Η πανδημία του κορωνοϊού σταμάτησε απότομα τις ζωές μας και δημιούργησε μια άλλη τάξη πραγμάτων, που διαφέρει σε σημαντικό βαθμό από το γνωστό τρόπο ζωής μας.

Η κοινωνική αποστασιοποίηση, ο μόνιμος φόβος και τα συνεχόμενα lockdowns είναι πλέον  αναπόσπαστα κομμάτια της καθημερινότητάς μας. Ωστόσο, υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι, για τους οποίους  ο εγκλεισμός και η  καραντίνα δεν έγινε ποτέ μέρος της καθημερινότητας τους, καθώς όλο αυτό το διάστημα ήταν στους δρόμους εξυπηρετώντας τις μετακινήσεις των πολιτών. Πόσα όμως γνωρίζουμε γι’ αυτούς τους  ανθρώπους; Πώς ένας ιδιοκτήτης ταξί, για παράδειγμα, επιβιώνει κατά τη διάρκεια των συνεχόμενων lockdowns και πώς από την άλλη ένας οδηγός λεωφορείου εν καιρώ καραντίνας;

Ο Νίκος Αντωνιάδης είναι ιδιοκτήτης ταξί εδώ και 5 χρόνια, έχει επιλέξει να κάνει αυτό το επάγγελμα γιατί του αρέσει η ελευθερία που του προσφέρει το ταξί και η δυνατότητα να γυρνάει μέσα στη μέρα πολλές περιοχές, ερχόμενος σε επαφή συνέχεια με διαφορετικούς ανθρώπους που, όπως λέει, έχουν να του πουν τη δική τους ιστορία. Ωστόσο, η πανδημία του κορωνοϊού έχει επηρεάσει σε δραματικό βαθμό τη δουλειά του. Μιλώντας, λοιπόν, αποκλειστικά στη «vradini.gr»  περιγράφει τις δυσκολίες που περνάει ο κλάδος του.

Νίκος Αντωνιάδης

«Από τον κορωνοϊό και μετά, η δουλειά η δίκη μας έχει πάθει τεράστια ζημιά. Με τη μείωση στην πελατεία μας να έχει φτάσει στο 50% -60%, στην πρωινή βάρδια. Η βραδινή βάρδια, ουσιαστικά έχει εξαφανιστεί, με τη μείωση να αγγίζει πλέον έως και το 80% . Κάτι που είναι φυσικό επόμενο μετά την απαγόρευση της κυκλοφορίας από τις 21:00, αφού δεν κυκλοφορεί κανείς ούτε είναι κανένα μαγαζί ανοικτό, οι μόνες μετακινήσεις είναι για εξαιρετικά έκτακτους λόγους, όπως σε νοσοκομείο».

Ο Νίκος Αντωνιάδης  προσθέτει όμως, ότι δεν φταίει μόνο η απαγόρευση κυκλοφορίας αλλά και τα άλλα αναγκαστικά μέτρα που έχουν επιβληθεί στους οδηγούς ταξί:

«Σε  σχέση μάλιστα με τα άλλα μέσα μεταφοράς, εμείς πληγωνόμαστε περισσότερο διότι οι επιβαίνοντες σε όλα τα άλλα τα μέσα έχουν περιθώριο το 60%, ενώ τα ταξί έχουν περιοριστεί στο 25%, καθώς μας απαγορεύεται να πάρουμε δεύτερο άτομο ακόμα και αυτά τα άτομα που μένουν στο ίδιο σπίτι. Με μόνη εξαίρεση κάποιες περιπτώσεις που είναι συνοδοί σε άλλους,  για το νοσοκομείο ή οι μητέρες με τα ανήλικα παιδιά τους».

Ο νεαρός ιδιοκτήτης ταξί επισημαίνει ότι τηρεί ευλαβικά όλα τα μέτρα προστασίας, έτσι ώστε να είναι ο ίδιος ασφαλής αλλά και οι πελάτες που θα μπουν στο ταξί:

«Τα μέτρα προστασίας που παίρνω είναι αυτά που απαιτούνται. Δεν υπάρχει άνθρωπος  που να  μπει στο ταξί χωρίς μάσκα! Δεν πρόκειται να τον πάρουμε και εμείς οι ίδιοι. Μάλιστα, κάποιοι που ζητάνε  να κάτσουν μπροστά, τους βάζω πίσω για μεγαλύτερη ασφάλεια. Μόνο στην αρχή, πριν το πρώτο lockdown, οι πελάτες δεν φορούσαν μάσκα, καθώς δεν πίστευαν ιδιαίτερα στον ιό, αλλά και μετά την πρώτη καραντίνα πολλές  φορές τους υπενθύμιζα εγώ να φορέσουν. Και εγώ ο ίδιος φυσικά, αν και είμαι μικρός στην ηλικία, προσέχω πολύ καθώς συνέχεια φοράω μάσκα, βάζω αντισηπτικό και καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδρομής  έχω όλα τα παράθυρα του αυτοκινήτου ανοικτά, για να αερίζεται συνεχώς ο περιορισμένος χώρος»!

Ο ίδιος μάλιστα τονίζει  ότι είναι αισθητή η διαφορά της πρώτης καραντίνας με τη δεύτερη:

«Στην πρώτη καραντίνα ο κόσμος ήταν πολύ φοβισμένος, δεν κυκλοφορούσε τόσο άρα και τα ταξί ήταν λιγότερα. Αυτό βέβαια  συνέβαινε επίσης γιατί  το κράτος είχε δώσει οικονομική βοήθεια και σχεδόν όλα τα ταξί είχαν σταματήσει, με μόνη εξαίρεση κάποιους ελάχιστους ιδιοκτήτες που, όπως και εγώ, δεν άφησαν ποτέ το τιμόνι! Τώρα δεν είναι ακριβώς έτσι…. Στο δρόμο υπάρχει αρκετή κίνηση γιατί όλοι παίρνουν τα αυτοκίνητα τους για να αποφύγουν τα ΜΜΜ».

Ο Νίκος, ως οδηγός ταξί , αφουγκράζεται συνεχώς τον παλμό του κόσμου και καθημερινά ακούει τις διάφορες απόψεις, τις οποίες  και μας καταθέτει:

«Δεν μου έχει τύχει αρνητής του ιού σαν επιβάτης. Γενικά, μιλώντας καθημερινά με μεγάλο αριθμό ανθρώπων ακούς διαφορετικές απόψεις. Στην αρχή, επειδή όλη η  κατάσταση με τον ιό και τις επιπτώσεις του ήταν άγνωστες  για όλους μας, κανείς δεν πίστευε ότι θα τραβήξει τόσο και θα εξελιχθούν έτσι τα πράγματα! Η πλειοψηφία όμως υποστηρίζει ότι υπάρχει ιός, αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι  όπως μας τα παρουσιάζουν σε παγκόσμιο επίπεδο…!Ο κόσμος  γενικά όμως έχει κουραστεί πάρα πολύ με το φόβο όλων να μην είναι πλέον τόσο ο ιός αλλά για το τι θα συμβεί με την οικονομία της χώρας, όταν θα τελειώσει όλο αυτό»!

Σαν ελεύθερος επαγγελματίας εκφράζει και ο ίδιος τους φόβους του και αποκλειστικά στη «vradini.gr» δηλώνει:

 «Δυστυχώς, αυτή τη φορά, βοήθεια δεν έχουμε πάρει από το κράτος,  αν εξαιρέσεις μόνο στην πρώτη καραντίνα που μας δόθηκε, όπως και σε άλλους εργαζόμενους, το ποσό των 800 εύρω. Σ’ αυτήν την καραντίνα όμως το ταξί είναι  κυριολεκτικά στην «απέξω», με κάτι λίγες επιστρεπτέες επιδοτήσεις που θα τις πάρουν ελάχιστοι οδηγοί! Ωστόσο, ευελπιστώ ότι το κράτος θα κάνει κάτι και για εμάς, ή έστω να σταματήσει το περιορισμό τους ενός ατόμου».

Ο Νίκος πάντως  εμφανίζεται εξαιρετικά απαισιόδοξος για το μέλλον, λέγοντας χαρακτηριστικά:

« Όταν όλη η αγορά είναι  κλειστή, χωρίς να ξέρουμε πότε θα ανοίξουν και πόσα μαγαζιά θα αντέξουν να ανοίξουν, εμείς πώς θα δουλέψουμε; Ποιον θα μεταφέρουμε; Ποιος θα έχει την πολυτέλεια να δώσει χρήματα για να πάει στον προορισμό του, όταν θα στερείται τα βασικά..; Η απάντηση μάλλον είναι αυτονόητη…»

Τέλος, ο ίδιος απαντάει αν θα άφηνε αυτό το επάγγελμα, αναζητώντας την τύχη σου σε κάτι άλλο που θα του παρείχε περισσότερα έσοδα:

«Δεν σκέφτηκα ποτέ να αφήσω το ταξί…Είναι κάτι που μου αρέσει και δεν το κάνω με το ζόρι…! Αλλά, ο φόβος για το μέλλον υπάρχει και όταν δεν σε βοηθάνε, αυτός γίνεται όλο και πιο έντονος…».

O Βασίλης Κεραμίδας είναι οδηγός λεωφορείου εδώ και 19 χρόνια, έχει περάσει τη μισή του ζωή μπροστά στο τιμόνι του λεωφορείου, αλλά ποτέ μέχρι τώρα δεν έχει ζήσει παρόμοια κατάσταση με αυτή που συμβαίνει σήμερα με τον ίο. Κάθε μέρα μπροστά στα μάτια του βλέπει πως αυτή η πανδημία έχει επηρεάσει τους ανθρώπους.

Σε μια αποκλειστική εξομολόγηση στο vradini.gr, μας εξηγεί πως είναι να είσαι οδηγός στην ΕΘΕΛ εν καιρώ πανδημίας.

Βασίλης Κεραμίδας

«Η κατάσταση μέσα στο λεωφορείο, όπως γνωρίζουμε όλοι, είναι πολύ διαφορετική! Τα μέτρα προστασίας που έχουν παρθεί από την πολιτεία είναι, ότι η πληρότητα των λεωφορείων μπορεί να φτάσει έως και 65%, με τους επιβάτες να κάθονται ανά κάθισμα, ενώ ο οδηγός να είναι απομονωμένος από αυτούς, με ένα διάφανο διαχωριστικό και με πλαστικές αλυσίδες».

Ο Βασίλης Κεραμίδας, όμως,  εκφράζει  το προβληματισμό του για τα μέτρα προστασίας:

« Προσωπικά, με τα μέτρα αυτά δεν νιώθω απόλυτα ασφαλής και αυτό συμβαίνει γιατί τους τελευταίους μήνες, πριν το δεύτερο lockdown αλλά και κατά τη διάρκεια του, οι επιβάτες του λεωφορείου ξεπερνούσαν το ποσοστό 65%! Μάλιστα, σε ώρες αιχμής, υπήρχε μεγάλος συνωστισμός με αποτέλεσμα σε μερικά δρομολόγια οι επιβάτες να είναι στοιβαγμένοι ο ένας πάνω στον άλλον και να μην τηρούν ούτε καν το μέτρο της θέσης»!

Ο ίδιος τονίζει ιδιαίτερα την έντονη διαφορά του πρώτου lockdown με το δεύτερο.

«Στο πρώτο lockdown ο κόσμος φοβόταν! Δεν έβγαινε πολύ και μάλιστα απέφευγε έντονα τα ΜΜΜ με αποτέλεσμα, πολλές φορές, να οδηγώ ένα μισοάδειο λεωφορείο ακόμα και τις ώρες αιχμής, ωστόσο, δεν τηρούσαν όλοι οι επιβάτες το μέτρο της μάσκας. Τώρα, η διαφορά είναι αισθητή…Ο κόσμος φαίνεται ότι  δεν αντέχει να κάτσει άλλο μέσα στο σπίτι του και έτσι χρησιμοποιεί και το λεωφορείο περισσότερο, φορώντας όμως, πλέον όλοι μάσκα, καθώς οι έλεγχοι της αστυνομίας κατά την ώρα δρομολογίων,  το τελευταίο καιρό, είναι αρκετά αυξημένοι».

Ο ίδιος μας εξομολογείται ότι όλο αυτόν τον καιρό βλέπει πόσο έχει επηρεάσει αυτή η πανδημία τις συμπεριφορές των ανθρώπων.

«Έχω συνειδητοποιήσει ότι ο ιός έχει αυξήσει  σε σημαντικό βαθμό τις συγκρούσεις ανάμεσα στους επιβάτες! Καθημερινά συμβαίνουν έντονες λογομαχίες και ο μόνιμος λόγος είναι η χρήση μάσκας. Αυτές οι εντάσεις, μερικές φορές, μπορεί να οδηγήσουν ακόμη και σε συμπλοκή…Κάτι που με φέρνει εξαιρετικά σε δύσκολη θέση, αφού αναγκάζομαι να προχωρήσω σε αυστηρές συστάσεις, ή ακόμα και να κατεβάσω τους διαπλεκόμενους από το λεωφορείο! Άλλες φορές έχει τύχει να αναγκαστώ να φωνάξω ακόμα και την αστυνομία».

Όσον αφορά την ευρεία άποψη, ότι τα ΜΜΜ ευθύνονται για τη μεγάλη διασπορά του ιού, ο Βασίλης δηλώνει ότι:

«Η πολιτεία καθυστέρησε να πάρει κάποια μέτρα και άφησε την κατάσταση να φτάσει στο απροχώρητο, με αποτέλεσμα τα γεμάτα λεωφορεία να αποτελούν εστίες μολύνσεως. Τώρα, ο μόνος τρόπος για να περιοριστεί η διασπορά στα λεωφορεία είναι με το να αυξηθούν τα δρομολόγια στις ώρες αιχμής και να γίνονται συνεχόμενα rapid test στους οδηγούς».

Τέλος, ο ίδιος παραδέχεται ότι να είναι κανείς οδηγός λεωφορείου σε τέτοιους καιρούς είναι ριψοκίνδυνο:

«Κάθε μέρα υπάρχει πιθανότητα να κολλήσω, αλλά δεν αφήνω το φόβο να με νικήσει! Ένας οδηγός είναι επιφορτισμένος επί εικοσιτετράωρου βάσεως και βρίσκεται στην πρώτη γραμμή για την ασφαλή εξυπηρέτηση του επιβατικού κοινού και είναι υποχρέωση μας να κάνουμε τη δουλειά μας ακόμα και σε αντίξοες συνθήκες».