Μια «τρύπα» στο νερό

Μετά το Πάσχα ακολουθεί μία περίοδος προσαρμογής στην κανονικότητα. Θα ανοίξουν οι περισσότερες δραστηριότητες και σιγά σιγά η Οικονομία και η αγορά θα προσπαθήσει να βρει το βηματισμό της για να ορθοποδήσει.

Είναι βέβαιο ότι μαζί με το άνοιγμα του Λιανεμπορίου των σχολείων και των μετακινήσεων, στο κέντρο της Αθήνας θα επιστρέψουν και οι καθημερινές διαδηλώσεις και πορείες, που μπλοκάρουν για ώρες τις κεντρικές λεωφόρους.

Οι αλλαγές στα Εργασιακά με το νέο νομοσχέδιο που έρχεται στη Βουλή, και η εφαρμογή από τον Σεπτέμβριο του ήδη ψηφισμένου νόμου για την αστυνόμευση στα πανεπιστήμια, θα είναι οι δύο βασικές αφορμές για τις νέες κινητοποιήσεις που προγραμματίζονται.

Ένα πρόβλημα, όμως, για το οποίο κανείς δεν θα διαδηλώσει, είναι η μεγάλη ταλαιπωρία όσων έχουν συμπληρώσει τα όρια και προσπαθούν να βγουν στη σύνταξη.

Καταθέτουν τα χαρτιά και τα δικαιολογητικά τους και μπορεί να περιμένουν από ένα έως και τέσσερα χρόνια για να πάρουν την οριστική τους σύνταξη.

Έως τότε, αναγκάζονται να ζουν με δανεικά ή με προσωρινά βοηθήματα από το κράτος, όπως είναι τα 384 ευρώ της Εθνικής Σύνταξης.

Άνθρωποι που πάλεψαν 35 και 40 χρόνια στη δουλειά τους, πλήρωσαν κανονικά τις εισφορές τους, τώρα είναι αναγκασμένοι να περιμένουν πότε η «γραφειοκρατία θα τους εκκαθαρίσει».

Αν κάποιος είναι ασφαλισμένος σε δύο ή τρία Ταμεία πολύ δύσκολα θα μπορέσει να πάρει οριστική σύνταξη μέσα στην πρώτη διετία ή τριετία μετά την αποχώρηση από την εργασία του.

Ακόμη και στο δημόσιο τομέα, όπου οι υπάλληλοι έχουν ένα ταμείο ασφάλισης, η εκκαθάριση των συνταξιοδοτικών αποδοχών τους μπορεί να καθυστερήσει μέχρι και τρία χρόνια.

Οι πολίτες αυτοί δεν είναι ούτε ασφαλισμένοι, αφού τελείωσαν τον εργασιακό τους βίο, ούτε συνταξιούχοι, αφού δεν λαμβάνουν τις αποδοχές τους.

Βρίσκονται στον «αέρα» και η επιβίωσή τους εξαρτάται από την ελληνική γραφειοκρατία.

Αυτή η κατάσταση παρατηρείται δεκαετίες τώρα, και μάλιστα άντεξε και γιγαντώθηκε την περίοδο των Μνημονίων.

Όσο και αν προσπάθησαν κάποιοι να την αλλάξουν δεν το κατάφεραν, γιατί μία μικρή μειοψηφία υπάλληλων μπλοκάρει τη γρήγορη εκκαθάριση των εκκρεμών συντάξεων.

Το επόμενο βήμα ήταν το κράτος να ζητήσει βοήθεια από ιδιώτες δικηγόρους και λογιστές, προκειμένου να αποσυμφορηθουν οι χιλιάδες φάκελοι που στοιβάζονται στα Ταμεία.

Σήμερα, όποιος θέλει να βγει σε σύνταξη καταφεύγει σε κάποιον ειδικό δικηγόρο ή εργατολόγο, του προσμετρά τα ένσημα, υπολογίζει τη σύνταξη και τα χρόνια προϋπηρεσίας και βγάζει το τελικό ποσό που δικαιούται να πάρει ο ασφαλισμένος.

Ο δικηγόρος «τρέχει» την υπόθεση, και μόλις βγει η σύνταξη πληρώνεται με ένα συμβολικό ποσό, που συνήθως είναι ίσο με τις αποδοχές ενός μηνός του συνταξιούχου.

Αφού η διαδικασία ακολουθείται έτσι και αλλιώς, γιατί να μην επωφεληθεί και το ελληνικό Δημόσιο;

Τι πιο απλό και εύκολο. Αυτό που γίνεται πρακτικά στην αγορά και στην πράξη, να υιοθετηθεί και από το ελληνικό Δημόσιο. Γιατί οι πιστοποιημένοι δικηγόροι και λογιστές να μην μπορούν να βγάλουν και αυτοί μία σύνταξη ενός ασφαλισμένου;