Ο Ερντογάν παίζει δυνατά στην κρίση Ρωσίας – Ουκρανίας

Είναι δυνατόν ο ΣΥΡΙΖΑ τώρα, στην έξαρση της πανδημίας, με όλα τα σοβαρά προβλήματα και τις αγωνίες που αυτή δημιουργεί, να ασχολείται με τον Κουφοντίνα και τις καταλήψεις στο ΑΠΘ;

Να υποστηρίζει καθημερινές διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας υπέρ των τρομοκρατών, όπου ηγούνται, μάλιστα, και δικά του στελέχη ; Τι προσδοκά να ωφεληθεί, αλήθεια; Το μόνο που σήμερα απασχολεί την κοινωνία, τους πολίτες, είναι η αντιμετώπιση της πανδημίας.

Όταν ο κ. Τσίπρας δεν έχει πάρει πίσω τη δήλωσή του, «τι κακό έχουν οι μολότοφ, αρκεί να πέφτουν από τη σωστή πλευρά, από τα αριστερά και όχι από τα δεξιά», όταν ο βουλευτής του κ. Δρίτσας κάνει αυτές τις απαράδεκτες δηλώσεις και δεν τον διαγράφει, τότε τι μπορεί να πει κανείς… 

Και φυσικά, η κάκιστη εικόνα της παράταξής του στις δημοσκοπήσεις επιμένει, και η διαφορά του κ. Τσίπρα από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, συνεχώς μεγαλώνει. 

Κάποια πράγματα πρέπει να τα πούμε, να τα ξεκαθαρίσουμε. Σε ένα κράτος δικαίου, δημοκρατικό, για όλους τους πολίτες ισχύουν τα ίδια, εφαρμόζονται οι ίδιοι νόμοι. Από πότε ένας τρομοκράτης – δολοφόνος αθώων δικαιούται να επιλέξει τη φυλακή που θα κρατείται; Γνωρίζει ο κ. Τσίπρας πως η κυβέρνηση δεν μπορεί και οφείλει να μην κάνει πίσω. Θα ανοίξουν οι ασκοί του Αιόλου. Όλοι οι δολοφόνοι, μεγαλέμποροι ναρκωτικών, παιδεραστές, ισοβίτες, θα ζητούν το ίδιο. Ο ΣΥΡΙΖΑ επενδύει -φευ!- στο θάνατο του Κουφοντίνα για να το αξιοποιήσει ακόμα και αυτό πολιτικά – τι κι αν καεί η Αθήνα; 

Είναι αδύνατο, παράνομο, ανήθικο, ο δειλός τρομοκράτης και στυγνός δολοφόνος να τύχει ιδιαίτερης μεταχείρισης. Όταν λέμε ισόβια, εννοούμε ισόβια. Υπήρξε εκτελεστής και επικεφαλής της «17 Νοέμβρη». Και κλείνοντας θα ήθελα να ρωτήσω το συμπατριώτη μου συγγραφέα του «Ζ» να πει δημόσια, ξεκάθαρα. Ποια η διαφορά του δολοφόνου Γκοτζαμάνη, του αγωνιστή της Δημοκρατίας Γρηγόρη Λαμπράκη, από τον κατά συρροή δολοφόνο Κουφοντίνα των Μπακογιάννη, Αξαρλιάν, Μομφεράτου, αστυνομικών την ώρα του καθήκοντος, και τόσο άλλων αθώων; Περιμένω… Αν δεν το κάνει, λυπάμαι… Τότε, κάποιος άλλος έγραψε το «Ζ».