Γιώργος Καραμπελιάς: Ποιος είναι ο συγγραφέας που ξέσπασε σε συζήτηση για τα Τέμπη
Ο συγγραφέας και εκδότης ξέσπασε κατά τη συζήτηση στον Ιανό με θέμα «Η πολιτική τυμβωρυχία των Τεμπών» φωνάζοντας «έξω οι αλήτες» σε ομάδα ατόμων που φώναζαν συνθήματα
Τέμπη: Ο Γιώργος Καραμπελιάς, συγγραφέας και εκδότης, ήταν ένας από τους ομιλητές στη χθεσινή (Δευτέρα 28/4) εκδήλωση στον Ιανό με θέμα «Η πολιτική τυμβωρυχία των Τεμπών», που διεκόπη επεισοδιακά όταν ομάδα ατόμων εισέβαλε στο χώρο της συζήτησης και φώναζε συνθήματα και πετούσε τρικάκια.
Πιο συγκεκριμένα, στο πλαίσιο του κύκλου συζητήσεων «Συναντήσεις Κορυφής», είχε προγραμματιστεί να συνομιλήσει ο Γιώργος Καραμπελιάς με τον δικηγόρο Δημήτρη Γαλλή και τον δημοσιογράφο Κώστα Στούπα.
Όταν ο Γιώργος Καραμπελιάς ξεκίνησε την ομιλία του, δίνοντας την ετυμολογία της λέξης τιμβωρυχία, τα σχόλιά του προκάλεσαν άμεση αντίδραση από ομάδα που μπήκαν στο χώρο για να διαμαρτυρηθούν, φωνάζοντας συνθήματα.
Ο Γιώργος Καραμπελιάς ξέσπασε φωνάζοντας «έξω οι αλήτες», με αποτέλεσμα να κορυφωθεί η ένταση, να κληθούν στο σημείο ΜΑΤ και να διακοπεί για λίγα λεπτά η εκδήλωση.
«Αυτό που συνέβη σήμερα δείχνει την κατάσταση που αντιμετωπίζουν όσοι προσπαθούν να εκφράσουν μια διαφορετική άποψη σε αυτή τη χώρα, όπου διάφορες συμμορίες εμποδίζουν τον ελεύθερο λόγο. Αν κάποιος τολμήσει να πάει στο πανεπιστήμιο, θα εκδιωχθεί. Ζούμε σε ένα κράτος που το λυμαίνονται συμμορίες», σχολίασε, επανερχόμενος στη συζήτηση, ο Γιώργος Καραμπελιάς.
Δείτε το χαρακτηριστικό στιγμιότυπο από την ένταση κατά τη συζήτηση για τα Τέμπη στο παρακάτω βίντεο:
Ποιος είναι ο Γιώργος Καραμπελιάς
Ο Γιώργος Καραμπελιάς γεννήθηκε το 1946 στην Κάτω Αχαΐα. Από το 1964, ως φοιτητής της Ιατρικής, συμμετείχε στη Νεολαία Λαμπράκη. Μετά το 1967 σπούδασε Οικονομία στη Γαλλία.
Συμμετείχε στο αντιδικτατορικό κίνημα και στον «Μάη του ’68», σε ελληνικές και γαλλικές οργανώσεις. Στη Γαλλία γράφει τα πρώτα του βιβλία. Μετά τη μεταπολίτευση συνεχίζει αδιάλειπτα την πολιτική και συγγραφική του δραστηριότητα.
Αρχικά ανήκε στην εξωκοινοβουλευτική αριστερά και κινούταν στο χώρο του μαοϊκού εργατισμού στα μέσα της δεκαετίας του ’70 και της αυτονομίας από το τέλος της δεκαετίας του ’70 ως τις αρχές της επόμενης.
Από το 1979 έως το 1993 εξέδιδε το περιοδικό Ρήξη. Το 1980, μαζί με φίλους, δημιούργησε το «Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο» και τις «Εναλλακτικές Εκδόσεις».
Από τις εκδόσεις έχουν εκδοθεί ως σήμερα πάνω από 120 τίτλοι από τους τομείς της λογοτεχνίας, του δοκιμίου, της ιστορίας, των κοινωνικών κινημάτων, της οικολογίας καθώς και το μεγαλύτερο μέρος των έργων του Έλληνα φιλόσοφου Κώστα Παπαϊωάννου. Το 1992 πήρε το μεταπτυχιακό δίπλωμά του από την Οικονομική Σχολή των Παρισίων (Paris VII).
Από το 1993 έως το 1994 διηύθυνε τον Τομέα Πρόληψης, Εκπαίδευσης και Ανάπτυξης του ΚΕΘΕΑ, για την απεξάρτηση από τα ναρκωτικά.
Παρέστη ως μάρτυρας υπεράσπισης του Δημήτρη Κουφοντίνα στη δίκη της 17 Νοέμβρη, όπου ερωτήθηκε και κατέθεσε για τα πολιτικά κίνητρα της δράσης της οργάνωσης.
Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και μέλος της Γραμματείας των Οικολόγων – Εναλλακτικών. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Σπίθας του Μ. Θεοδωράκη, από την οποία αποχώρησε στις 24 Ιουνίου 2011.
Από το 1995 είναι εκδότης και αρχισυντάκτης του διμηνιαίου περιοδικού «Άρδην», που συνεχίζει να εκδίδεται. Το 2006 εκδίδει τη μηνιαία εφημερίδα Ρήξη.
Ιδρυτικό μέλος της «Εταιρείας Μελέτης Ελληνικού Πολιτισμού» που απ’ το 2011 εκδίδει το επιστημονικό περιοδικό νέος Λόγιος Ερμής. Αποτελεί, επίσης ιδρυτικό και εξέχον μέλος της Κίνησης Πολιτών Άρδην, που δημιουργήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2011.
Το 2014 θα τιμηθεί από την Ακαδημία Αθηνών με το βραβείο «Ανδρέα Πετρόπουλου» για τη μελέτη του πάνω στη ζωή, το έργο και την δράση του Ρήγα Βελεστινλή με τίτλο Η ανολοκλήρωτη επανάσταση του Ρήγα Βελεστινλή: «Κόψε το ρόδο πριν μαραθεί».
Τον Νοέμβριο του 2016 ήταν ανάμεσα στα πρόσωπα που ίδρυσαν το Κίνημα Άρδην. Το 2019, στις αυτοδιοικητικές εκλογές, κατήλθε υποψήφιος για τον δήμο Αθηναίων με την κίνηση «Αθήνα για την Ελλάδα», επιτυγχάνοντας να εκλεγεί δημοτικός σύμβουλος με την υποστήριξη – πέραν του Κινήματος Άρδην – της Ένωσης Κεντρώων, της Δημοκρατικής Αναγέννησης και άλλων μικρότερων κινήσεων (Ελληνική Πολιτική Συνείδηση, Πατριωτική Συσπείρωση ,Πανελλήνιο Προοδευτικό Κίνημα και Πρωτοβουλία της 14ης Μάη).
Παράλληλα αρθρογραφεί σε εφημερίδες στην Ελλάδα και στην Κύπρο.
Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, πρεσβεύει μια ιδεολογική σύνθεση μεταξύ πατριωτισμού, κοινωνικής δικαιοσύνης, οικολογίας και άμεσης δημοκρατίας, ενώ παράλληλα προτάσσει την υπέρβαση της διαίρεσης αριστεράς – δεξιάς, μέσα από τη διαμόρφωση ενός νέου χειραφετησιακού οράματος του 21ο αιώνα.
Αναφορικά με την πολυδιάστατη κρίση της Ελλάδας, πρεσβεύει ένα όραμα ανασυγκρότησης που να στηρίζεται αποφασιστικά πάνω στην ελληνική παιδεία και πολιτισμό, αξιοποιώντας την οικουμενική του εμβέλεια, αλλά και την ανασύσταση του παραγωγικού ιστού, την ανάπτυξη της έρευνας και καινοτομίας καλώντας σε έναν «ελληνικό εκσυγχρονισμό» ή «εκσυγχρονισμό της παράδοσης» όπως τον ονομάζει.
