Νίκος Πλακιάς: «Το μόνο που με ένοιαζε ήταν αν τα παιδιά ήταν ζωντανά, αν φώναζαν “μαμά και μπαμπά”»
Συγκλονίζει ο πατέρας που έχασε τις δίδυμες κόρες του και την ανιψιά του στην τραγωδία των Τέμπη, περιγράφοντας τις δραματικές ώρες μετά τη σύγκρουση
Με εμφανή τη συγκίνηση, ο Νίκος Πλακιάς μίλησε για τη νύχτα που άλλαξε για πάντα τη ζωή του, τρία χρόνια μετά το πολύνεκρο δυστύχημα στα Τέμπη, όπου έχασε τις δίδυμες κόρες του, Μαρία και Χρυσή, καθώς και την ανιψιά του Θώμη.
Αναφερόμενος στις στιγμές πριν και μετά τη σύγκρουση των τρένων στις 28 Φεβρουαρίου, εξομολογήθηκε πως από τη στιγμή που έφυγε από το σπίτι είχε ένα προαίσθημα που δεν τον εγκατέλειψε: «Ήξερα ότι δεν θα ξαναέβλεπα τα παιδιά μου από τη στιγμή που βγήκα από το σπίτι». Την ίδια ώρα, η σύζυγός του προσπαθούσε να κρατηθεί από την ελπίδα, λέγοντάς του: «”Μην ανησυχείς” μου έλεγε “θα τα βρούμε τα κορίτσια”».
Στο νοσοκομείο εκτυλίχθηκαν σκηνές αρχαίας τραγωδίας, καθώς συγγενείς αναζητούσαν απαντήσεις για τους δικούς τους ανθρώπους. Όπως περιέγραψε, όσο περνούσε η ώρα γινόταν όλο και πιο σαφές ποιοι γονείς δεν θα έπαιρναν ποτέ πίσω τα παιδιά τους.
Όταν επιβεβαιώθηκε ο θάνατος των κοριτσιών, μια σκέψη κυριαρχούσε στο μυαλό του: «Το μόνο που με ένοιαζε ήταν αν τα παιδιά ήταν ζωντανά μετά τη σύγκρουση ή αν φώναζαν “μαμά και μπαμπά”. Αν ήταν ζωντανά και αν με χρειάζονταν».
Αναφέρθηκε επίσης στο πρώτο μνημόσυνο των 40 ημερών, όπου –όπως είπε– βρέθηκαν όλοι μαζί, ακόμη και πρόσωπα που σήμερα βρίσκονται στο επίκεντρο της έρευνας. Μιλώντας για τα ηχητικά ντοκουμέντα που ήρθαν αργότερα στη δημοσιότητα, σημείωσε: «Δεν ήθελα να ακουστούν τα ηχητικά». Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη φράση «δεν έχω οξυγόνο», τονίζοντας πως «Η φράση “δεν έχω οξυγόνο” απέδειξε ότι κάποιος αριθμός ατόμων ήταν ζωντανός μετά τη σύγκρουση».
Μια μαρτυρία που αποτυπώνει τον αβάσταχτο πόνο ενός πατέρα και τα αναπάντητα ερωτήματα που εξακολουθούν να βαραίνουν την τραγωδία.
