Η κοπέλα του Τζορτζ Φλόιντ κατέθεσε σήμερα (1/4) στο δικαστήριο που εκδικάζει την πολύκροτη υπόθεση και όσα είπε ήταν ιδιαίτερης σημασίας.

Η Κόρτνεϊ Ρός είναι ο πρώτος άνθρωπος που καταθέτει στη δίκη του αστυνομικού Ντέρεκ Σόβιν και γνώριζε προσωπικά το θύμα, μιας και ήταν ζευγάρι.

Η κοπέλα μίλησε για τη γνωριμία τους, αλλά και για την μάχη που έδιναν με τον εθισμό στα οπιούχα.

«Είναι μια κλασική ιστορία για το πόσοι άνθρωποι εθίζονται στα οπιοειδή», είπε στους ενόρκους η Ρος, που φορούσε μια καρφίτσα σε σχήμα καρδιάς στο μαύρο σακάκι της. «Και οι δύο υποφέραμε από χρόνιους πόνους: ο δικός μου ήταν στο λαιμό, ο δικός του στην πλάτη», ανέφερε η κοπέλα.

«Είναι μια από τις αγαπημένες μου ιστορίες που μου αρέσει να λέω», είπε χαμογελώντας στους ενόρκους, όταν ρωτήθηκε από έναν εισαγγελέα πώς συναντήθηκε για πρώτη φορά με τον Φλόιντ τον Αύγουστο του 2017, σε ένα καταφύγιο αστέγων του Στρατού Σωτηρίας, όπου ο 46χρονος Αφροαμερικανός εργαζόταν ως φύλακας.

Εκείνη περίμενε στην αίθουσα αναμονής για να δει τον πατέρα του γιου της, κουρασμένη αφού είχε κλείσει την καφετέρια όπου εργαζόταν.

Ο Φλόιντ την πλησίασε.

«Ο Φλόιντ είχε εκείνη την φοβερή, βαθιά, νότια προφορά, βραχνή», αφηγήθηκε η Ρος, «και μου είπε, ‘Αδελφούλα, είσαι καλά;΄»

Ένοιωσε ότι εκείνη ένιωθε μόνη και προσφέρθηκε να προσευχηθεί μαζί της.

«Ήταν τόσο γλυκό», είπε η Ρος. «Εκείνη την εποχή είχα χάσει σε μεγάλο βαθμό την πίστη μου στον Θεό».

Φιλήθηκαν για πρώτη φορά εκείνο το βράδυ στην αίθουσα αναμονής και, με εξαίρεση ένα σύντομο χωρισμό μετά από ένα ερωτικό καβγαδάκι, ήταν μαζί μέχρι το θάνατό του.

Πήγαιναν βόλτες στα πάρκα και γύρω από τις λίμνες της Μινεάπολης, μια νέα πόλη ακόμη για τον Φλόιντ που μεγάλωσε στο Τέξας.

«Ήταν μεγαλόσωμος», συνέχισε η Ρος, περιγράφοντας πως γυμναζόταν καθημερινά σηκώνοντας βάρη. Λάτρευε την μητέρα του, που πέθανε το 2018 και τις δύο μικρές του κόρες.

Κατά καιρούς λάμβαναν συνταγογραφούμενα παυσίπονα. Άλλες φορές έπαιρναν παράνομα οπιοειδή. Κάποιες φορές ξεπέρναγαν τον εθισμό τους, άλλες φορές υποτροπίαζαν.

«Ο εθισμός, κατά τη γνώμη μου, είναι ένας δια βίου αγώνας», είπε η Ρος. «Δεν είναι κάτι που έρχεται και φεύγει, είναι κάτι το οποίο θα αντιμετωπίζω για πάντα», συμπλήρωσε.