Φέτος, από τους 105.000 υποψήφιους πέρασαν σε πανεπιστημιακές σχολές περίπου 85.000, δηλ. το 77,25%.  Με μέσο όρο 3 και 6 σε Μαθηματικά και Φυσική, με λευκή κόλλα εισήλθαν σε πανεπιστημιακή σχολή στο Καρπενήσι. Μήπως δεν χρειάζονται, τελικά, οι εξετάσεις; 

Δυστυχώς, αποδεικνύεται, για μία ακόμη χρονιά, πόσο δύσκολη είναι η συζήτηση και ιδιαίτερα οι αποφάσεις για τα χρονίζοντα καυτά προβλήματα της Παιδείας. Εδώ και χρόνια τα συζητάμε. Η μόνη ουσιαστική και αποτελεσματική μεταρρύθμιση για την Παιδεία ήταν του Παπανούτσου τη δεκαετία του 1960, από την κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου. Κάθε κυβέρνηση και κάθε υπουργός επιδιώκει να βάλει τη σφραγίδα του στην Παιδεία, αλλάζοντας νόμους και αποφάσεις, και βέβαια ρίχνοντας τις ευθύνες για τα κακώς κείμενα στους προηγούμενους.  

Αν θέλουμε πραγματικά, με ειλικρίνεια, να αναμορφώσουμε την Παιδεία μας πρέπει να συμφωνήσουμε όλοι, κόμματα και πολίτες. Δεν μπορεί η μόνη, η κύρια συζήτηση να είναι αν πρέπει ή δεν πρέπει, η βάση εισαγωγής να είναι το δέκα. Προέχει η παροχή σωστής εκπαίδευσης. Ίσες ευκαιρίες στη μάθηση για όλους. Παντού. Σε ιδιωτικά και δημόσια σχολεία.  

Πιστεύω πως το πρώτο που πρέπει να γίνει είναι να καταργηθούν δεκάδες πανεπιστημιακά τμήματα, να ενισχυθούν οι επαγγελματικές και τεχνικές σχολές, να μειωθεί ο αριθμός των εισαγομένων και ο καθορισμός των εισακτέων σε κάθε σχολή να γίνεται από την ίδια τη σχολή και όχι από το υπουργείο.  

Και τώρα, όχι αύριο, οι γνωρίζοντες, εκπρόσωποι των κομμάτων και των εκπαιδευτικών, να καθίσουν σ’ ένα τραπέζι, να συζητήσουν και να συναινέσουν αποφασιστικά και υπεύθυνα για το μέλλον της Παιδείας, για το μέλλον των παιδιών μας. 

Βασική προϋπόθεση η συνεχής αξιολόγηση μαθητών και εκπαιδευτικών. Η αναγνώριση των ταλέντων, της κλίσης του κάθε μαθητή και η ενθάρρυνσή του να ακολουθήσει το δικό του δρόμο, που δεν περνάει αποκλειστικά και μόνο μέσα από το πανεπιστήμιο. Χρειαζόμαστε και ειδικευμένους εργάτες και τεχνίτες.  

Το μέλλον των παιδιών μας, η μόρφωσή τους, χρειάζεται αποφασιστικότητα και συναίνεση για άλματα εκσυγχρονισμού και προσαρμογής στις επιταγές και τις ανάγκες των καιρών. Όλα γύρω μας αλλάζουν. Τρέχουν με υπερηχητικές ταχύτητες, και εμείς, ακόμη, φευ!, φοβούμενοι το πολιτικό κόστος δεν αποφασίζουμε ν’ αλλάξουμε ριζικά. 

Χρειάζεται όραμα και τόλμη. Η φετινή καταβαράθρωση των βάσεων στα πανεπιστήμια, ας είναι η δυνατή κραυγή της οδυνηρής πραγματικότητας που δεν μπορεί να περιμένει άλλο. Υπεύθυνα, σοβαρά και αποτελεσματικά επιβάλλεται να λύσουμε το χρόνιο πρόβλημα της Παιδείας. 

Είναι η ευκαιρία για τον πρωθυπουργό και την κυβέρνησή του. Έχουν αποδείξει ότι αναλαμβάνουν και φέρνουν εις πέρας και τα δύσκολα. Πρόκειται για το μέλλον των παιδιών μας, για το μέλλον της πατρίδας μας.