Της Εσμεράλδας Αγαπητού

O Δημήτρης Παπανικολάου γεννήθηκε στην Αθήνα και είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Φέτος συμμετέχει στο «Η καλύβα του μπάρμπα Θωμά», στο «Χυτήριο», κάθε Κυριακή στις 15.00, σε σκηνοθεσία της Αθανασίας Καλογιάννη

Κύριε Παπανικολάου, φέτος είχατε δύο πολύ ενδιαφέρουσες συμμετοχές. Αλλά ας τις πάρουμε από την αρχή. Μιλήστε μας για το παιδικό έργο «Η καλύβα του μπάρμπα Θωμά». το αγαπημένο βιβλίο μας της Χάριετ Μπίτσερ Στόου, που παίζεται στο «Χυτήριο». Ποιο είναι το μαγικό αυτής της παράστασης που λατρεύουν οι μικροί θεατές; Και ο ρόλος σας;

«Το εμβληματικό έργο της Χάριετ Μπίτσερ Στόου αφορά τους πάντες, μικρούς και μεγάλους. Το ίδιο και η παράσταση εφόσον είναι πιστή στο πνεύμα του μυθιστορήματος! Δεν έτυχε να νιώσω μετριοπαθή συναισθήματα από θεατές! Αυτό που ακούμε κατά κόρον είναι “Σας ευχαριστούμε!”. Τι πιο ουσιαστικό για μας… Τα τρισδιάστατα μέσα (προβολές) συνεισφέρουν στο ταξίδι του θεατή. Στη μαγεία της εικόνας! Τώρα, ο Αυγουστίνος Saint Clair που υποδύομαι, είναι ο ιδιοκτήτης του σπιτιού στο οποίο ο Θωμάς γνωρίζει προσωρινά την αποδοχή και την αγάπη. Αποδέχεται τον άνθρωπο πέρα από προκαταλήψεις και διαχωρισμούς που άπτονται της κοινωνικής διαστρωμάτωσης, λατρεύει την κόρη του, και κάπου εκεί έρχεται και η τραγικότητα του ρόλου! Στην ανατροπή που συμβαίνει στη ζωή του! Προσωπικά αφήνω σαφή αποσιωπητικά για το όποιο μέλλον του, στο τέλος!».

Πρόκειται για μια ιστορία που αναφέρεται στο ρατσισμό και το δικαίωμα κάθε πλάσματος στην ελευθερία. Πιστεύετε ότι μπορούν να κατανοήσουν τις έννοιες αυτές τα παιδιά; 

«Μα, στην εποχή μας όχι μόνο δεν έχουν εξαλειφθεί οι διάφορες μορφές δουλείας, αλλά το ποσοστό των ανθρώπων που είναι σκλάβοι, κατά πολλές έννοιες, είναι αφόρητα υψηλό! Ζούμε σ’ έναν κόσμο… φορτωμένο τερατώδεις ανισότητες»! 

Οι αντιδράσεις τους στο τέλος του έργου ποιες είναι, τι σας λένε;

«Τα παιδιά νιώθουν, συγκινούνται, ευαισθητοποιούνται, ταυτίζονται με την ιστορία του Θωμά, έως και εξαγριώνονται, και εδώ συναντάμε και την έννοια της αποστολής στην τέχνη μας!». 

Να έρθουμε τώρα στη δεύτερη συμμετοχή σας, που ήταν στην ταινία του Θανάση Τσαλταμπάση «Τσάρλι», η πρώτη βωβή έγχρωμη ταινία.

«Ο “Τσάρλι” εύχομαι να βρει το δρόμο που του αξίζει και… “να ‘ναι μακρύς ο δρόμος”! Να δικαιωθούν τόσο η ιδιαιτερότητα και η παγκόσμια πρωτοτυπία που φέρει ως ταινία όσο και ο δημιουργός του! Κάτι παράδοξο που μου έχει συμβεί είναι πως έχω αγαπήσει τον Τσάρλι ως χαρακτήρα περισσότερο και από τον Θανάση τον ίδιο, που αγαπώ και πιστεύω»! 

Εσείς ποιον υποδύεστε;

«Τον αστυνόμο που μαζί με την (!) συνάδελφό μου τον κυνηγάμε ανά την… Ελλάδα! Σουρεάλ καταστάσεις (γέλιο). Τύπος, όχι χαρακτήρας, θα έλεγα! Συνειδητά»!

Πράγματι πρωτότυπο, αλλά δεν είναι πιο δύσκολο να παίζεις και να εκφράζεσαι χωρίς να μιλάς; 

«Είναι ένας άλλος κώδικας, που χρειάζεται μελέτη και δουλειά, τα οποία και κάναμε τόσο με τον Θανάση όσο και με την κινησιολόγο μας, Άννα Αθανασιάδη».

 Είστε και σκηνοθέτης όμως, διδάσκετε και σε θεατρικό εργαστήρι για παιδιά.

«Το ανέβασμα του “Μεγάλου Λευκού Ζαχαρία” του Γ. Μπούγου, με την ομάδα μου από το Θ.Ε. 15ου Δημ. Σχ. Αθηνών, με την υποστήριξη του Δήμου Αθηναίων και του ΟΠΑΝΔΑ, ήταν μια σπουδή στη Σκηνοθεσία, την οποία προσωπικά εννοώ πρωτίστως ως τη συνολική καλλιτεχνική ευθύνη μιας παράστασης (“ανάγνωση” του έργου, αισθητική & ύφος παράστασης, και πολλά άλλα). Ο ηθοποιός οφείλει να συνδημιουργεί! Διαφορετικά μιλάμε για… ρομποτική! Λειτούργησε όλο αυτό γιατί τα παιδιά “’μου” παρόλο που δεν είναι ηθοποιοί, είναι, ωστόσο, μυημένα στο αντικείμενο, πέντε χρόνια τώρα! Και μάλιστα σε βαθιά νερά! Η πρωτοτυπία ήταν πως επρόκειτο για ένα νέο ελληνικό αλληγορικό έργο και μια παράσταση από παιδιά για μεγάλους! Συνεχίζουμε»!

Κύριε Παπανικολάου, είστε χαρισματικός και μορφωμένος στο είδος σας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται… Σαν άνθρωπος όμως, ο Δημήτρης πώς είναι; Τι φοβάται; Τι εκτιμά και τι απεχθάνεται; Με τι μότο προχωρά, ιδίως στις δυσκολίες;

«Όσο με κερδίζει η ευγένεια και η απλότητα άλλο τόσο θεριεύω με την αγένεια, την έπαρση και τα υφάκια! Αξιολύπητα χαρακτηριστικά και προϊόντα ανασφάλειας και συμπλεγμάτων! Επίσης, με πληγώνει που δεν εκτιμώ, στο βαθμό που θα ήθελα, τον σύγχρονο μέσο Έλληνα! Φυσικά τον καταλαβαίνω! Εξηγούμαι: υπάρχουν παράγοντες και τάσεις, που διαμορφώνουν το επίπεδο και τη νοοτροπία (συνθήκες ζωής, ελλιπής παιδεία – κοινός παρονομαστής όλων των δεινών, ερεθίσματα, ο εθισμός στη μάζα ή κοπαδισμός, η ανθρώπινη ροπή προς το… “εύκολο”…), αλλά το θέμα είναι να πάμε παραπέρα κι όχι παρακάτω! Να κι ένα μότο μου!». 

Ο Χορν είχε πει «Ηθοποιός σημαίνει φως». Για εσάς τι σημαίνει ηθοποιός;

«Για μένα… ηθοποιός σημαίνει… πώς! Έρευνα, ψάξιμο, εύρεση νέων τρόπων έκφρασης, αναζήτηση… Για παράδειγμα, πώς παίζεται ο γονιός που χάνει το παιδί του; Πώς χωράει αυτό μέσα του; Πώς το εκφράζει; Αλλά και πώς ζει ο ηθοποιός; Πώς πληρώνει το… φως;».

Το σπουδαιότερο προσόν ενός ηθοποιού; 

«Υπομονή κι επιμονή».  

Βιογραφικό

O Δημήτρης Παπανικολάου γεννήθηκε στην Αθήνα, είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου, Πτυχιούχος Κλασικού Τραγουδιού του Ωδείου Μουσικοί Ορίζοντες με άριστα παμψηφεί (λυρικός βαρύτονος), παρακολούθησε μαθήματα στα: Εργαστήρι Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας 1992-93, Εργαστήρι Παραστατικών Τεχνών «Η Αυλή του Ταύρου», Εργαστήριο για το Σώμα και το Χώρο, έκανε μαθήματα δεξιοτεχνίας Τραγουδιού, μεταπτυχιακή εργασία με την υψίφωνο Τζένη Δριβάλα, χορό τζαζ, κίνηση, αυτοσχεδιασμό, μιλά καλά αγγλικά. Έχει παίξει σε πολλά θεατρικά έργα, σε ταινίες, σε σίριαλ. Φέτος συμμετέχει στο «Η καλύβα του μπάρμπα Θωμά», στο «Χυτήριο», κάθε Κυριακή στις 15.00, σε σκηνοθεσία της Αθανασίας Καλογιάννη . Ακόμη μια σημαντική συμμετοχή του είναι στην έγχρωμη βωβή ταινία του Θανάση Τσαλταμπάση «Τσάρλι».

Από την Έντυπη Έκδοση