Γωγώ Μαστροκώστα: Ράγισαν καρδιές στο τελευταίο «αντίο»-Συγκλόνισαν οι επικήδειοι του Δέλλα και της κόρης της
Σε κλίμα βαθιάς οδύνης η εξόδιος ακολουθία – Συγκλόνισαν οι επικήδειοι λόγοι του Τραϊανού Δέλλα και της κόρης τους, Βικτώριας
Μέσα σε μια ατμόσφαιρα ανείπωτης θλίψης και έντονης συγκινησιακής φόρτισης, συγγενείς, φίλοι, καθώς και πλήθος προσωπικοτήτων από τον καλλιτεχνικό και τον αθλητικό κόσμο συγκεντρώθηκαν χθες για να αποχαιρετήσουν τη Γωγώ Μαστροκώστα. Η εξόδιος ακολουθία ψάλησε στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδας στο Ελληνικό, ενώ η ταφή της πραγματοποιήθηκε αργότερα στο Ευηνοχώρι Μεσολογγίου, το οποίο αποτελεί και τον τόπο της καταγωγής της.
Οι προετοιμασίες στον ναό είχαν ξεκινήσει από νωρίς το πρωί της Τετάρτης, με τη σορό της εκλιπούσας να φτάνει στην εκκλησία λίγο πριν από τις 11:00. Η οικογένεια είχε φροντίσει να ενημερώσει το κοινό για τις λεπτομέρειες της τελετής μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, με μια ανάρτηση που έκανε η κόρη της, Βικτώρια Δέλλα. Επιθυμία των οικείων της ήταν, αντί για στεφάνια, να κατατεθούν χρήματα σε ειδικό κουτί που είχε τοποθετηθεί στον χώρο της εκκλησίας, προκειμένου να ενισχυθεί το έργο του Ιδρύματος «Φλόγα» που στηρίζει παιδιά με νεοπλασματικές ασθένειες.
Στην εκκλησία βρέθηκαν από την πρώτη στιγμή ο σύζυγός της, Τραϊανός Δέλλας, έχοντας στο πλευρό του την κόρη τους, Βικτώρια. Η μητέρα και η αδελφή της Γωγώς Μαστροκώστα ήταν εμφανώς συντετριμμένες από την ξαφνική απώλεια. Φτάνοντας στο ναό, η μητέρα της ψέλλισε με πόνο: «Kαλώς το αστέρι μου, καλώς το λουλούδι μου», ενώ η αδελφή της, Φωφώ, δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τα δάκρυά της. Ανάμεσα στους πρώτους που έφτασαν για να συμπαρασταθούν στην οικογένεια ήταν οι στενοί της φίλοι Χάρης Σιανίδης και Γιώργος Ντάβλας.
Το ποδόσφαιρο έδωσε δυναμικό «παρών» για να τιμήσει τη μνήμη της και να στηρίξει τον Τραϊανό Δέλλα. Μεταξύ άλλων, παρευρέθηκαν οι Ντούσαν Μπάγεβιτς, Κώστας Mανωλάς, Σωκράτης Παπασταθόπουλος, Λεωνίδας Βόκολος, Τάκης Φύσσας, Γιούρκας Σεϊταρίδης, Κώστας Χαλκιάς, Βασίλης Λάκης, Γιώργος Τζαβέλλας συνοδευόμενος από τη Βίκυ Κάβουρα, ο Ίλια Ίβιτς με την Ελένη Πετρουλάκη, ο Αντώνης Νικοπολίδης με τη σύζυγό του Βάσω, ο Νίκος Κωστένογλου, ο Ντέμης Νικολαΐδης, ο Άγγελος Μπασινάς και ο Βασίλης Γκαγκάτσης.
Παράλληλα, στον ιερό ναό προσήλθαν πολλοί εκπρόσωποι από τον χώρο του θεάματος και της μόδας, όπως η Μαρί Κωνσταντάτου, ο Νίκος Κουρκούλης, η Κέλλυ Κελεκίδου, η Μαρία Καλάβρια, η Ιωάννα Λίλη, η Νόνη Δούνια, ο Μάκης Τσέλιος, ο Τρύφωνας Σαμαράς, ο Ηλίας Πουρσανίδης, η Τζένη Τζιβεριώτη, η Ορθούλα Παπαδάκου, ο Γιάννης Τσακουμάκος, ο Βασίλειος Κωστέτσος, ο Λάκης Γαβαλάς, ο Βασίλης Μπισμπίκης με τη Δέσποινα Βανδή, ο Κώστας Καπετανίδης, ο Δημήτρης Αλεξάνδρου, ο Τάκης Ζαχαράτος, καθώς και ο Αντώνης Ρέμος με την Υβόννη Μπόσνιακ.
Η πιο φορτισμένη στιγμή της τελετής ήταν ο επικήδειος λόγος του Τραϊανού Δέλλα. Ο ίδιος, με τρεμάμενη φωνή, αναφέρθηκε στην κοινή τους πορεία, στα προβλήματα υγείας που αντιμετώπισαν με θάρρος και στη βαθιά τους αγάπη. Περιγράφοντας τη σύζυγό του, είπε:
«Άγγελέ μου, αγάπη μου”: Έτσι με φώναζες, έτσι με αποκαλούσες παντού. “Ο φύλακας άγγελός μου”, έλεγες. Στα 50ά μου γενέθλια, όταν ήμουνα μόνος μου στο δωμάτιο του νοσοκομείου, όταν σε πήραν για την εντατική, λύθηκαν όλα ξαφνικά στο μυαλό μου. Εσύ ήσουν άγγελος και όχι εγώ. Εσύ ήρθες στη ζωή μου να μου μάθεις πράγματα. Έλεγα ότι έχω υπομονή και επιμονή, αλλά ήμουν τόσο μικρός μπροστά σου. Με τη δικιά σου υπομονή σε όλα αυτά που έχεις περάσεις. Πόση επιμονή για να τα ξεπεράσεις. Η ομορφιά και η λάμψη σου μόνο σε άγγελο παραπέμπουν. Και αυτό είναι μία ακόμη απόδειξη ότι εσύ ήσουν άγγελος και όχι εγώ. Μου έριχνες στάχτη στα μάτια όλα αυτά τα χρόνια για να μην μπορώ να σε καταλάβω. Αλλά αυτή ξεπλύθηκε από τα δάκρυά μου. Στις στιγμές που ήμουν μόνος μου στο δωμάτιο τις σκόρπισαν για να μπορέσω να δω καθαρά τη δική σου μορφή και τα μαθήματα που μου έδινες»
Στη συνέχεια, ο Τραϊανός Δέλλας πρόσθεσε εμφανώς συγκινημένος:
«Εγώ τις περισσότερες φορές σε φώναζα μωρό μου γιατί από την ημέρα που σε γνώρισα, το μόνο που ήθελα ήταν να σε προσέχω, να σε φροντίζω και να σε προστατεύω. Όπως κάνουν στα μωρά. Και η ανάγκη μου αυτή έγινε ακόμη μεγαλύτερη όταν έφερες στον κόσμο το δικό μας μωρό, τη Βικτώρια. Και έτσι είχα δύο μωρά να προσέχω. Κάθε ένα ήθελε τη δική του φροντίδα. Και να σας δίνω όλα τα αποθέματα αγάπης που είχα για εσάς. Και ευτυχώς ήταν αστείρευτα. Όλα αυτά τα χρόνια ζούσα μία ζωή όπως τη φανταζόμουνα. Παρά τις δυσκολίες που συναντήσαμε στο δρόμο μας, ήμασταν μαζί κρατώντας ο ένας τον άλλον στα εύκολα, στα δύσκολα και στα πολύ δύσκολα, δεν σε εγκατέλειψα ποτέ, ούτε στιγμή, πάντα ήσουν στο μυαλό μου και πάντα η προτεραιότητά μου. Γιατί σε κάθε “Τράι” που φώναζες ήμουνα εκεί, μαζί σου. Μέσα στις πιο όμορφες αλλά και στις πιο δύσκολες στιγμές. Αλλά και σε αυτές ακόμα με ένα σου χαμόγελο, όλα έσβηναν. Όλες οι όμορφες στιγμές θα γίνουν αναμνήσεις, αλλά και οι πολύ δύσκολες, μαθήματα. Μαθήματα θάρρους, αξιοπρέπειας, δύναμη ψυχής, καλοσύνης, στωικότητας, υπομονής και άλλων πολλών αρετών που είχες μέσα σου. Τα σ’ αγαπώ που σου έχω πει είναι πολύ λίγα γι’ αυτό που αισθανόμουν για σένα, το ευχαριστώ είναι πολύ μικρό γι’ αυτά που μου έδωσες και η ευγνωμοσύνη μου στο Θεό που μου χάρισε έναν από τους αγγέλους του για συντροφιά, μεγάλη, άσχετα αν δεν κράτησε περισσότερο. Αγάπη μου, Άγγελέ μου, κάθε φορά που έπρεπε να αντιμετωπίσουμε ένα πρόβλημα υγείας σου, σου έλεγα “μη φοβάσαι, θα πάρω μια βαθιά ανάσα, θα βουτήξουμε και θα ξαναβγούμε στην επιφάνεια”. Και βγήκαμε όλες τις φορές. Απλά αυτή τη φορά κολυμπούσαμε σε ωκεανό. Αλλά και πάλι σου είπα: “Μη φοβάσαι, εγώ είμαι εδώ, θα είμαι δίπλα σου. Εσύ μόνο κολύμπα”. Και το έκανες. Κι εγώ θα είμαι εδώ. Όμως τα κύματα που μας χτυπούσαν, ήταν κάθε φορά και πιο δυνατά. Και στο τελευταίο σε έχασα από δίπλα μου. Ξεκουράσου, αγάπη μου, και πέτα, πέτα ψηλά, μακριά από κάθε ασθένεια, μακριά από κάθε φθόνο, μακριά από κάθε μικρότητα αυτού του κόσμου. Αλλά όπου και να είσαι να ξέρεις ότι η αγάπη όλων μας θα σε φτάνει»
Ολοκληρώνοντας τον λόγο του, ο σύζυγός της θέλησε να στείλει ένα μήνυμα σε όλο τον κόσμο, αρνούμενος να της πει ένα οριστικό αντίο:
«Και ένα κομμάτι ήθελα να πω: Αν ήξερα πού πήγαινα να μπλέξω και σε τι παιχνίδι άδικο να παίξω, αν ήξερα τι με περίμενε, να ήσουνα σίγουρη, να ήσουνα σίγουρη ότι πάλι, πάλι, πάλι σε εσένα θα ερχόμουν, πάλι και ξανά θα σε ερωτευόμουνα, απ’ την ίδια τη σκανδάλη δεν θα φοβόμουνα πως για μια φορά και πάλι θα ξανασκοτωνόμουνα. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στη Βικτώρια. Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους. Για να είστε εδώ σημαίνει ότι κάτι σας έχει δώσει η Γωγώ. Ένα χαμόγελο, μια συμβουλή, μια αγκαλιά, μία στιγμή, Κρατήστε τες αυτές τις στιγμές σας. Να αγαπιέστε επειδή μπορείτε. Κι εμείς θέλαμε να αγαπηθούμε περισσότερο, να αγκαλιαστούμε περισσότερο, αλλά δεν μπορούσαμε. Αυτό θα ήθελα να είναι ένα μήνυμα. Η Γωγώ ήταν μια μαχήτρια, δεν λύγισε ποτέ και αισθάνομαι τόσο μικρός μπροστά της σε αυτά που μου έχει μάθει, μας έχει μάθει, έχει μάθει στην κόρη μας, αφήνει πίσω έναν άλλον καταπληκτικό άνθρωπο, μια καταπληκτική ψυχή και πιστεύω ότι η Βικτώρια θα συνεχίσει το έργο που έκανε η Γωγώ. Το έργο της Γωγώς μπορεί να μην φαινότανε, μπορεί να μην το έλεγε, να μην το λέγαμε, αλλά ήταν τεράστιο για πάρα πάρα πολλές γυναίκες. Δεν θα πω καλό ταξίδι μωρό μου, γιατί δεν θα φύγει ποτέ. Από μέσα μου, από μέσα μας, από όλους μας. Ευχαριστώ πολύ για όλα»
Εξίσου συγκλονιστικός και γεμάτος αγάπη ήταν και ο αποχαιρετισμός της κόρης της, Βικτώριας Δέλλα, η οποία μίλησε για την προσωπικότητα, τη δύναμη και το χαμόγελο με το οποίο η μητέρα της αντιμετώπιζε τη ζωή, τονίζοντας ότι αποτέλεσε σπουδαίο πρότυπο για εκείνη:
«Στον γάμο σου είχαν γράψει ένα τραγούδι για τον μπαμπά και τώρα θα σου αφιερώσω και ‘γώ έναν στίχο: “Αν υπάρχουν άγγελοι ο δικός μου είσαι εσύ, και αν υπάρχει αγάπη είσαι η μοναδική. Σ’ αγαπώ μαμά, δεν σου λέω αντίο γιατί θα είσαι για πάντα μέσα μου”»
Η νεαρή κοπέλα συμπλήρωσε επίσης κατά τη διάρκεια του επικηδείου της:
«Ξέρω ότι σήμερα είναι μια μέρα πένθους και όλοι είμαστε στεναχωρημένοι, αλλά ξέρω βαθιά μέσα μου ότι δεν θα έπρεπε να είναι έτσι γιατί, πέρα απ’ όλα, το τελευταίο πράγμα που θα άξιζε σε αυτή τη γυναίκα είναι λύπη.
Η μαμά μου έζησε τη ζωή της με χαμόγελο και περηφάνια, αγάπησε βαθιά, έδωσε δύναμη σε όλους μας ξεχωριστά και πάλεψε με χαμόγελο, όχι φόβο.
Ήταν φτιαγμένη να αγαπά και να δίνει. Μαμά, μου έμαθες να αγαπώ να σέβομαι, να σκέφτομαι τον άλλον, μαζί με τον μπαμπά μού έδειξες τι σημαίνει να έχεις αξίες, να μην είμαι κακομαθημένη. Μου έδειξες τι είναι ο έρωτας, η αφοσίωση και η απόλυτη εμπιστοσύνη.
Όταν ήμουν μικρή σού έλεγα όταν θα φύγω για σπουδές θα σε πάρω μαζί μου και τώρα ξέρω πως θα είσαι παντού μαζί μου και αυτό το φρόντισες εσύ»
Μετά την ολοκλήρωση της εξοδίου ακολουθίας, η σορός μεταφέρθηκε στο Ευηνοχώρι Μεσολογγίου. Εκεί, στο γραφικό εξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου και σε κλίμα βαθιάς οδύνης, πραγματοποιήθηκε η ταφή της Γωγώς Μαστροκώστα, με τον Τραϊανό Δέλλα, την κόρη τους Βικτώρια και τη μητέρα της να την οδηγούν στην τελευταία της κατοικία, περιτριγυρισμένοι από συγγενείς και πλήθος κόσμου που θέλησε να της πει το στερνό αντίο.
Προσθέστε το vradini.gr στις προτιμώμενες πηγές σας στη Google και δείτε περισσότερα άρθρα μας στις αναζητήσεις σας. Κάντε κλικ εδώ.
