Ο Γεράσιμος Ανδρεάτος γεννήθηκε στις 2 Οκτωβρίου, στην Αθήνα. Μία ελληνική ταινία με θέμα τη ζωή ενός μπουζουξή έμελλε να τον σημαδέψει και να μάθει να παίζει μπουζούκι.

Από μικρή ηλικία, άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα Μουσικής με τον Παναγιώτη Βεσμεδιώτη και τον Θέμη Παπαβασιλείου και Φωνητικής με τον Φραγκίσκο Βουτσίνο, τον Τάσο Αποστόλου και τον Γιώργο Μισαηλίδη. Ξεκίνησε να τραγουδάει επαγγελματικά από το 1985, και από τότε έχει συνεργαστεί με όλους τους σπουδαίους. 

Η πρώτη του δισκογραφική δουλειά ήταν το 1991. Ο Γεράσιμος Ανδρεάτος θεωρείται από τους πιο χαρακτηριστικούς τραγουδιστές της εποχής του, μία γνήσια λαϊκή φωνή που ξεχωρίζει για τις εξαιρετικές ερμηνείες και το ήθος του αλλά και για τις αυστηρές και συνεπείς καλλιτεχνικά επιλογές και αναζητήσεις του, στο χώρο της Έντεχνης Λαϊκής Μουσικής. 

Κύριε Ανδρεάτε, είστε γεμάτος… θάλασσα! Από Ικαρία η μαμά, από Κεφαλονιά ο μπαμπάς, κι εσείς μεγαλώσατε στη Γλυφάδα. Η θάλασσα ηρεμεί την ψυχή, εσάς, σας έχει επηρεάσει; 
 
«Βεβαίως! Είναι ευλογία και απίστευτη γαλήνη να κοιτάς την απεραντοσύνη της θάλασσας! Σε βοηθά να εστιάζεις την προσοχή σου στο μέσα σου. Πετάω όλα τα άχρηστα και συνεχίζω με ό,τι είναι πραγματικά σημαντικό». 
 
Πώς ξεκίνησε η ενασχόληση με τη Μουσική και το μπουζούκι σε τόσο μικρή ηλικία; 
 
«Στο σπίτι ακούγαμε πολλή μουσική και σχεδόν καθημερινά είχαμε τραπέζι με το τραγούδι να έχει τον πρώτο λόγο. Ο πατέρας μου τραγουδούσε καντάδες, αλλά και λαϊκά, πολύ ωραία! Με επηρέασε το πόσο σημαντικό ήταν το τραγούδι στη ζωή του! Μου δώρισε το πρώτο μου μπουζούκι όταν τελείωσα το Δημοτικό. Θυμάμαι πολύ έντονα την περίοδο εκείνη. Δεν μου περνάει με τίποτε αυτή η αγάπη»! 
 
 Είστε από τους σημαντικότερους ερμηνευτές με τεράστιες συνεργασίες και επιτυχίες. Το κίνητρό σας να επικοινωνήσετε στους ακροατές αυτό που έχετε στην ψυχή σας; Έχετε πει πως βρίσκεστε κοντά στο Θεό με τη Μουσική… 
 
«Συνέδεσα την αγάπη για το τραγούδι και τη διασκέδαση με κάτι πολύ σημαντικό και καθοριστικό για μένα, που είναι η αγάπη για τον πατέρα μου, αλλά και για το ρόλο που αυτά παίζουν στη μέθεξη και στην ουσιαστική επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων. Έχω την αίσθηση ότι μας συνδέουν πολλά με ανθρώπους που τραγουδήσαμε και γλεντήσαμε μαζί για ώρες, έστω και αν τους γνωρίζω πολύ λίγο. Και βρέθηκα να ασχολούμαι επαγγελματικά, μόνο με αυτό! Θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό που κάνω αυτό που τόσο αγαπώ! Γι’ αυτό το λόγο πιστεύω πως πρέπει να εκφράζω μέσω αυτού ό,τι πιο ευγενές αλλά και ειλικρινές έχω στην ψυχή μου. Είναι, ίσως, και ένα είδος προσευχής που σίγουρα με φέρνει πιο κοντά στο Θεό»… 
 
Επιτυχημένος, αλλά χαμηλών τόνων. Πώς είστε ως άνθρωπος; 

«Θετικός θα έλεγα ότι είναι ο χαρακτηρισμός που μου ταιριάζει. Ψάχνω πάντα το φως στις καταστάσεις της ζωής μου. Γενικά, η αγάπη προς όλους με χαρακτηρίζει, ακόμα και αν με πληγώνει ενίοτε»… 
 
Ως πατέρας τριών παιδιών ποια πιστεύετε ότι είναι η μεγαλύτερη 
υποχρέωση που έχετε απέναντί τους; 
 
«Να είμαι πάντα δίπλα τους για οτιδήποτε χρειάζονται. Μιλάω, κυρίως, για τις ανάγκες της ψυχής. Να αφουγκράζομαι προσεκτικά και ανελλιπώς τις ανησυχίες και τα προβλήματά τους. Έχει τεράστια σημασία να είμαι απόλυτα ειλικρινής μαζί τους, γιατί έτσι μαθαίνουν να χτίζουν σχέσεις αλλά και προσωπικότητα γεμάτη ασφάλεια και αυτοπεποίθηση». 
 
Για τα talent shows η γνώμη σας; Βοηθούν τα παιδιά; 

«Βοηθούν κυρίως την οικονομική ευμάρεια των παραγωγών και των κριτών, που απολαμβάνουν και πολύ μεγάλη προβολή και κύρος. Όσο για τα παιδιά, που στην πλειοψηφία τους είναι σπουδαία ταλέντα, δεν βρίσκουν αυτό που ονειρεύονται -δεν θυμάμαι πολλούς καταξιωμένους καλλιτέχνες από τέτοιες εκπομπές-, αλλά μπαίνουν σε μία διαδικασία πρωταθλητισμού και σκληρού ανταγωνισμού για κάτι τόσο τρυφερό όσο είναι το Τραγούδι και ο Πολιτισμός, που είναι και οι χαμένοι της υπόθεσης». 
 
Κυκλώματα που να θέλουν πράγματι την εξέλιξη του καλλιτέχνη υπάρχουν ή όλα θυσιάζονται στο βωμό του χρήματος;  

«Υπάρχουν σίγουρα άνθρωποι με συνείδηση που προσπαθούν για την ποιότητα, αλλά αφού η Τέχνη δεν προστατεύεται από την Πολιτεία είναι ανάγκη να υπάρχει και οικονομικό όφελος. Δεν βρίσκω κάτι κακό σε αυτό. Σημασία έχει η καλλιτεχνική πρόταση να υπηρετεί τις ανθρώπινες αξίες και τον Πολιτισμό. Αυτός είναι και ο δρόμος της εξέλιξης ενός καλλιτέχνη». 
                 
Ποια στιγμή της καριέρας σας απογείωσε τη δημοτικότητά σας; 

«Το 1995, όταν εγκαινιάσαμε τα “13 Φεγγάρια” με τον Π. Θαλασσινό,την Αν. Μουτσάτσου και την Αθηνά Μόραλη. Το τραγούδι “Στη σκέψη της τρελής” του Βαγγέλη Κορακάκη ακουγόταν συνεχώς στα ραδιόφωνα. Και αμέσως μετά, το “Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια”, του Δημήτρη Παπαδημητρίου, στο “Λόγω τιμής”». 
 
Πώς αντιμετωπίζετε την κατάσταση με την πανδημία;  

«Πρέπει να προσέχουμε την υγεία μας χωρίς να πανικοβαλλόμαστε. Είμαι ήρεμος, ψύχραιμος και αισιόδοξος. Ο σημερινός άνθρωπος έχει μεταλλαχθεί αρκετά από τότε που εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη Γη. Δεν είναι έξυπνο να μην ακολουθεί κανείς αυτό το μονόδρομο της εξέλιξής μας. Θα περάσουμε όλοι μαζί στην επόμενη μέρα»! 
 
Τι καινούργιο να περιμένουμε από εσάς; 

«Μόλις κυκλοφόρησε ο καινούργιος μου δίσκος με τίτλο “Ψυχές Γενναίες”. Οι στίχοι στα 11 από τα 14 τραγούδια είναι του Μάκη Ψαραδέλλη. Μουσική έγραψαν ο Νίκος Πλατύραχος, ο Αντώνης Απέργης, ο Βασίλης Παπαδόπουλος, ο Γιώργος Μουκίδης, ο Γιάννης Σκαρής, ο Νίκος Καλλίνης και εγώ, σε έξι τραγούδια. Στίχο, επίσης από ένα τραγούδι, ο Κώστας Ορκόπουλος, ο Γιάννης Σκαρής και ο Γιώργος Μουκίδης. 

Το εξώφυλλο που φιλοτέχνησε η Πατρινή καλλιτέχνις Ελένη Ζαβέρδα μπήκε στα καλύτερα του περιοδικού “όγδοο”. 

Ενορχήστρωση και ηχοληψία έκανε ο Τάσος Ζαφειρίου. Ανυπομονώ να περάσει η απειλή του ιού και να παρουσιάσω σε συναυλίε τα καινούργια μου τραγούδια με τον Μάκη Ψαραδέλλη, την Σταυρούλα Εσαμπαλίδη και την αγαπημένη μας μουσική παρέα επί σκηνής»! 

Από την έντυπη έκδοση της «Βραδυνής της Κυριακής»