρκίνο»

«Θέλω επίσης να ευχαριστήσω τον παππού μου. Δεν είναι εκεί, αλλά ξέρω πόσο σημαντικό είναι για μένα τώρα και ότι με έχει διδάξει να ζω μαζί του. Πέθανε επίσης από καρκίνο. Το είχε για τρία χρόνια και τώρα είναι αυτός που με κάνει να προχωράω. Τις προάλλες πήγα στο νεκροταφείο και του μίλησα. Δεν πιστεύω ούτε στα νεκροταφεία ούτε στον Θεό ή σε κανένα από αυτά, αλλά είναι αλήθεια ότι με βοηθάει πολύ και με κάνει πιο δυνατό απ’ όσο νόμιζα. Το θάρρος δεν είναι όλα καλά και χαμογέλα, πέφτεις και αισθάνεσαι αβοήθητος, θυμωμένος γιατί αυτή η γ@@@μένη ασθένεια σε καταναλώνει. Πηγαίνω στον ογκολόγο κάθε εβδομάδα και κάθε εβδομάδα είναι χειρότερα τα νέα. Αλλά πρέπει να συνεχίσετε και πρέπει να είστε δυνατοί, όχι μόνο για τον εαυτό σας, αλλά για όλους γύρω σας» επισημαίνει.

«Είμαι άρρωστος, ναι, αλλά δεν θεωρώ τον εαυτό μου άρρωστο»

Ο Νταβίντ Ντίεθ ντε λα Κρουζ στέλνει ένα μήνυμα σε όλους αυτούς που πάσχουν από καρκίνο και τους λέει πως δεν χρειάζονται να κρύβονται, αλλά να το λένε, ειδικά στα δικά τους αγαπημένα πρόσωπα.

«Είμαι άρρωστος, ναι, αλλά δεν θεωρώ τον εαυτό μου άρρωστο. Λέω πως είμαι πολύ περήφανος που έχω καρκίνο, γιατί τίποτα δεν συμβαίνει και δεν το λέω. Δεν νομίζω ότι πρέπει να το κρύψετε: πρέπει να μιλήσετε περισσότερο για τον θάνατο και όταν δεν είστε εκεί, πως αφήνετε την οικογένειά σας και τέτοια πράγματα. Αυτό είναι που σας ηρεμεί, τόσο για εκείνους που φεύγουν όσο και για εκείνους που μένουν, για να δείτε ότι όλα θα συνεχίσουν να λειτουργούν. Φυσικά θα μου λείψουν. Γαμώτο, οι άνθρωποι που σας αγαπούν σας λείπουν, αλλά αν τους μιλήσετε, να είστε ήρεμοι και να το εξηγήσετε σε αυτούς, οι άνθρωποι θα σας καταλάβουν και το μήνυμα που θέλω να δώσω είναι ότι ο θάνατος πρέπει να πολιτογραφηθεί, κάτι που φαίνεται που είναι θέμα ταμπού σε αυτήν την κοινωνία».

Ο Νταβίντ Ντίεθ με την κόρη του
Ο Νταβίντ Ντίεθ με την κόρη του

«Δεν θέλω η κόρη μου να χάσει τη φωνή του μπαμπά της»

Η συγκλονιστική μαρτυρία του Νταβίντ είναι ακόμα πιο συγκινητική όταν φτάνει στο σημείο να μιλήσει για τη 10 μηνών κόρη του που δεν θα προλάβει να σβήσει μαζί της το πρώτο κεράκι στην τούρτα της.

«Δεν θέλω η κόρη μου να χάσει τη φωνή του μπαμπά της. Μπόρεσα να απολαύσω μερικούς μήνες από αυτήν. Πάνω απ’ όλα, πρέπει να διασκεδάσετε. Ζω ευτυχισμένα με την κόρη μου. Όταν βγαίνω για βόλτα, όλα θα πονάνε, γιατί ο καρκίνος τρώει τα οστά μου, αλλά αφήστε την να δει ότι ο μπαμπάς της είναι εντάξει, παρόλο που δεν με θυμάται. Αυτό που ζητώ από την Αμάντα να κάνει είναι να ακούσει τη φωνή μου. Είναι αυτό που νιώθω περισσότερο που χάνεται. Έχουμε πολλές φωτογραφίες, περισσότερο τώρα με κινητά τηλέφωνα, αλλά η φωνή είναι αυτό που χάνεται. Θυμηθείτε έναν συγγενή σας που πέθανε, για να δείτε ποια φωνή είχε. Δεν θέλω η κόρη μου να χάσει τη φωνή του μπαμπά της».

«Δεν θέλω να μείνει πως ο Νταβίντ πολέμησε, αλλά έχασε»

Στο τέλος του βίντεο διάρκειας 16 λεπτών ο Νταβίντ μιλάει για τον γάμο του και όλα όσα αφήνει πίσω του:

«Νομίζω ότι έχω αφήσει τα πάντα… δεμένα. Το πιο σημαντικό πράγμα ήταν ο γάμος, το πιο υπέροχο πράγμα που καταφέραμε να κάνουμε. Ήταν πολύ λίγοι επισκέπτες, αλλά ήταν αυτό που θέλαμε. Το απολαύσαμε πολύ καλά. Μόνο ο αδερφός μου έλειπε, αλλά έρχεται σήμερα και θα δούμε το βίντεο του γάμου μαζί του. Αν κρατήσω κάτι, είναι με την κόρη μου, την οποία απολαμβάνω εδώ και δέκα μήνες. Ακόμα υπάρχουν πολλές πολύ ωραίες στιγμές με αυτό. Τις έχω αποθηκεύσει.

Ο Νταβίντ Ντίεθ στις τελευταίες του στιγμές
Ο Νταβίντ Ντίεθ στις τελευταίες του στιγμές

Ο γάμος ήταν θεαματικός. Παντρεύτηκα με το άρθρο 52 του Αστικού Κώδικα, την αυστηρότητα. Καθώς η κατάσταση ανησυχίας ήταν άμεση, πήγαμε στο αστικό μητρώο με την αναφορά του ογκολόγου στην οποία έθεσε μια άμεση πρόβλεψη: ο δικαστής το είδε και μας πάντρεψε. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι, όπως ήταν το ζήτημα της COVID-19, κανείς δεν μπορούσε να περάσει. Οι δύο μάρτυρες, ο φωτογράφος και το κορίτσι μας, γιατί το ζητήσαμε ως ιδιαίτερη χάρη. Ούτε ο πατέρας μου ούτε η μητέρα της Αμάντα μπορούσαν να μας δουν και αυτό ήταν δύσκολο. Δεν θα ανταλλάζαμε τον γάμο με τίποτα. Δεν θέλω να μείνει πως ο Νταβίντ πολέμησε, αλλά έχασε. Όχι, ο Νταβίντ ζούσε μαζί μας».

Ο Νταβίντ εκείνο το απόγευμα, λίγες ώρες μετά την ηχογράφηση, δεν πάτησε ποτέ ξανά στον δρόμο. Στις 11 Ιουλίου, διαπιστώθηκε ο θάνατός του…