Ο Τόμας Στερνς Έλιοτ πίστευε στη δημιουργικότητα που του χάριζε το πράσινο χρώμα, ενώ ο Φρίντριχ Σίλερ για κάποιο λόγο απέδιδε μόνο αφού πρώτα είχε μυρίσει χαλασμένα μήλα!

Τι είναι αυτό το διαφορετικό, το παράξενο, το σκοτεινό πολλές φορές που κουβαλούν οι δημιουργικοί άνθρωποι, με αποτέλεσμα να έχει εδραιωθεί ούτε λίγο ούτε πολύ η άποψη ότι οι πραγματικά ταλαντούχοι άνθρωποι και οι διάνοιες, πρέπει να ακροβατούν μεταξύ λογικής και παράνοιας για να είναι πραγματικά ξεχωριστοί;

Για τους συγγραφείς λένε ότι είναι πλάσματα της συνήθειας που ακολουθούν σε κάθε νέα τους λογοτεχνική προσπάθεια κατά γράμμα όσα έκαναν την πρώτη φορά που η επιτυχία τους χτύπησε τη πόρτα.

Ουδείς γνωρίζει αν η αλήθεια υπερνικά το ψέμα σε αυτήν τη χιλιοειπωμένη άποψη, το βέβαιο πάντως είναι ότι η Αγκάθα Κρίστι των μεγάλων αστυνομικών επιτυχιών ποτέ της δεν κάθισε σε ένα γραφείο για να γράψει κάποιο από τα 66 βιβλία μυστηρίων που φέρουν την υπογραφή της ή μια από τις 14 συλλογές με μικρές ιστορίες που εξέδωσε στη διάρκεια της καριέρας της.

Ο Στίβεν Κινγκ από την άλλη πλευρά, παρά τη διαφορετικότητα στη θεματική και στο στυλ των βιβλίων του, είναι ένας άνθρωπος που γράφει καθημερινά 2000 λέξεις προτού επιτρέψει στον εαυτό του την ενασχόληση με άλλες εργασίες ή τους δικούς του ανθρώπους. Και μάλιστα αυτές οι λέξεις δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να έχουν επιρρήματα ανάμεσα τους, καθώς όπως εξηγεί ο ίδιος στο βιβλίο του «On Writing: A Memoir of the Craft» τα επιρρήματα κλέβουν τις λεπτομέρειες και την αξία του συγκεκριμένου από τις προτάσεις ενός κειμένου.

Κι αν αυτή η εμμονή φαντάζει περίεργη, τι να πει κανείς για την ανάγκη ενός ακόμα πολυδιαβασμένου συγγραφέα, του πολύ παλαιότερου Κάρολου Ντίκενς, ο οποίος δεν μπορούσε να γράψει ούτε λέξη, αν αισθανόταν ότι τα μαλλιά του είχαν χαλάσει ή δεν είχαν το σχήμα και την υφή που ο ίδιος επιθυμούσε.

Οι συγγραφείς σαφώς και δεν διεκδικούν την αποκλειστικότητα στις παραξενιές, τις εμμονές ή ακόμα και τους παραλογισμούς όσον αφορά τη δημιουργική διαδικασία των έργων τους.

Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν είχε οδηγήσει πολλές φορές τον σοφέρ του στα όρια της υπομονής του, καθώς του ζητούσε να σταματήσει το αμάξι για να βρει μια ακρίδα και να τη φάει. Τον θεμελιωτή της θεωρίας της σχετικότητας μελαγχολούσε επίσης η συνήθεια του να παίζει βιολί στις βόλτες που πήγαινε για να παρακολουθήσει τα πουλιά χωρίς να σταματά ούτε στιγμή να κλαίει με αναφιλητά.

Εξίσου σημαντικός στην ιστορία της επιστήμης και ο Νίκολα Τέσλα, ο οποίος είχε προβληματίσει επίσης τον περίγυρο του, επειδή είχε τη μανία να δουλεύει συνεχόμενα από τις 3 τη νύχτα μέχρι τις 11 το επόμενο βράδυ, με αποτέλεσμα να παθαίνει συχνά νευρικούς κλονισμούς λόγω υπερκόπωσης. Κι αν αυτή η συνήθεια του, που δεν εγκατέλειψε ποτέ τα 38 χρόνια του εφευρετικού έργου του, αποδεικνύει κατά πολλούς απλά τη μεγάλη αγάπη του για την επιστήμη, η απέχθεια του προς τις χοντρές γυναίκες ή τα κοσμήματα, κυρίως τις πέρλες, ήταν αυτή που του χάρισε το προσωνύμιο του πιο εκκεντρικού φυσικού στην ανθρώπινη ιστορία.

Ίσως όλα τα παραπάνω έχει συνοψίσει με το καλύτερο δυνατό τρόπο ο σατυρικός δημοσιογράφος και συγγραφέας Κουρτ Τουχόλσκυ όταν έγραψε ότι «το πλεονέκτημα του να είσαι έξυπνος είναι ότι μπορείς πολύ εύκολα να κάνεις τον χαζό. Το αντίθετο είναι εκείνο που παρουσιάζει δυσκολίες»…